12 Αυγ. 2017

Μια συζήτηση που κάποτε πρέπει να γίνει… (3)

Τα 5 κύματα της ελληνικής κρίσης

(Γ΄ μέρος –   Γιώργος Παπανδρέου)

3. Ο Γιώργος Παπανδρέου βρέθηκε στην ηγεσία κόμματος και κράτους με την απονομή σ’ αυτόν δύο αλλεπαλλήλων τελετών απονομής δαχτυλιδιού:

- Τα πρώτο δαχτυλίδι -της ηγεσίας στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.- τού δόθηκε άρον-άρον από τον Κώστα Σημίτη, για να δραπετεύσει εκείνος από τις συνέπειες της πολιτικής για την Ελλάδα, που ο ίδιος είχε εφαρμόσει και εάν έμενε στην πρωθυπουργία θα γινόταν «τσουνάμι» επιπτώσεων στην οικονομία που θα κατέπνιγε τον ίδιον και τη χώρα.

- Το δεύτερο -της πρωθυπουργίας- ήλθε από τον Κώστα Καραμανλή που βιαζόταν να αποχωρήσει και με τις πρόωρες εκλογές και το κλείσιμο της Βουλής το θέρος του 2009 επιχείρησε (και πέτυχε) να παραμερίσει τις σκευωρίες και τα ειδικά δικαστήρια που είχε οργανώσει σε βάρος του το επιχειρηματικό και μιντιακό κατεστημένο, αλλά και να αποφύγει την καταιγίδα στην οικονομία, που πλέον ήταν αναπόφευκτη.

Ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου αντιλαμβανόταν τα 2 δαχτυλίδια, ως φυσική εξέλιξη της «σειράς των πολιτικών πραγμάτων»: Απλά είχε έλθει  ο καιρός του! Αισθανόταν, δηλαδή, τις εξελίξεις με τον ίδιον στο επίκεντρο, ως προϊόν ομαλής κίνησης των πολιτικών γεγονότων και όχι ως ad hoc διεργασίες -απόρροια της κρίσιμης θέσης στην οποία βρισκόταν η Ελλάδα. (Θυμάμαι τον Χάρη Παμπούκη σε κάποιο πολιτικό γραφείο και λίγα εικοσιτετράωρα πριν παραχωρηθεί και τυπικά το δαχτυλίδι στον Γιώργο από τον Σημίτη, να συνιστά στους λίγους συνομιλητές του: «Κάντε λίγες μέρες υπομονή και τελειώνουμε…»).

Αυτό που μάλλον δεν κατανόησε ήταν ότι και στις δύο περιπτώσεις ο κόσμος (στην πρώτη περίπτωση ο κόσμος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στη δεύτερη περίπτωση όλοι οι πολίτες) τον είδε ως ύστατη ελπίδα! (Εγώ ο ίδιος έσπευσα αδιαμαρτύρητα και μετά μακρά αποχή από τα κομματικά πράγματα στην ανόητη διαδικασία εσωκομματικών εκλογών -παρ’ ό,τι τελών εν πλήρει συναισθήσει του πόσο αχρείαστη και ίσως επικίνδυνη για τη δημοκρατία μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν η εκλογή προέδρου του κινήματος με ανοιχτή κάλπη και όχι από συνέδριο εκλεγμένων αντιπροσώπων  της κομματικής βάσης- για την ανάδειξη της νέας πασοκικής ηγεσίας. Το έκανα με την προσδοκία παραταξιακού απεγκλωβισμού από τον αμφίβολης κομματικής νομιμοποίησης σημιτικό μηχανισμό. Το 1 εκατ. περίπου πολίτες που πήγαν σ’ εκείνην την εσωκομματική κάλπη την ίδια ελπίδα είχαν!...)

Ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου θεώρησε ότι με τέτοιες εσωκομματικές εκλογές θα αποχρεωνόταν πολιτικά τη «ρετσινιά» του σημιτικού δαχτυλιδιού και ποτέ δεν κατενόησε ότι το κομματικό δυναμικό -η συντριπτική πλειοψηφία των αγνών κομματικών στελεχών και πολλοί ψηφοφόροι- τον είδε σαν ένα πρόσωπο-ελευθερωτή από τα δεσμά της σκληρής γραφειοκρατίας των ανθρώπων του Σημίτη και του κύκλου συμφερόντων που υπηρετούσε. Μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., ποτέ δεν θα καταλογιζόταν πολιτικά το δαχτυλίδι του Σημίτη στον Γιώργο. Το καταλαβαίναμε όλοι …εκτός από τον ίδιον!

