6 Ιουν. 2017

Εν όψει των αποφάσεων του Ιουνίου...

Ποιός συμβιβασμός;...

(σ.σ: Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη από τους αναγνώστες, διότι η γραφή περιλαμβάνει αρκετά τεχνικά στοιχεία, που κατέβαλα προσπάθεια να απλουστευτούν όσο γίνεται).

Ευάριθμα σενάρια κοσμούν τις στήλες της ειδησεογραφίας μας, σχετικά με το τί μέλλει γενέσθαι στην κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup στις 15 Ιουνίου.

Πολλά απ’ αυτά ενδιαφέροντα και με ενδείξεις σοβαρές ότι όσοι τα διακινούν και τα υπογράφουν έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες έγκυρες και σοβαρές.

Αρκετά, παρέχουν ενδείξεις της ένδειας αξιόπιστων πληροφοριών από τους γράφοντες. (Είναι, βλέπετε, μία από τις «κατάρες» της σύγχρονης δημοσιογραφίας, ιδίως στην Ελλάδα, να μην επιτρέπεται «...να μην ξέρεις»! Αποτέλεσμα κι εδώ αυτό  -στο επάγγελμα που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται την αλήθεια- η ημιμάθεια και το ρεπορτάζ του φαντασιακού κόσμου των γραφόντων).

Τέλος, υπάρχουν και ουκ ολίγα «ρεπορτάζ» που γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν για να πλήξουν την κυβέρνηση  και όχι για να ενημερώσουν τους αναγνώστες, ακροατές και τηλεθεατές. Γνωριζόμαστε πια σ’ αυτήν τη χώρα και όλοι αντιλαμβανόμαστε τί εννοώ!

Όμως, απ’ όποια σκοπιά κι αν το βλέπει κανένας και με όποια κίνητρα κι αν εγράφησαν και δημοσιεύτηκαν όλ’ αυτά, η αλήθεια είναι μία, δεν αλλάζει και έχω την εντύπωση πως την ξέρουμε όλοι μας: Το Βερολίνο έχει επιλέξει να κρατήσει την Ελλάδα σε κατάσταση ημιθανή, εξ αιτίας της προσπάθειας να αποφύγει η κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών την πολιτική φθορά, εν όψει των εκλογών του προσεχούς Σεπτεμβρίου.    

Επομένως, το Eurogroup περισσότερο είναι το σκηνικό! Πολύ περισσότερο αφού η εξαιρετική συνάδελφος Αγγελική Παπαμιλτιάδου (εξ εκείνων που τιμούν όσο λίγοι το επάγγελμα και το τί σημαίνει ρεπορτάζ και πληροφορίες στη δημοσιογραφία –ναι, η ίδια που έφερε στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Eurοgroup της 22ας Μαΐου!), αποκαλύπτει σήμερα το περιεχόμενο του διαλόγου Γιουνγκέρ-Σόιμπλε, πριν λίγες μέρες, σχετικά με το ελληνικό θέμα. Διαλόγου, που επιβεβαιώνει αυτό που προανέφερα ως ήδη γνωστό σ’ όλους.

Άλλωστε, σε μια ανομολόγητη σύμπτωση απόψεων ανάμεσα στους περισσότερους αξιωματούχους της Ε.Ε., το ελληνικό ζήτημα δεν μπορεί να προχωρήσει ρεαλιστικά προς ουσιαστική διευθέτηση, χωρίς να έχουν πρώτα να έχουν συμβεί δύο πράγματα:

α. Να έχουν τελειώσει οι γερμανικές εκλογές και να έχει σχηματιστεί η ένα κυβέρνηση στο Βερολίνο, και

β. Να μην είναι ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ο επόμενος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας.               

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, προσέρχεται, λοιπόν, η χώρα, στο Eurogroup -κι αν χρειαστεί και στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις 22 Ιουνίου- διεκδικώντας τα ακόλουθα:

-         Εκταμίευση της εκκρεμούσας δόσης του 3ου μνημονίου,

-         Διατήρηση σε εφαρμογή του 3ου μνημονίου, ανεξαρτήτως της συμμετοχής του ΔΝΤ σ’ αυτό, ή όχι,    

-         Απόφαση συμπερίληψης της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (QE), με δημοσιοποιημένη έκθεση περί «βιωσιμότητας» του ελληνικού χρέους,

-         Περιγραφή των μεσοπρόθεσμων μέτρων ρύθμισης του ελληνικού χρέους, ώστε να αρχίσει χωρίς άλλη καθυστέρηση η άμεση εφαρμογή τους με τη λήξη του 3ου μνημονίου, από το β΄ εξάμηνο του 2018.    

