10 Ιουλ. 2017

Το πολιτικό σκηνικό αποσαθρώνεται

Δημοσκοπήσεις και διχασμός

Οι αλλεπάλληλες μετρήσεις που επιβεβαιώνουν το ευρύ δημοσκοπικό πλεονέκτημα της Ν.Δ. τελευταία μοιάζουν να έχουν ολοκληρώσει τον λόγο ύπαρξής τους στο διαπιστωτικό κομμάτι των ευρημάτων τους! Όχι γιατί δεν υπάρχουν ερωτήματα ενδιαφέροντα και τάσεις που διερευνώνται ενδελεχώς και πέραν της πρόθεσης ψήφου. Ούτε γιατί παρέλκει να υπογραμμίζεται η αντοχή του δημοσκοπικού πλεονεκτήματος της Ν.Δ.. Τούτο συμβαίνει διότι ούτε μία από τις διενεργούμενες δημοσκοπήσεις δεν μπορεί να εμφανίσει ψήγματα -έστω- μιας άλλης, εναλλακτικής, πολιτικής πορείας της χώρας, σε ό,τι αφορά τις απόψεις, τις επιθυμίες και τις προσδοκίες της κοινής γνώμης.

Φυσικά, ποτέ οι απόψεις των πολιτών για το μέλλον της χώρας τους και των ιδίων δεν ήταν υπόθεση των δημοσκόπων. Ωστόσο, τέτοιες μετρήσεις εντόπιζαν πάντα βασικά στοιχεία του συλλογικού επιθυμητού και σχηματοποιούσαν τις πολιτικές γραμμές που θα μπορούσαν να ανταποκρίνονται σε κατευθύνσεις της χώρας στο εγγύς μέλλον. Σήμερα όλα εξαντλούνται στο πόσο κακή είναι η διακυβέρνηση Τσίπρα και πόσο προηγείται σε πρόθεση ψήφου το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Γιατί συμβαίνει αυτό; Ευθύνονται τα σενάρια διερεύνησης του δημόσιου περιβάλλοντος που εφαρμόζουν οι δημοσκοπήσεις στις μετρήσεις τους, πρόκειται δηλαδή για μεθοδολογική αστοχία; Ή μήπως το στοιχείο αυτό είναι επιβεβαίωση ότι η ισχύουσα και κρατούσα δημοσκοπική λογική και πρακτική, έχει πλήρως προσαρμοστεί και τελικά παγιδευτεί στο σκληρά διχαστικό πολιτικό σκηνικό που κυριάρχησε στον δημόσιο βίο μας από την κρίση και εντεύθεν; Σκηνικό, το οποίο κατισχύει πλήρως στα δημόσια πράγματα, ιδίως από την εκλογική νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και μετά, με κυρίαρχη την απαίτηση της αντιπολίτευσης να φύγει ο Τσίπρας, ακόμη και με οριακής θεσμικής νομιμοποίησης πολιτικές πρακτικές;  

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τί απ’ τα δύο ευθύνεται για την αποστέωση του διαπιστωτικού τμήματος των δημοσκοπήσεων. Τούτο είναι δουλειά των ίδιων των εταιρειών και αν τις ενδιαφέρει το πρόβλημα που εντοπίζω, θα το ξεπεράσουν ιδίοις μέσοις. Αν δε τις ενδιαφέρει, όχι!

Με ενδιαφέρει, όμως, πολύ το θέμα του διχασμού! Που, ανεξαρτήτως του ποιός ευθύνεται γι’ αυτό, απειλεί να καταστρέψει πλήρως εκτός από την οικονομία της χώρας (σε περίπτωση τυχόν πρόωρων εκλογών θα είναι η τρίτη φορά σε 6 χρόνια που θα ανακόπτεται ένα σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας -καλό ή κακό, άλλη συζήτηση) και τη δημοκρατία μας, ως το πολίτευμα τελεσφόρας εσωτερικής εκτόνωσης των αντιθέσεων στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας.

Ποιό θα είναι το μέλλον της Ελλάδας χωρίς οικονομία και δημοκρατία; Και θα έχει άραγε καμιά σημασία αν θα κερδίσει ο ένας ή ο άλλος τις επόμενες εκλογές, οποτεδήποτε κι αν αυτές γίνουν, χωρίς στοιχειώδη εσωτερική πολιτική συνεννόηση στην πατρίδα μας;

Επιστρέφοντας στις δημοσκοπήσεις, διερωτώμαι, δηλαδή, καλά η Ν.Δ. προηγείται καθαρά σε πρόθεση ψήφου, η προαναγγελλόμενη νίκη της, όμως, πόσο θα ικανοποιούσε τους πολίτες; Η σαφέστατη απόρριψη της καταλληλότητας Μητσοτάκη και Τσίπρα για την πρωθυπουργία, με το «Κανένας» να υπερβαίνει το 40%, αρκεί για να περιγράψει την απαξίωση του κυβερνώντος κόμματος και του κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης; Η απλή διερεύνηση του πόσο πιστεύουν οι Έλληνες ότι η Ν.Δ. μπορεί να λύσει τα προβλήματα της χώρας και δη και σε συγκριτική συνεκτίμηση με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τα άλλα κόμματα, δεν ενδιαφέρει ή δεν έχει μεθοδολογική τεκμηρίωση για να μετρηθεί;

Ασφαλέστατα οι δημοσκοπήσεις συνιστούν σημαντικό εργαλείο πολιτικής αξιολόγησης μεταξύ εκλογών. Ο ρόλος τους, όμως, ασφαλέστατα δεν περιορίζεται στο να μας πει ποιός θα είναι ο επόμενος νικητής των εκλογών και να εμπεδώσει την αίσθηση του βαθμού αντιλαμβανόμενης από τους πολίτες αποτυχίας για τη σημερινή και την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Επί πλέον αρμοδιότητά τους είναι να εντοπίσουν το συλλογικό πολιτικό επιθυμητό.

Όσο δεν το κάνουν, διερευνώντας ακόμη και το σενάριο της Ελλάδας εκτός του ευρώ (σε πραγματικούς, και όχι επιφανειακούς και εν πολλοίς σχηματικούς όρους), οι εταιρείες δημοσκοπήσεων θα μεταπίπτουν αντικειμενικά από εργαλεία διερεύνησης πολιτικών στοιχείων σε παράγοντες επίτασης του διχασμού των Ελλήνων, ανεξαρτήτως των προθέσεών τους, που -κατά άλλα- δεν έχω λόγο να αμφισβητώ.