Κάτι ανάλογο, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα, συνέβη και με τις εκλογές του 2009. Η αποτυχία του Κώστα Καραμανλή να ελέγξει την επιδεινούμενη κρίση και να αποκρούσει τον εσμό συμφερόντων που τον κατενίκησε και τον εξανάγκασε στο «κόλπο» του κλεισίματος της Βουλής (τυπικά για τις θερινές διακοπές και επί της ουσίας για να μην ξανανοίξει ποτέ και να προκηρυχτούν οι πρόωρες εκλογές του 2009 και ο ίδιος με παραγεγραμμένες τις κατηγορίες που οι σκευωροί είχαν κατασκευάσει σε βάρος του να απέλθει), έκανε τον Γιώργο Παπανδρέου την τελευταία ελπίδα των Ελλήνων να γλιτώσουν από το κακό, που πια όλοι έβλεπαν να έρχεται.

Και πάλι ο ίδιος αντιμετώπισε την πρωθυπουργία του ως φυσική πολιτική εξέλιξη και δεν λειτούργησε ως ηγεσία χώρας σε  συνθήκες έκτακτης ανάγκης.

Η συζήτηση για όσα επακολούθησαν φυσικά δεν μπορεί να υποτάσσεται στις «στημένες βλακείες» του μιντιακού υποκόσμου, που επέβαλε την αξιολόγηση του Γιώργου Παπανδρέου υπό το κατασκεύασμα δήθεν εξάντλησης του πολιτικού λόγου του στο «λεφτά υπάρχουν».

2 ερωταπαντήσεις για την προσχώρηση της Ελλάδας  στη μνημονιακή αυτο-παγίδευση του Γιώργου Παπανδρέου:

α. Μπορούσε να γίνει και κάτι διαφορετικό από τα μνημόνια, ή επρόκειτο περί μονοδρόμου; Προφανώς υπήρχε και άλλος δρόμος! …αλλά το ερώτημα δεν είναι αυτό, αλλά εάν ο άλλος δρόμος μπορούσε πολιτικά να ακολουθηθεί και βιώσιμα να υπηρετηθεί! Και η απάντηση στο δεύτερο και πραγματικό σκέλος του διλήμματος είναι πως όχι! Πολιτικά στις αρχές του 2010, έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν μπορούσε ούτε να επιλεγεί από την οποιαδήποτε τότε κυβέρνηση αλλ’ ούτε και να εφαρμοστεί σε όλο το εύρος των συνεπειών της, εάν τυχόν επιλεγόταν!

β. «Έστησε» ο Γιώργος Παπανδρέου την παρουσία του ΔΝΤ στις μνημονιακές διαδικασίες, όπως ορισμένοι αρέσκονται να ψελλίζουν κάθε λίγο και λιγάκι, συνήθως εξ αφορμής επανόδου της υπόθεσης Γεωργίου στο προσκήνιο, ή όχι; Είναι πια γνωστό τοις πάσι και ανοιχτά ομολογημένο ότι το Βερολίνο πίεσε ασφυκτικά και μέχρις εσχάτων για την συμμετοχή του ΔΝΤ στα προγράμματα διάσωσης της ευρωζώνης! Μόνον αν αποδεχτεί κανένας την αυτόχρημα γελοία παραδοχή ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ενέπαιξε και παγίδευσε το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε, θα ήταν επομένως βάσιμο ότι ο τότε επικεφαλής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. «έστησε» την εισβολή του ΔΝΤ στην ευρωζώνη! Το πιστεύει αυτό κανένας; Αν ναι, ας υπερασπιστεί αυτήν την εκδοχή ανοιχτά!...

(Όμως, και επί της πολιτικής ουσίας έχει πλέον αποκαλυφθεί ότι το Βερολίνο ήθελε το ΔΝΤ, και όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για το σύνολο των χωρών υπό μνημονιακή εποπτεία:

-          αφ’ ενός μεν, για να εξασφαλίσει χρηματοδοτική συμμετοχή στο κόστος «διάσωσης» της ευρωζώνης και των προβληματικών χωρών και εκτός Ε.Ε. -η Γερμανία έχει αποδείξει επανειλημμένα την απροθυμία της να σηκώσει μόνη το οικονομικό βάρος του «γερμανικού ευρώ», χρεώνοντας όπου μπορεί τον λογαριασμό, συνήθως στους πιο αδύναμους,

-          αφ’ ετέρου δε, γιατί πολιτικά αισθανόταν ότι θα χρειαζόταν ένα συνυπεύθυνο αποδέκτη του πολιτικού κόστους που εκόμιζε το σκληρά νεο-μονεταριστικό μοντέλο διάσωσης, του οποίου οι συνέπειες προδιαγράφονταν εξ αρχής ως πολύ σοβαρές, όπως επιβεβαιώθηκε και στη συνέχεια).                                

