4 Ιουν. 2017

Ανοιχτή επιστολή προς επίλογον...

Έκκληση νεοέλληνα λαϊκιστή

προς ευρωπαίους ηγέτες

Απευθύνομαι σε σας, ερίτιμοι εταίροι μου, με πρόθεση να θέσω υπόψη σας ορισμένες σκέψεις μου και να ζητήσω να τις λάβετε υπόψη.

Αρχίσαμε να προχωρούμε μαζί, εταίροι μου, εδώ και δεκαετίες. Από τη δεκαετία του ’70, ήδη “πέσανε” οι πρώτες υπογραφές! Δεν επικαλεστήκαμε ότι οι περισσότεροι από σας δεν κάνατε και πολλά, όταν για 7 χρόνια μας σκέπαζε εδώ το έρεβος της δικτατορίας! Πάντα, σε καλό κλίμα, με κατανόηση των μεγάλων πολιτισμικών και οικονομικών διαφορών μεταξύ μας, συνεννοηθήκαμε.

Θα είχαμε λαμβάνειν οικονομική στήριξη και διεθνή και διπλωματική συμπαράσταση (αφού εμείς εδώ στην Ελλάδα, ζούμε σ’ ένα από τα περιπλοκότερα γεωπολιτικά συμπλέγματα κρατικών οντοτήτων, εθνοτήτων και θρησκειών, σ’ ολόκληρο τον κόσμο). Θα σας προσφέραμε εμείς, από μέρους μας, την καλύτερη πρόσβαση στους πληθυσμούς και τις κοινωνίες των Βαλκανίων, που για μας είναι η γη και ο τόπος μας και τα ξέρουμε, ενώ για σας παγίως είναι επίδοξοι σκοποί εγκατάστασης φιλόδοξων σφαιρών επιρροής προς όφελος των συμφερόντων σας. Ακόμη θα γινόμασταν ανθ’ υμών, όπως πάντοτε ήμασταν στην Ιστορία, κυματοθραύστης απόκρουσης των κυμάτων επέλευσης ρευμάτων πληθυσμών από τη συνεχιζόμενη ροή από την ανατολή προς δύση.  

Πράγματι, λίγα χρόνια αργότερα, με την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, που ήταν αρκετά στη γειτονιά μας, εμείς γίναμε πυλώνας πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας στη βαλκανική χερσόνησο, διευκολύνοντάς τα μάλα και πάντα στο μέτρο των δυνάμεων και του ειδικού βάρους μας την εμπέδωση της δυτικής κυριαρχίας στην περιοχή μας.

Πληρώναμε, βέβαια, όλ’ αυτά τα χρόνια εμείς μόνοι μας από την τσέπη μας, τις δαπάνες για την Άμυνά μας, διότι παρ’ όλο που το Διεθνές Δίκαιο, οι Διεθνείς Οργανισμοί και η ίδια η Ιστορία -στο Αιγαίο, το Κυπριακό και αλλού- μαρτυρούσαν και μαρτυρούν υπέρ των δικαίων μας, δείξατε προνομιακή «συμπάθεια» στο ιστορικό μας αντίπαλο κράτος, με μεγάλο μερικές φορές κόστος για μας. Πάντα για τα δικά σας συμφέροντα. Το κατανοήσαμε!

Και αφήνω ότι πολλοί εξ υμών, με συντριπτικά μεγαλύτερες και καλύτερες δυνατότητες στην οικονομία τους από εμάς, χάρηκαν (κι εμείς μαζί τους, άλλωστε) την ασφάλεια που προσέφερε ο δυτικός αμυντικός μηχανισμός, χωρίς σημαντικό  δημοσιονομικό κόστος για τους κρατικούς προϋπολογισμούς σας, ενώ για μας το κόστος ήταν δυσβάστακτο.

Δεν ξεχνάμε ότι ήταν πάλι τα δικά σας συμφέροντα που έφεραν τον τελευταίο πόλεμο του 20ου αιώνα στην ήπειρό μας, εδώ στα Βαλκάνια, μόλις έξω απ’ την πόρτα μας. Πετύχαμε να θωρακίσουμε την ειρήνη για την πατρίδα μας και να αποφύγουμε άμεση εμπλοκή μας στις αιματηρότατες διενέξεις στα Βαλκάνια. Μας αφήσατε, όμως, κι εσείς φύγατε ως «θριαμβευτές», το μακεδονικό και το αλβανικό ζήτημα καθώς και το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου να σιγοκαίνε έξω απ’ τη πόρτα μας.

