28 Μαϊ. 2017

Τί ανησυχίες παράγει η κυβερνητική στάση εν όψει της 15ης Ιουνίου

Η διεκδίκηση του αυτονόητου

δεν μπορεί να είναι εθνικός σκοπός

Η μόνιμη επανάληψη πανομοιότυπων δηλώσεων από μεριάς των κυβερνητικών στελεχών τις τελευταίες μέρες και μετά το αδιέξοδο στο eurοgroup της περασμένης Δευτέρας, γεννά ανησυχίες και μάλιστα σοβαρές σχετικά με τη διαχείριση του μεγάλου ζητήματος απομείωσης του ελληνικού χρέους.

Δηλώσεις του τύπου «θα βρεθεί λύση στις 15 Ιουνίου», όχι μόνο δεν λένε τίποτα, αλλά υπογραμμίζουν και την αμηχανία της ελληνικής κυβέρνησης. Εξ ίσου απρόσφορες είναι και οι δήθεν πιο ρηξικέλευθες δηλώσεις άλλων κυβερνητικών στελεχών ότι «η Ελλάδα ζητεί συμφωνία για το χρέος». Δηλαδή δηλώσεις που απευθύνονται στους πολίτες και τους ενημερώνουν ότι η ελληνική θέση είναι η διεκδίκηση του αυτονόητου δικαιώματός της, που ...αίφνης έπαψε να είναι και τόσο αυτονόητο από την περασμένη Δευτέρα. Μάλιστα, το ορθό είναι ότι «η Ελλάδα δικαιούται συμφωνία για το χρέος» και δεν τη ζητεί απλώς –κι ας μην το ξεχνάμε αυτό, μεταπίπτοντας σε σύγχρονους λωτοφάγους, όπως μας προτρέπει μερίδα του εγχώριου μηχανισμού ενημέρωσης!

Με λίγα λόγια, στην Πολιτική δηλώσεις έχουν νόημα όταν δίνουν «γραμμή» στους πολίτες. Και τέτοιες δημόσιες αναφορές από κυβερνητικά στελέχη κάθε άλλο παρά σηματοδοτούν τη σταθερή προσήλωση της πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδας στη διεκδίκηση όσων τής οφείλονται και για πολλοστή φορά τής τα αρνούνται. Μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να παραταθεί άλλο -ούτε καν για μερικές εβδομάδες επί πλέον.

Φυσικά, θλιβερότερη είναι η εικόνα της αντιπολίτευσης, η οποία αυτοεξαιρείται και από την ευχέρεια που διαθέτει η αντιπολίτευση να μπορεί να εκφέρει δημόσιο λόγο αποφασιστικότερο, σε ό,τι αφορά τους στόχους της πατρίδας. Φανταστείτε και να ’ταν αυτοί κυβέρνηση!...

Η Ελλάδα δεν μπορεί άλλο να συναινεί στα παιγνίδια «πολιτικού νανισμού» της σημερινής ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας. Η διαβούλευση για τις τύχες της χώρας και των πολιτών της, με εταίρους που μοστράρουν τον καταστρεπτικό μικρονοϊσμό τους για ένα μάτσο ψηφουλάκια, ενώ την ίδια ώρα η Ελλάδα μετράει απώλειες δεκαετιών καθυστέρησης στη διεργασία δόμησης του συλλογικού μας μέλλοντος συνεπεία αυτών των ανοήτων, τελειώνει εδώ! Είτε το τέλος έρθει με την εθελούσια συμμετοχή της σημερινής κυβέρνησης στο δράμα, είτε με την πλήρη αποδοχή των ευρωπαίων δανειστών μας να παραχωρήσουν όσα οφείλουν.

Διερωτώμαι: Εάν δεν έρθει η ρύθμιση του χρέους και τούτη τη φορά (μετά το πρώτο  «σκασιαρχείο» των ευρωπαίων από τις υποχρεώσεις τους ρύθμισης του ελληνικού χρέους σύμφωνα με την απόφαση του eurogroup του Νοεμβρίου 2012), θα υπάρξει κανένας στην υφήλιο, που θα πίστευε ότι θα ρυθμιστεί κάποια στιγμή έστω στο μέλλον το ελληνικό χρέος; Και εν τάξει, την πρώτη φορά η ίδια η Ελλάδα με τις πράξεις και τις δηλώσεις του τότε πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, δεν διεκδίκησε το συνωμολογημένο και από τους ευρωπαίους δανειστές δικαίωμά της!

Σήμερα; Θα το απεμπολήσει και η κυβέρνηση Τσίπρα;

Οφείλω και μιαν άλλη αναφορά στο σημείο αυτό! Δεν ασπάζομαι, ουδ’ επ’ ελάχιστον, τις βλακωδώς μικροπολιτικές αναφορές της αντιπολίτευσης, ότι δήθεν ο Τσίπρας ήξερε ότι δεν υπάρχει συμφωνία για το χρέος, και άλλες ανάλογες ανοησίες, και ότι απλώς προσποιήθηκε ότι υπάρχει συμφωνία ...ώστε να πειστούν οι βουλευτές του να υπερψηφίσουν τα μέτρα! Ας τα πιστεύουν αυτά οι καλυπτόμενοι από τα φληναφήματα της virtual πολιτικής των κομμάτων του χρονοντούλαπου της ιστορίας. Οι εκατοντάδες δηλώσεις και υποσχετικές ευρωπαίων αξωματούχων κάθε πολιτικής απόχρωσης και εθνικής προέλευσης, μαρτυρούν τη μία και μόνη αλήθεια: Oι ευρωπαίοι δανειστές της Ελλάδας δεσμεύτηκαν ξανά απέναντι στην πατρίδα και ετοιμάζονται και πάλι να δραπετεύσουν από τις υποχρεώσεις τους!        

Να το διασαφηνίσουμε, λοιπόν, άπαξ και διά παντός: Η ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (QE), ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΗ με τον εθνικό σκοπό απομείωσης του ελληνικού χρέους! Κι όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση, αλλά και ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν μπορεί να νοείται ως αντίβαρο ή υποκατάστατο της ρύθμισης του ελληνικού χρέους!

Η Ελλάδα από το eurοgroup της 15ης Ιουνίου, δεν μπορεί να έρθει με τίποτα λιγότερο που να μην είναι δήλωση αυτοκαταστροφής, από μια σαφή συμφωνία για το χρέος!