Από τους 4 ανωτερω στόχους, που συνιστούν υπεσχημένα των ευρωπαίων πιστωτών της Ελλάδας (ασχέτως αν το αναγνωρίζουν, ή όχι -και εν προκειμένω, όχι), εφικτός είναι μόνον ο πρώτος!

Ήδη, τα σενάρια που διακινούνται για «λύση-δάνειο-γέφυρα», όπως θέλετε πείτε το, για να προχωρήσει ο δεύτερος στόχος της συνέχισης εφαρμογής του 3ου μνημονίου, μέσω χορήγησης στην Ελλάδα πρόσβασης σε προληπτική πιστοληπτική γραμμή (ECCL), δυσκολεύει πολύ. Και τούτο, διότι, όπως έχω προσπαθήσει ενδελεχέστατα να εξηγήσω σε παλιότερες αναλύσεις μου, ακόμη και η κωμωδία δήθεν συμμετοχής του ΔΝΤ στο 3ο μνημόνιο χωρίς χρηματοδότηση, δεν διασφαλίζει τη συνέχιση του 3ου μνημονίου, τουλάχιστον χωρίς νέα ψήφο των κοινοβουλίων, όπως διατείνεται ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών. (Κατά την άποψη Σόιμπλε, αλλάζουν οι χρηματοδοτικοί όροι του 3ου μνημονίου και αυτό δεν μπορεί να νομιμοππιηθε΄πι χωρίς έγκριση από τα κοινοβούλια).

(Φυσικά, συνέχιση του 3ου μνημονίου χωρίς χρηματοδοτική συμμετοχή του ΔΝΤ -κι ούτε αυτό πρέπει να το ξεχνάμε- δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτή από την Ελλάδα, διότι τα μέτρα για μετά το 2018 που πρόσφατα ψηφίστηκαν αφορούν σε χρηματοδοτική συμμετοχή του ΔΝΤ, όπως έχει εγγράφως ζητήσει η Ελλάδα από το Ταμείο. Αλλιώς, τα μέτρα που ψηφίστηκαν πρόσφατα δεν υπάρχει λόγος να εφαρμοστούν).

Αλλά και πέραν αυτών, υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα ουσίας για το «σενάριο ECCL»: Εκτός του ότι η παραχώρησή του προϋποθέτει μνημόνιο σε εφαρμογή για τη χώρα προς την οποία παραχωρείται (και εδώ δύσκολα μπορεί να συνεχιστεί το 3ο μνημόνιο, άρα θα χρειαζόταν διαπραγμάτευση για νέο μνημόνιο, το 4ο, -αυτό θα ήταν το 4ο και όχι οι βλακώδεις αναφορές Μητσοτάκη και της άλλης αντιπολίτευσης προς άγραν εντυπώσεων) τα επιτόκιά του είναι πολύ ακριβότερα από τα επιτόκια των προγραμμάτων διάσωσης! Και ακριβώς γι’ αυτό αυτή η πρόταση δεν είναι λύση για την Ελλάδα (όπως δεν ήταν και το 2014, όταν ακριβώς το ίδιο είχε προταθεί και στην απερχόμενη κυβέρνηση Σαμαρά. Οι σκοπίμως γράφοντες δημοσίως και για λόγους αντικυβερνητικών εντυπώσεων και μόνον, ότι αν έρθει πρόταση για ECCL σήμερα θα είναι σαν να γυρνάμε στο 2014, άρα να «τα δύο χαμένα χρόνια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.», ψεύδονται ασύστολα και για προφανείς λόγους: Επί κυβέρνησης Τσίπρα έχει προηγηθεί νέα δέσμη μέτρων βραχυπρόθεσμης ρύθμισης του ελληνικού χρέους, η οποία δεν θα είχε παραχωρηθεί, αφού οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος έλεγαν σ’ όλους τους τόνους ότι το ελληνικό χρέος ήταν βιώσιμο και ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟΜΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ. Όσοι μειοδότησαν αποστερώντας από την Ελλάδα ελαφρύνσεις που έφερε η επόμενη κυβέρνηση Τσίπρα με τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ρύθμισης του ελληνικού χρέους ας σιωπήσουν! Το ψεύδος και η μικροπολιτική έως εδώ ήταν! Τώρα κινδυνεύει η πατρίδα!).