Παρά ταύτα, ούτε μια στιγμή δεν διανοηθήκαμε να αλλάξουμε τις δεσμεύσεις μας απέναντί σας! Είχαμε υποσχεθεί ότι θα μέναμε φάρος δημοκρατίας, ειρήνης και σταθερότητας σε μια περιοχή που σπαρασσόταν από τους εθνικισμούς, τις διαφορές και τους πολέμους και το τηρήσαμε απολύτως. Υπήρξαμε και ακόμη παραμένουμε ο πιστότερος σύμμαχός σας, στο κρίσιμο γεωπολιτικό τρίγωνο Ευρώπη-Αφρική-Ασία, των ηπείρων που συναντώνται στον τόπο μας. Κατανοήσαμε ξανά και σηκώσαμε με επιτυχία το βάρος που δεν φορτώσαμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Τιμήσαμε όσο κανένας άλλος τις δεσμεύσεις μας!                 

Οι σχέσεις μας, εταίροι μου, απογειώθηκαν με την ένταξη της χώρας μας στην οικονομική και νομισματική ενοποίηση. Ανανεώσαμε τις υποσχέσεις της μεταξύ μας πίστης, σε όλους τους τόνους.

Δεν ήταν, φυσικά, η πορεία που είχαμε προσυμφωνήσει! Η δέσμευση να τεθούν οι βάσεις μιας μακράς πορείας πολιτικής ενοποίησης, επί της οποίας στη συνέχεια θα εδομείτο και η οικονομική ενοποίηση, ως φυσική και λειτουργική συνέχεια της πρώτης, δεν τηρήθηκε από μεριάς σας. Αλλάξατε με το έτσι θέλω τη σειρά και φέρατε πρώτα τις οικονομικές συνενώσεις, αφήνοντας τις πολιτικές ενοποιήσεις εις θέσιν ζητούμενου για τις επόμενες γενιές. Όμως, έτσι ευνοήθηκαν οι πλουσιότεροι και υπέστησαν ζημία οι πιο αδύναμοι, -ανάμεσά τους κι εμείς. Μας τροφοδοτήσατε με απεριόριστη ρευστότητα, ομολογουμένως, για να αντέξουμε τον φρενήρη ρυθμό που επιλέξατε να έχει η ευρωπαϊκή οικονομία. Σεις μας προτρέψατε στην άφρονα κατανάλωση -κι εμείς οι ανόητοι δεν βρήκαμε άλλον και ασφαλέστερο δρόμο. Κι άλλωστε, πώς εμείς, μια περιφερειακή και συμπληρωματική οικονομία, θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε σ’ αυτόν τον κτηνώδη ανταγωνισμό, χωρίς την άφρονα κατανάλωση; Γνωρίζω λίγα πράγματα για την Οικονομία, και σας διαβεβαιώ πως όσο κι αν έχω ψάξει έκτοτε, δεν έχω βρει κάποιον άλλον τρόπο να επιβίωνε η ελληνική οικονομία στην οικονομική ζώνη που μοιραζόμαστε, χωρίς προσφυγή σ’ αυτήν -το ξαναλέω, παρά ταύτα- άφρονα κατανάλωση!

Κι ύστερα ήρθαν τα δύσκολα! Μάς ζητήσατε, εταίροι μου, όσα χρήματα μάς είχατε δώσει πίσω, εν μία νυκτί! Κι επειδή, όπως ήταν λογικό, δεν μπορούσαμε να τα επιστρέψουμε, μας διευκολύνατε με δώρο την αποτροπή της πτώχευσής μας, με το αζημίωτο για σας! Αντάλλαγματα, γι’ αυτό το δώρο σας, απαιτήσατε και λάβατε από μας, την οικονομική (και εν πολλοίς και πολιτική) κηδεμονία μας (με απεσταλμένους τοποτηρητές σας σε ρόλο σύγχρονων ύπατων αρμοστών), την ενεχυρίαση της εθνικής περιουσίας μας και τον κατεξευτελισμό μας, ως οι άχρηστοι παρίες της Ευρώπης, τα τεμπέλικα και μπαταχτσήδικα βαρίδια ολόκληρης της ηπείρου, που αυτά ευθύνονται για την κρίση στη ζώνη του ενιαίου νομίσματός μας -κι αν δεν ήταν μάλιστα αυτά τα βαρίδια, δηλαδή εμείς, η κρίση ουδέ καν θα υπήρχε στη γηραιά ήπειρο.

Μας έχετε έκτοτε σ’ αυτήν τη θέση. Κάποιος από σας το επανέλαβε και πρόσφατα, πριν μόλις 2-3 μόλις μήνες: «Ξοδέψατε όλα τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες και μετά ζητήσατε βοήθεια», μας καταλογίσατε. Έτσι το βλέπετε, κι ας μην το ομολογείτε!