Όταν κουβεντιάζουμε, λοιπόν, σήμερα για τον Γιώργο Παπανδρέου, δεν μπορεί (όπως δυστυχώς πράττουν και πολλοί υποστηρικτές του) να εξαντλούμε την αξιολόγηση της παρουσίας του στην ηγεσία της χώρας την κρίσιμη στιγμή, αποτιμώντας τα γεγονότα στο πρόσωπο του …Γεωργίου. Προσωπικά δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι ο Γεωργίου τελούσε εν πλήρει γνώσει των πολιτικών συνεπειών της θητείας του ως επικεφαλής της ελληνικής στατιστικής αρχής και του μνημονιακού επακόλουθου που θα ερχόταν! Αλλ΄ όχι και ο Γεωργίου ήρωας και συμβολικό πρόσωπο της «αγαθής πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου» υπό την «καταδίωξη των λαϊκιστών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.»! Και η τρέχουσα μικροπολιτική έχει τα λογικά όριά της!...  

Όπως, επίσης, πρόδηλο είναι ότι η αξιολόγηση του ίδιου, δεν μπορεί να άγει σε λογικά και βάσιμα συμπεράσματα με τις συνομοσιολογίες Καμμένου και άλλων ή με το «λεφτά υπάρχουν».

Πολιτικά αξιολογείται ο Γιώργος Παπανδρέου! Μόνο πολιτικά! Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο!

Και σ’ αυτή βάση τού καταλογίζεται:

- η διάψευση της επέλευσής του ως η «τελευταία πολιτική ελπίδα» (για το κόμμα του και για την Ελλάδα, όπως ήδη εξήγησα),

- η αδυναμία του να υπηρετήσει πολιτικά τις επιλογές του (ακόμη κι αν με μια «αποστασία νέου τύπου» μεθοδεύτηκε η εκπαραθύρωσή του, πάντα με τη φιλική συμβολή της εγχώριας μιντιακής «μαφίας»),

- η αβασάνιστη υιοθέτηση της μνημονιακής λεκτικής (αν και πολιτικά σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση από τις αρχές της παράταξης που ηγείτο, που τον τοποθετεί εις θέσιν «συμμετόχου» στη μνημονιακή καταιγίδα και όχι εις θέσιν «κυβερνήτη χώρας υπό καταναγκασμό», όπως είναι η αλήθεια -ένα σφάλμα που με τις δέουσες αναλογίες διαπράττει σήμερα και ο Τσίπρας, όπως έχω εξηγήσει σε άλλες αναλύσεις μου).    

Και κάπου εδώ, με την κατανόηση του πώς και γιατί η Ελλάδα κατέληξε στα μνημόνια, συναντάμε ξανά την σκληρή ταξική βάση της «διασωστικής» για την Ελλάδα (και όχι μόνον!) μεθόδου που υιοθετήθηκε στη χώρα μας, όπως έχω εντοπίσει από την αρχή.                             

Παρά ταύτα, σήμερα σχεδόν έχει διαφανεί ότι εάν αφηνόταν ο Γιώργος Παπανδρέου να ολοκληρώσει το 1ο μνημόνιο ή τουλάχιστον ο εξ ανάγκης διάδοχός του, Λουκάς Παπαδήμος, να συνεχίσει την εφαρμογή του, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα για την Ελλάδα! Βασίμως εικάζεται ότι -εάν είχαν γίνει έτσι τα πράγματα- θα ήμασταν κάτι σαν την Πορτογαλία. Δηλαδή, μια άκρως προβληματική και υπερχρεωμένη οικονομία, αλλά εκτός του πασιφανέστατα αντιδημοκρατικού «κορσέ», που σήμερα μας έχει φορεθεί!

Έτσι λέω εγώ πως αξιολογείται ο Γιώργος Παπανδρέου!

Γιατί δεν ήρθαν τα πράγματα;…

…μα αυτό είναι αντικείμενο του επόμενου Δ΄ Μέρους αυτού του κύκλου πολιτικών αναλύσεών μου!...

(συνεχίζεται…)