19 Ιουν. 2017

Η ώρα της ευρωπαϊκής προοδευτικής πολιτικής παράταξης

Ποιός έφερε τον λαϊκισμό στην Ευρώπη;

Επί 8 χρόνια πλέον η Ευρώπη διάγει σε περιβάλλον γενικευμένης κρίσης! Η αρχική διακύμανση στις νομισματοπιστωτικές λειτουργίες της ευρωζώνης, ένεκα της εμμονής στη συντηρητική οικονομική πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης στις χώρες-μέλη, γρήγορα πέρασε στην πραγματική οικονομία και εν συνεχεία κατέστη κρίση κοινωνικού προοσήμου και κρίση πολιτική και θεσμική. Ακολούθησαν οι επακόλουθοι τριγμοί στη γεωπολιτική ζώνη της ευρω-αφρο-ασιατικής μεθορίου, με αποτέλεσμα την έκρηξη του προσφυγικού ζητήματος και την επιδείνωση του δημόσιου περιβάλλοντος στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Όλ' αυτά είναι γνωστά και δεν θα είχε νόημα η επανάληψή τους, αν δεν υπήρχαν σοβαρότατα προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο η σημερινή ευρωπαϊκή ηγεσία χειρίζεται τις συνέπειές τους, προσπαθώντας να διατηρήσει ενεργή την πολιτική που τα προκάλεσε.

Είναι επίσης γνωστό, ότι από την αρχή της κρίσης στην Ευρώπη και λόγω των απρόσφορων μεθόδων χειρισμού της, που αντί να επιλύει προβλήματα τα ενέτεινε, εμφανίστηκαν στο πολιτικό προσκήνιο παρατάξεις και πρόσωπα, τις περισσότερες περιπτώσεις χωρίς «πολιτική ιστορία», που αμφισβήτησαν τις έως τότε δεδομένες ηγεσίες και τους κομματικούς συσχετισμούς δυνάμεων ανά χώρα και έφεραν ανατροπές, πολλές φορές επώδυνες για την ευρωπαϊκή υπόθεση.

Από τη Βρετανία του Φάρατζ, το γερμανικό AfD, στις βόρειες χώρες, ως το Podemos, τον Μπέμπε Γκρίλο και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις νότιες, οι πολιτικές συνέπειες υπήρξαν σοβαρές, σηματοδοτώντας τη μαζική απόρριψη του πολιτικού μοντέλου που προωθείται από την Ε.Ε.. Κοντά στους νεοπαγείς πολιτικούς σχηματισμούς που αναδύθηκαν από την ευρωπαϊκή κρίση, η ακροδεξιά της ηπείρου μας, με μεγάλη και καταστροφική παράδοση σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, βρήκε την ευκαιρία να αποδράσει από την ιστορική καταδίκη που της επιδίκασαν τα δεκάδες εκατομμύρια νεκρών ευρωπαίων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και να διεκδικήσει λόγο στις δημόσιες υποθέσεις.  

Εδώ εντοπίζεται ένα βαρύτατο ολίσθημα της ευρωπαϊκής δεξιάς (την εκδήλωσή του είδαμε να παίρνει σάρκα και οστά σε πολλές χώρες, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ολλανδία, την Αυστρία, την Ελλάδα και άλλες), που την επιστροφή των ακροδεξιών προσπάθησε να αντιμετωπίσει με δύο βασικές μεθόδους: 1. Την κολακεία και την προσπάθεια προσέγγισης των ακροδεξιών, σε μια προσπάθεια προσπορισμού μικρομματικού οφέλους και υπό την ανομολόγητη παραδοχή ότι από τους κόλπους της δεξιάς προέρχονταν όλοι αυτοί (χειρισμός που έλαβε χώρα τη Γαλλία, την Ελλάδα αλλά και πρόσφατα στις εκλογές στη Βρετανία). 2. Την απόπειρα πολιτικής  κατασυκοφάντησης πολιτικών παρατάξεων καθαρά αριστερής προέλευσης, σε μια «πολιτική επικοινωνία» ταύτισης της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς με προοδευτικές ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις.