Όλο αυτό το δύσκολο για μας χρονικό διάστημα, χάσαμε περισσότερο από το 25% του εισοδήματος των νοικοκυριών μας. Η περιουσία μας ως χώρα και πολίτες, μειώθηκε κατά εκατοντάδες δισ. ευρώ. Ολόκληροι τομείς της οικονομίας μας (τηλεπικοινωνίες, αερολιμένες, ενέργεια, κ.λπ.)  ελέγχονται πια από σας ή δικούς σας ανθρώπους. Κι όσοι τομείς της οικονομίας μας διέφυγαν ως τώρα τον επιχειρηματικό εξανδραποδισμό τους, προκαλούν την οργή σας. Μόλις χθες μας κατηγορήσατε ότι εμείς ευθυνόμαστε για την ανέχεια του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, αφού δεν φορολογήσαμε έως ασφυξίας (όπως μας αναγκάσατε να κάνουμε στους περισσότερους κλάδους) τον ιστορικότερο τομέα της ελληνικής οικονομίας, τη ναυτιλία μας.

Μας υποχρεώσατε να εγγράψουμε στο δημόσιο χρέος της Ελλάδας, επιβαρύνσεις που σε καμιά άλλη χώρα με ανάλογα προβλήματα με τα δικά μας δεν επιβάλατε. Οι τράπεζές μας βρίσκονταν σε συντριπτικά καλύτερη θέση από τράπεζες άλλων χωρών, που ακόμη και σήμερα διασώζετε χωρίς επιβάρυνση του δημόσιου χρέους, ανεχόμενοι μάλιστα κρατικές ενισχύσεις, που προφανώς παραβιάζουν τους κανόνες του ανταγωνισμού. Άλλη χώρα που βρέθηκε στη θέση μας και η οποία είχε τον προφανώς καταχρηστικά (τουλάχιστον για την καλώς νοούμενη συνεταιρική ανταγωνιστικότητα) χαμηλό φορολογικό συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο αδιανόητο 10%, τη διασώσατε με απίστευτα ηπιότερα μέτρα εσωτερικής υποτίμησης σε σύγκριση με τα δικά μας, και κατόπιν αρχίσατε να θριαμβολογείτε για το πόσο καλά ήταν τα προγράμματα διάσωσης που υιοθετήσατε (με τη γνωστή φυσικά εξαίρεση του «Έλληνα τεμπέλη», που «δεν εφάρμοσε καλά όσα του υποδείξατε», κι αυτό ήταν που έφταιγε και φταίει για το ελληνικό αδιέξοδο). Δεν έχει σημασία για σας ότι η οικονομία η δική μας έχει περισταλεί τρεις φορές περισσότερο από τη δεύτερη σε ένταση εσωτερικής υποτίμησης μετά την Ελλάδα χώρα της ευρωζώνης, απ’ όσες τέθηκαν υπό την εποπτεία σας.               

Παράλληλα, την ώρα που άλλες χώρες της Ένωσής μας, υπεκφεύγουν από τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους απέναντί μας (δηλαδή αρνούνται να υποδεχτούν λίγες χιλιάδες ή ακόμη και εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες, όπως έχουν δεσμευτεί), εμείς συνεχίζουμε να σήκωνουμε το τεράστιο βάρος της κύριας συνέπειας του προσφυγικού προβλήματος: τη διέλευση από τα εδάφη και τις θάλασσές μας εκατοντάδων χιλιάδων δύσμοιρων ανθρώπων, που η δική σας αστεία παρέμβαση με την κωμωδία της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης», εκρίζωσαν από τις εστίες τους, κυρίως στη Συρία. Πάλι για τα δικά σας συμφέροντα το κάνατε και ξανά οι «τεμπέληδες» και οι «μπαταχτσήδες» που τρώνε τα ωραία σας λεφτά, σηκώνουν το βάρος. Και πάλι αγγόγυστα! Απλώς κάνοντας αυτό που έχουν δεσμευτεί να κάνουν απέναντι σε σας, εταίροι μου!

Κι ακόμη και αποκλεισμό εξαγωγών προς τη Ρωσία, για τα κρίσιμα για τη χειμαζόμενη οικονομία μας αγροτικά προϊόντα, επιβάλαμε, για να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις αλληλεγγύης μας απέναντί σας.

Σήμερα, μας αρνείστε ακόμη και να δοκιμάσουμε να προσπαθήσουμε να σηκώσουμε από μόνοι μας το βάρος αποπληρωμής εξωτερικών οφειλών μας, δανειζόμενοι από τις αγορές. Μας αποκόπτετε την πρόσβαση στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, που θα μας ανακούφιζε έστω σε ρευστότητα.  Και φυσικά αρνείστε απολύτως κάθε οριστική λύση ελάφρυνσης του χρέους μας, ακόμη κι αν έχετε δεσμευτεί πολλές φορές ότι θα πράξετε αναλόγως για την τελική επίλυση του προβλήματος. Και δεν το κάνετε, παρά το ότι έχει αναγνωριστεί ότι οι αστοχίες σας επέδρασαν δυσμενέστατα στα ελληνικά προγράμματα. Και το κάνετε, παρ’ ότι ανοιχτά έχει αποτιμηθεί ότι η Ελλάδα σήκωσε μεγάλο βάρος, ώστε να αποφύγουν οι τράπεζές  σας να εγγράψουν όσες ζημίες τους αναλογούσαν το 2010, όταν ξέσπασε η νομισματοπιστωτική κρίση στην ευρωζώνη.   