Τέλος, ο βασικότερος λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να γίνει δεκτή από την Ελλάδα η πρόταση για ECCL, είναι ότι αυτή η πρόταση αφορά σε χρηματοδοτήσεις αποπληρωμής υποχρεώσεων της χώρας για το εξωτερικό χρέος της ΚΑΙ ΜΟΝΟ! Δηλαδή, συνιστούν μέσα ανάλογων σκοπών με ένα μνημόνιο: Δανείζεται η χώρα για να μπορεί να εξυπηρετεί το εξωτερικό χρέος της. Κι έτσι καμιά σχέση δεν έχει το ECCL με τον στόχο της Ελλάδας να της επιτραπεί η επιστροφή της στις αγορές! Διότι ο στόχος της Ελλάδας να επιστρέψει στις αγορές, έχει νόημα μόνον εφ’ όσον εφαρμόζεται παράλληλα μνημόνιο που εξασφαλίζει χρηματοδότηση για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους μας με χαμηλά επιτόκια, έτσι ώστε οι πιστώσεις που θα εξασφαλίζονται από τις αγορές να πηγαίνουν ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ και όχι για την αποπληρωμή του χρέους.

Φυσικά, οι άλλοι δύο στόχοι της Ελλάδας (χρέος και ποσοτική χαλάρωση), υπό τις παρούσες συνθήκες παραμένουν ακόμη πιο δύσκολοι.

Σε τέτοιες συνθήκες, λοιπόν, οδηγείται η Ελλάδα στη συνεδρίαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου!

Ωστόσο, λύση για την πατρίδα μας, δεν μπορεί να νοείται ο,τιδήποτε άλλο -επαναλαμβάνω- από:

  1. Εκταμίευση της εκκρεμούσας δόσης του 3ου μνημονίου (αποτροπή του πτωχευτικού σεναρίου του Ιουλίου),
  2. Συνέχιση εφαρμογής του 3ου μνημονίου (εξασφάλιση χρηματοδότησης με χαμηλά επιτόκια για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους μας),
  3. Επιστροφή στις αγορές και ένταξη της Ελλάδας στο QE (για την εξασφάλιση πιστώσεων για την ανάπτυξη) και
  4. Μεσοπρόθεσμα μέτρα ρύθμισης του ελληνικού χρέους (για να μπορεί να εξασφαλίζεται η εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους μας και μετά  την ολοκλήρωση του μνημονίου).

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να μεταταθεί για μετά τις γερμανικές εκλογές η συγκεκριμενοποίηση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους (πολύ περισσότερο δεν μπορεί να αναμένει τη νέα γερμανική κυβέρνηση και την παρουσία του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ή μη), διότι χωρίς αυτήν τη συγκεκριμενοποίηση δεν ευοδώνεται η έξοδος στις αγορές και δεν πραλαμβάνεται η ένταξη της Ελλάδας στο QE.

Τώρα, λοιπόν, που όλα τα ξεκαθαρίσαμε, διερωτώμαι (και νομίζω βασίμως): Για ποιόν συμβιβασμό κάνει λόγο η κυβέρνηση;

Συμβιβασμός δεν υπάρχει! Είτε θα δοθούν όλοι οι στόχοι, είτε η καταστροφή θα συνεχιστεί

Και δεν πρόκειται για αδιαλλαξία! Αν με τις αποφάσεις της 15ης και της 22ας Ιουνίου δεν θα σώζεται η Ελλάδα, για ποιόν συμβιβασμό θα μιλάμε; Για συμβιβασμό διάσωσης της κυβερνώσας παράταξης;

Η πατρίδα μας είτε θα λάβει όσα απαιτούνται για να αλλάξει πορεία, είτε η σημερινή πορεία αλλεπαλληλων αδιεξόδων θα πρέπει να ανακοπεί ανεξαρτήτως άλλων συνεπειών.

Δεν υπάρχει άλλος, τρίτος, δρόμος!

Ελπίδα μου -έστω μικρή, εγώ θα εξακολουθώ να την πιστεύω- να πετύχουμε τους στόχους που μας δίνουν την ευκαιρία να αγωνιστούμε για κάτι καλύτερο. Άλλως, η  Ελλάδα στη σύνοδο κορυφής  δεν θα έχει άλλον δρόμο διαφυγής, από την απόκλιση από τη Ε.Ε., όπως είναι σήμερα. Θα πρόκειται απλά για ζήτημα επιβίωσης.

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύτηκε στο ενημερωτική ιστοσελίδα https://circogreco.gr/)