Το αφήγημα του «νεο-λαϊκισμού» στην Ευρώπη, στον οποίο συνενώνονται σε συσκευασία ενός νεοναζιστικές και νεοφασιστικές συσπειρώσεις με κόμματα καθαρού αριστερού και προδευτικού πολιτικού προσήμου, εκτός από ιστορικό και πολιτικό παράδοξο αποτελεί και τη μεγάλη απόδειξη του ότι η ευρωπαϊκή δεξιά, που κυριάρχησε την τελευταία 20ετία στην Ε.Ε., αδυνατεί να χειριστεί ρεαλιστικά το προβλήματα της εποχής και -ακόμη χειρότερα- επειδή αποτυγχάνει να δώσει λύσεις, επιδιώκει να αγκιστρωθεί στην ηγεμονία των πολιτικών πραγμάτων της ηπείρου, επιδεινώνοντας τις συνέπειες της ανεπάρκειάς της.

Είναι αλήθεια ότι οι τελευταίοι ευρωπαίοι οιονεί σοσιαλιστές με λόγο στις εξελίξεις, ο Τόνι Μπλερ στη Βρετανία και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία, φέρουν τεράστιο μέρος ευθύνης, τόσο για την επικράτηση της ευρωπαϊκής δεξιάς, όσο και για την πολιτική νομιμοποίηση της δεξιάς πολιτικής στην Ε.Ε.. Γι’ αυτό άλλωστε και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία διέρχεται τη μεγαλύτερη κρίση αξιοπιστίας στη μακρά ιστορία της. Και γι’ αυτό, επίσης, το μέλλον της (εφ’ όσον υπάρξει με κεντρικό ρόλο στις ευρωπαϊκές υποθέσεις), συναρτάται απολύτως με την «προοδευτική στροφή» που οφείλει στους πολίτες της ηπείρου μας.  

Ωστόσο, η μεγάλη αστοχία που κοστίζει πια πολύ ακριβά στην Ευρώπη, έχει ξανά δεξιά ταυτότητα! Η πολιτική κατασυκοφάντηση της ευρωπαϊκής αριστεράς μέσω της επικοινωνιακής πολιτικής των ευρωπαίων συντηρητικών, αποστέρησε από την Ε.Ε. τη σημαντικότερη εφεδρεία που διέθετε για τον καλύτερο χειρισμό της κρίσης: Να επιτρεπόταν σε συνθήκες ομαλότητας, όπου αυτό θα μπορούσε να συμβεί, η ανάληψη της εξουσίας από δυνάμεις της αριστεράς για να χειριστούν εκείνες την κρίση!

Είναι μεγάλο πισωγύρισμα και θλιβερή προσβολή για τον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό, όπου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η ευρωπαϊκή αριστερά απολαμβάνει πλήρους νομιμοποιητικής αναγνώρισης και με παραχωρημένο θεσμικό ρόλο, ότι σήμερα όλ’ αυτά περίπου υποκαθίστανται από  την επικοινωνία του «νεο-αντι-κομμουνισμού» των ευρωπαίων δεξιών.

Η ρετσινιά αυτή για την Ευρώπη και την Ε.Ε. πρέπει να σταματήσει εδώ! Η δεξιά στην Ε.Ε. αφήνει για τις επόμενες γενιές την κληρονομιά μιας κακής οικονομίας,  διχασμένων κοινωνιών, εντεινόμενων αντιδημοκρατικών πρακτικών και σαθρής πολιτικής και θεσμικής συνοχής. Οι σημερινές δεξιές ηγεσίες οφείλουν να αποχωρήσουν και να αφήσουν ανοιχτό τον δρόμο σε δυνάμεις προοδευτικές, για να επιχειρηθεί η μεγάλη αντιστροφή της καθοδικής πορείας των τελευταίων χρόνων. Το μέλλον των ευρωπαϊκών λαών ιστορικά κρίθηκε ευνοικά για τους πληθυσμούς της ηπείρου, όποτε τα ηνία ανέλαβαν ηγεσίες ριζοσπαστικές και ικανές. Κάτι τελείως διαφορετικό από τη σημερινή ευρωπαϊκή ηγεσία.  

(Η ανάλυση δημοσιεύεται και στην ενημερωτική ιστοσελίδα https://circogreco.gr/)