27 Μαϊ. 2017

Το τέλος της μνήμης

Ο πολιτικός μετεωρισμός της Ελλάδας

προς την καταστροφή

Η αποτυχία εξεύρεσης λύσης στο eurogroup υπογραμμίζει ασφαλώς τον πολιτικό μετεωρισμό, στον οποίο βρίσκεται η χώρα. Δεν είναι η μη επιθυμητή έκβαση (ως τώρα τουλάχιστον) ενός εθνικού στόχου, εκείνου για την απομείωση του χρέους. Αποτυχίες πραγμάτωσης πολιτικών στόχων που θέτουν οι ηγεσίες των χωρών, είναι συνηθέστατο περιστατικό στην ιστορία και δεν είναι αυτό που προκαλεί την ανησυχία. Η ακινησία στο άγονο πεδίο της τελευταίας 7ετίας και η απόλυτη αδυναμία (ή απροθυμία) να εκφραστούν άλλες γνώμες για την πορεία μας σε άλλη ρότα, γραμμή εκφυγής από τα μολυσμένα ύδατα πρόσδεσης σε μια αρρωστημένη και σήπουσα πραγματικότητα, που όζει και μας κάνει να θέτουμε σοβαρή υποψηφιότητα ως το πρώτο μεγάλο θύμα του 21ου αιώνα, είναι που τρομάζει.

Δεν είναι άνευ σημασίας ότι οι διαμορφωτές και κυρίως ενεργήσαντες για τη σημερινή περιέλευση της Ελλάδας σε κατάσταση αφασίας σχετικά με την αίσθηση του συλλογικού μας μέλλοντος, αποτολμούν να απειλούν ακόμη και με αιματοχυσία, εάν θα διακινδύνευε κανένας να προτείνει ακόμη και τη σκέψη αναθεώρησης του ευρωπαϊκού μας κατήφορου. Απειλούμεθα, λοιπόν, εκ των έσω, διότι εκ των έσω θα έλθει και η ελπίδα αλλαγής του δρόμου που μας φυλακίζει στο παιγνίδι που χάθηκε πριν ακόμη δοθεί. Κι αν έχει απομείνει έστω και ένας από τους συμπατριώτες μου που εξακολουθεί να πιστεύει ότι έχει οποιοδήποτε νόημα η συνέχιση στην ίδια πορεία πέραν του επιχειρήματος «μην πάθουμε τα χειρότερα» (δηλαδή η πρόσδεση στην άφευκτη ζημία, που μόνο να μετρήσουμε πόση θα είναι απομένει), να σηκώσει το χέρι του...

Ξεκαθαρίζω (και υπενθυμίζω) πως δεν γράφω τα παρόντα υπό το βάρος της παράτασης του δράματος του χρέους! Ναι, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η ρύθμισή του συνιστά στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ για το μέλλον της Ελλάδας, όποια διαδρομή κι αν πάρουμε από δω και πέρα, εμμείνουμε στη ρηχότητα της ευρωπαϊκής ερήμου ή την αμφισβητήσουμε. Όμως, από το χρέος θα κριθεί η οικονομία και όχι η ψυχή μας!

Ασφαλώς δεν είναι στοιχείο της μοίρας (στην Ιστορία, άλλωστε, οι μύθοι και τα συλλογικά πεπρωμένα δεν είναι κομμάτια της αφήγησης του αληθινού, αλλά «σώματα πολιτισμού» και ως τέτοια αξιολογούνται και επηρεάζουν), πως όλα θα κριθούν στην 200η επέτειο της ελληνικής ανεξαρτησίας. Υπάρχει φαίνεται, τελικά, ο βαρύς ιστός της ακατανόητης επεξήγησης των συμβόλων, που μας φέρνει ως εδώ και μας αναγκάζει να λάβουμε τις σοβαρές αποφάσεις σ’ αυτόν τον χρόνο.  

Απ’ αυτό, όμως, είναι που ανιχνεύεται μια περίεργη «οσμή εξελίξεων»!

Η οριακότητα των αντοχών του μέσου πολίτη και το μαλλιοτράβηγμα ανάμεσά μας στα κοινωνικά Μέσα για τα απόβλητα πολιτικής του Αδώνιδος, δηλαδή για τα ασήμαντα, δεν «περνάνε» πια. Δεν αφήνουν πίσω τους παρά μόνο τη δυσοσμία της τερατικής εκτροπής που εκπροσωπούν.

Ο κόσμος, δεν αποστρέφει απλά το βλέμμα του απ’ αυτά! Κοιτάζει ήδη αλλού! Η βοή των τυμπάνων μιας επαναστατικής διαδήλωσης ωραίων ιδεών ακούγεται. Τέτοιες ιδέες που αλλάζουν τον κόσμο, μόνο στους κόλπους της Αριστεράς παράγονται! Γιατί εκεί βρίσκεται και το εργοστάσιο της Ιστορίας.