5 Μαϊ. 2017

Η υπεροπτική αυτο-υπονόμευση της ευρωπαϊκής συνοχής

Brexit: Η Ευρώπη στις χειρότερες στιγμές της

Η διαπραγμάτευση Ε.Ε.-Βρετανίας εισέρχεται πλέον στον σκληρό πυρήνα των συνεπειών της υπόθεσης, υπερβαίνοντας τις εισαγωγικές και εν πολλοίς επικοινωνιακές διαχειρίσεις περί «καταστροφής» της βρετανικής οικονομίας, από τη μία, και περί της δήθεν «απελευθέρωσής» της, από την άλλη. Ρητορείες που μάλλον ως προκαταρκτικές δοκιμαστικές βολές εκτέρωθεν των δύο στρατοπέδων (φιλο-ευρωπαϊστών και ευρω-σκεπτικιστών) ελειτούργησαν!

Οι αρχικές διαφωνίες μεταξύ των δύο μερών, τόσο σε ό,τι αφορά τον πολιτικό χειρισμό όσο και τις οικονομικές επιπτώσεις του Brexit, προαναγγέλλονταν περίπου εξ αρχής και κατά το μεγαλύτερο μέρος κύλησαν ομαλά.

Η πρόσφατη επιλογή της Ε.Ε., όμως, και μάλιστα σε σύνοδο κορυφής, δηλαδή στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο λήψης των αποφάσεων της Ένωσης, να κοστολογήσει τη αποχώρηση της Βρετανίας 100 δισ. ευρω και να στείλει τον λογαριασμό στο Λονδίνο, αποτελεί πράξη υψίστης πολιτικής αστοχίας και ακραίας ανασφάλειας των Βρυξελλών.

Φυσικά, όχι γιατί είναι το κόστος μεγάλο -έως παραλογισμού- για τη Βρετανία (που είναι)! Αλλά διότι η στάση και η εν γένει συμπεριφορά της Ευρώπης, για πολλοστή φορά μετά τις περιπέτειες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Κύπρου, και άλλων ων ουκ έστιν αριθμός, ενδύεται τιμωρητικό χαρακτήρα, για πολιτικές αποφάσεις που ελήφθησαν με νόμιμο τρόπο και καθαρές δημοκρατικές διαδικασίες από πολίτες. Αποφάσεις, που ορίζονται από το «έγκλημα» να μην είναι αρεστές στην νομενκλατούρα της ευρωπαϊκής ενοποίησης υπό γερμανική επιβολή.

Η Ε.Ε. αντιδρά στα φαινόμενα προϊούσας αποσύνθεσης των πολιτικών συνεκτικών στοιχείων της, τα τελευταία χρόνια, με τον ιδιότυπο «δημοκρατικό αυτισμό», που συγκροτεί και μία από τις μείζονες αιτίες της ευρωπαϊκής κρίσης: Την υποτίμηση των αποφάσεων που λαμβάνονται απευθείας από τους πολίτες για μεγάλα ή μικρά ζητήματα της Ε.Ε., και τον έντεχνο ή και συνηθέστερα -πλέον, φοβάμαι- άκομψο παραμερισμό τους από άλλες αποφάσεις. Αποφάσεις ειλημμένες από τεχνοκρατικές ελίτ, που οιονεί γνωρίζουν εκείνες «εξ ειδικότητος» τί είναι σωστό και τί λάθος, αφού οι πολίτες είτε «δεν ξέρουν αυτοί», είτε παρεπλανήθησαν από διάφορους λαϊκιστές.

Περιστατικά ακραίας υποτίμησης συλλογικών αποφάσεων πολιτών χωρών-μελών, περισσεύουν πια στην Ε.Ε., και στην Ελλάδα το ζήσαμε για τα καλά!