Την ίδια ώρα που αρνείστε στην Ελλάδα αυτά, επιτρέπετε στους εαυτούς σας να κάνετε σκασιαρχείο από τις δικές σας οικονομικές υποχρεώσεις στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, για παράδειγμα διατηρώντας τα πλεονάσματά σας σε απαγορευμένα υψηλά επίπεδα, χωρίς συνέπειες για σας.

Την ίδια ώρα, σε χώρα με μεγάλα προβλήματα ελλειμμάτων και πολύ υψηλό εξωτερικό χρέος, κουβεντιάζετε ανοιχτά πως θα διευκολυνθεί να μην εφαρμόσει τις υποχρεώσεις της με αναπροσαρμογές μείωσης δαπανών στον κρατικό προϋπολογισμό της. Θα έχει, όπως λέτε, αυτή η χώρα πιθανότατα εκλογές και δεν επιθυμείτε να αποσταθεροποιηθεί πολιτικά. Εδώ, όμως, στην Ελλάδα, δεν διστάσατε να ανατρέψετε νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση...

Την ίδια ώρα, σε άλλη χώρα με δυσκολίες στην οικονομία της, έχετε επιτρέψει την πρόσβαση στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης και ανέχεστε, αντί να διάθετει όσα παίρνει από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης σε επενδύσεις, να τα διαθέτει -με την άδεια σας- για την πρόωρη αποπληρωμή οφειλών της προς το ΔΝΤ, επειδή τα επιτόκια είναι χαμηλότερα στις πιστώσεις από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, σε σύγκριση με τα επιτόκια δανείων του ΔΝΤ.

Δεν μας στενοχωρεί, που άλλες χώρες διευκολύνονται! Τουναντίον, μας ικανοποιεί ότι πολίτες άλλων χωρών-μελών διευκολύνονται και υποστηρίζονται στα προβλήματά τους. Αυτή άλλωστε είναι η έννοια και το περιεχόμενο της αλληλεγγύης!

Μπορείτε, βεβαίως, να αλλάξετε στάση απέναντί μας! Αν το κάνετε, πρέπει να το κάνετε τώρα αμέσως, γιατί η λήξη έχει επέλθει εδώ και καιρό. Αν δεν το κάνετε και επιμείνετε στην φυλάκισή μας στις σκοπιμότητές σας, θα βαρύνεστε στο μέλλον -σεις αποκλειστικά- για τη μεγάλη ελληνική καταστροφή, που πλέον θα είναι μη αντιστρέψιμων συνεπειών για τη χώρα μου.    

Δεν πιστεύω πως θα αλλάξετε στάση!

Γι’ αυτό, ήρθε η ώρα, όμως, εταίροι μου, οι δρόμοι μας να χωρίσουν! Δεν μας έχετε εμπιστοσύνη και δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη. Αφήστε μας, επι τέλους, ελεύθερους να κάνουμε εξ ιδίων όποια προσπάθεια μπορούμε για να διασωθούμε και να πορευτούμε στο μέλλον. Καταλογίστε το χρέος που σας οφείλουμε, όσο κι αν έχει φουσκωθεί και από δικές σας μεγάλες αστοχίες, και ας κάνουμε μια τελευταία αποχαιρετιστήρια διαβούλευση, σχετικά με το πότε και πώς θα μπορούσαμε να σας αποπληρώσουμε.

Το γυαλί πλέον ράγισε, εταίροι μου! Κάνω έκκληση -ένας απλός πολίτης είμαι, υπ’ αυτήν την ιδιότητα και μόνον ομιλώ- να δείξετε την ελάχιστη απαιτούμενη υπευθυνότητα και να συναινέσετε στο φιλικό διαζύγιο που μπορούμε ακόμη να συνoμολογήσουμε.

Σας το ζητώ, με την υπογράμμιση ότι η αναγκαστική συνύπαρξη των ανομοίων μόνο τερατογενέσεις μπορεί να κυοφορεί. Και τότε το κόστος θα είναι για όλους μας, για μας -ούτως ή άλλως- αλλά πλέον και για σας, μεγάλο!

Πράξατε, λοιπόν, εταίροι μου, αυτό που οφείλετε στην Ιστορία: Αφήστε επι τέλους την Ελλάδα Ελεύθερη! 

(Πίνακας: Νίκος Εγγονόπουλος, «Αργώ», ελαιογραφία, 1948)