Στην περίπτωση της Βρετανίας το κακό ξεκίνησε από τις πρώτες κιόλας ώρες που ανακοινώθηκε το Brexit, ως προϊόν άμεσης έκφρασης της λαϊκής βούλησης δημοψηφισματικού τύπου. Οι συζητήσεις στις Βρυξέλλες και σε μεγάλη μερίδα του ευρωπαϊκού Τύπου -το θυμίζω- στην αρχή ήταν η αναζήτηση λύσεων για το «πώς δεν θα εφαρμοστεί το Brexit»! Ανοιχτός δημόσιος διάλογος αδιανόητα μεγάλου αντιδημοκρατικού φορτίου, για να μπορεί να διεξάγεται με τόση άνεση στην Ε.Ε. και να υποκινείται, μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις από τις επικαθοριζόμενες από τις διαθέσεις του Βερολίνου πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Ευρώπης.

Ακολούθησαν πολιτικές απρέπειες και ανεκδιήγητες παρεμβάσεις παραγόντων της Ε.Ε. στις εσωτερικές υποθέσεις της Βρετανίας, μεταξύ των άλλων σχετικά με το θέμα αυτονομίας της Σκωτίας! Από τις ίδιες δυνάμεις και τις ελίτ, που στην περίπτωση της Καταλωνίας (και παρ’ ότι στην Ισπανία συνταγματικά και θεσμικά απόσχιση είναι εφικτή, ενώ στη Βρετανία όχι), διέσυραν τη θέση μεγάλου μέρους Ισπανών πολιτών περί αυτονόμησης της Καταλωνίας, απλά και μόνο για να πληγεί κόμμα της εκεί αριστεράς και να υποστηριχτεί κόμμα της εκεί αποδεδειγμένα διεφθαρμένων στελεχών δεξιάς, για να κερδίσει το δεύτερο τις εκλογές –όπως και έγινε, αφού διέσπασε μάλιστα και το ισπανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα PSOE για να εξασφαλιστεί κυβερνητικός εταίρος της ισπανικής δεξιάς).

Εν τω μεταξύ, άρχισαν οι προειδοποιήσεις προς το Λονδίνο για «σκληρό Brexit»! Σκοπός -ομολογημένος, μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις- ο εκφοβισμός προς πολίτες και ηγεσίες σ’ άλλες χώρες, των οποίων η πορεία πολιτικής αποσταθεροποίησης της Ε.Ε., θα έθετε ενδεχομένως και εκείνους μπροστά στο σενάριο και δικής τους αποστασιοποίησης από το κλονιζόμενο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Τώρα φτάσαμε στο απαράδεκτο πολιτικά, ηθικά, οικονομικά και διπλωματικά αίτημα να ζητείται να καταβάλλει η Βρετανία στην Ε.Ε. 100 δισ. ευρώ, για να τής ...επιτραπεί να αποχωρήσει από την Ένωση!

Γιατί είναι πολιτικά ανασφαλής αυτή η ανιστόρητης υπεροψίας στάση της Ε.Ε. απέναντι στη Βρετανία; Διότι -πριν και πάνω απ’ όλα- η ίδια η απειλή που διαμηνύεται μέσω της στασης των Βρυξελλών απέναντι στη Βρετανία προς πάσα ευρωπαϊκή κατεύθυνση και προς οιονδήποτε θα σκεπτόταν να αποχωρήσει από την Ε.Ε., δείχνει ότι η ανησυχία για νέες αποχωρήσεις και για περαιτέρω αποσύνθεση της Ένωσης είναι υπαρκτός!

Επί πλέον, διότι ακριβώς η άρνηση της ευρωπαϊκής ηγεσίας να ασχοληθεί σοβαρά με το ευρωπαϊκό διαλυτικό φαινόμενο, συνιστά απόδειξη ισχυρή ανεπάρκειας να προχθεί ουσιαστικά το ενοποιητικό πρόταγμα.    

Σε όσους τολμούν να αντιδράσουν σ’ αυτές τις ακραίας ανοησίας και τεράστιου γεωπολιτικού ρίσκου πολιτικές επιλογές της ενωμένης Ευρώπης, η απάντηση είναι προετοιμασμένη και διανέμεται προς πάσα κατεύθυνση με αυτόματο τρόπο από την ευρωπαϊκή νομενκλατούρα: «Όσοι έλεγαν ότι η αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε. θα ήταν χωρίς κόστος, είπαν ψέματα και παραπλάνησαν τους πολίτες»! 

Διερωτώμαι, και έχω την αίσθηση ότι πολλοί ακόμη διερωτώνται μαζί μου: Η Ε.Ε., δηλαδή θα διατηρήσει την πολιτική της συνοχή και θα συνεχίσει από ‘δω και πέρα τον δρόμο της στην ιστορία, με χώρες-μέλη των οποίων οι πολίτες θα τελούν υπό καταναγκασμό, ενδεχόμενου κόστους, πολιτικού, γεωπολιτικού ή οικονομικού, εάν τυχόν ήθελαν να αποχωρήσουν από την Ένωση; Από 'δω και πέρα η συμμετοχή στην Ένωση θα είναι από υποχρέωση και φόβο και όχι από επιλογή; Είναι αυτό μέλλον που αξίζει στην Ευρώπη και τους πληθυσμούς της; Κι αν το βλέπουμε εμείς το πρόβλημα, οι απλοί πολίτες, πώς μπορεί η ηγεσία της Ε.Ε. να το αντιπαρέρχεται με πρακτικές συγκεκαλυμμένου διπλωματικού «τραμπουκισμού»;

Εν κατακλείδι, μια συμβολική παρατήρηση επ’ αυτών -επιτρέψτε μου:

- Σήμερα, η ελληνική ειδησεογραφία κατακλύζεται από το θλιβερό περιστατικό βιασμού οικιακής βοηθού από ημίτυφλο κτήνος.

- Στα δεύτερα της ειδησεογραφίας οι καταγγελίες του Βρετανού υπουργού αρμόδιου για το Brexit, Ντέιβιντ Ντέιβις, που έκανε λόγο για απόπειρα εκφοβισμού της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

- Χθες, μόλις, η Βρετανή πρωθυπουργός, Τερέζα Μέι, κατηγόρησε ανοιχτά ευρωπαίους πολιτικούς και αξιωματούχους ότι επιδιώκουν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα των εκλογών της 8ης Ιουνίου, λόγω του Brexit, υπαινισσόμενη προκαταβολική απόπειρα βιασμού της βούλησης των Βρετανών εκλογέων.

Ας μην ξεχνούν, λοιπόν, στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι και τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτευούσες ότι η Βρετανία δεν είναι οικιακή βοηθός (απολύτως σεβαστή ιδιότητα, κατά τα άλλα), που θα υποστεί σιωπηρά, αυτές τις απαράδεκτες συμπεριφορές της Ε.Ε..

Η Ευρώπη και οι χώρες που σήμερα απαρτίζουν την Ένωση υπήρξαν πριν την Ε.Ε. και θα υπάρξουν και μετά απ’ αυτήν, ολοκληρωθεί-δεν ολοκληρωθεί ο ενοποιητικός σκοπός –ό μη γένοιτο (το δεύτερο)!

Στις παρούσες κρίσιμες διεθνείς συνθήκες η Ευρώπη πρέπει να ενισχύσει τη ενότητά της, ανάμεσα σ’ όλες τις χώρες της ηπείρου, μέλη της Ε.Ε., ή μη. Αυτό προέχει των πάντων και όποιος το πλήττει ως κεντρικό σκοπό και διακινδυνεύει την αποτυχία του, ας σταματήσει όσο είναι καιρός!         

Δεν έχουν απομείνει και πολλά που να μας εμπνέουν πια στο πλαίσιο του ενοποιητικού ευρωπαϊκού διακυβεύματος. Ας μην τα κάνουμε ακόμη λιγότερα!