16 Αυγ. 2017

Μια συζήτηση που κάποτε πρέπει να γίνει… (4α)

Τα 5 κύματα της ελληνικής κρίσης

(Δα΄ μέρος –   Η παρά πολιτική φύση κυβέρνηση Σαμαρά)

4α. Τα υπόλοιπα για την περίοδο διακυβέρνησης Σαμαρά είναι περίπου γνωστά! Το 2ο μνημόνιο, ο εμπαιγμός με το ελληνικό χρέος (στον οποίο εμπαιγμό τόσο ο Αντώνης Σαμαράς όσο και ο Βαγγέλης Βενιζέλος συμμετείχαν εθελουσίως ως τις τελευταίες ημέρες που έμειναν στην εξουσία) και η πρόσδεση της χώρας σε χειρισμούς μακρόχρονης εποπτείας (αντί του συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος του 1ου μνημονίου) από τους δανειστές και με απολύτως αδιαφανή τον ορίζοντα απεμπλοκής μας από το κακό.

Στο θεσμικό πεδίο ραγδαία απαξίωση των θεσμών με την πρακτική της βροχής των τροπολογιών -πρακτική, που δυστυχέστατα ακολουθεί και η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. (Ναι, οι νεοδημοκράτες και οι πασοκτζήδες που κρώζουν σήμερα ακατάπαυστα για τις αντιθεσμικές πρακτικές της σημερινής κυβέρνησης, είναι εκείνοι που κατά κόρον και πρώτοι προσέφυγαν σε τέτοιες «νυκτερινές ψηφοφορίες» στη Βουλή, συμπεριλαβανομένων και των σημερινών αρχηγών των δύο κομμάτων, Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., τότε υπουργών της κυβέρνησης Σαμαρά! Κι είναι ακόμη οι ίδιοι κι απ’ τα ίδια κόμματα, οι οποίοι αφού κατανάλωσαν αμασητί τα περίφημα παξιμάδια του Τζαμτζή, τώρα εκφράζουν τη βδελυγμία τους για τον λαϊκισμό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.).        

Παράλληλα, με την καθαρά νεο-φιλελεύθερη φιλοσοφία διαχείρισης του δυναμικού του δημόσιου τομέα, ο κρατικός μηχανισμός και  οι προσφερόμενες από μέρους του υπηρεσίες στους πολίτες υπέστησαν σοβαρότατο πλήγμα, η αποκατάσταση των οποίων μεσοπρόθεσμα θα έχει  σημαντικό δημοσιονομικό κόστος.

Τέλος, μιλώντας για την οικονομία, οι συνέπειες για τις παραγωγικές υποδομές από τη σκληρή λιτότητα του 2ου μνημονίου, με πλήρη επικράτηση της ταξικής λογικής κατανομής των βαρών σε βάρος των αδυνάμων, είναι ανυπολόγιστες. Κι όλ΄ αυτά, με την κωμωδία του sucess story να προκαλεί τη νοημοσύνη της κοινής γνώμης. Και την ίδια ώρα, η κομματική πελατεία της Ν.Δ. να απολαμβάνει προνομίων. (Είναι απολύτως χαρακτηριστικό ότι η μόνη κατηγορία πολιτών που ενισχύθηκαν οι μισθοί τους μετά τα κοψίματα του 2ου μνημονίου, είναι το προσωπικό των σωμάτων ασφαλείας, δηλαδή δημόσιοι υπάλληλοι και με περίπου δεδομένη την πολιτική ένταξή τους).                 

Επίσης, όμως, καταλογίζεται με ιδιαίτερη βαρύτητα στον Σαμαρά το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο διαχείρισης της πρωθυπουργίας του.

- Το περιστατικό Μπαλτάκου απέδειξε τον χαριεντισμό της Ν.Δ. με τους  νεοναζιστές! Το περιστατικό ήταν συνέχεια της αδιανόητης προεκλογικής ρήσης του Σαμαρά -ως υποψήφιου τότε πρωθυπουργού- «εμπρός να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας», πολύ πριν ο Ορμπάν υιοθετήσει τέτοια λεκτική για το μεταναστευτικό/προσφυγικό ζήτημα στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών υποδοχής.  Την ίδια ώρα, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης ξεδίπλωνε ανοιχτά τη θεωρία των άκρων, φυτεύοντας τον σπόρο του διχασμού. Με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να συμμετέχει προθύμως στον διχασμό, αντί να τη «βγαίνει» ενωτικά και με πρόταγμα την αποτελεσματική αντι-δεξιά και αντι-νεο-ναζιστική ατζέντα.

- Το κλείσιμο της ΕΡΤ (που όσοι διατηρούν επαφή με τις ευρωπαϊκές υποθέσεις τελούν εν γνώσει του ότι στις Βρυξέλλες η κίνηση Σαμαρά έγινε δεκτή με την περίσκεψη πρωτοβουλίας κυβερνήτη χώρας με χαρακτηριστικά «μπανανίας»), κατέστησε πλέον ή σαφές ότι ο πρωθυπουργός είχε μπει ανοιχτά στο παιγνίδι της διαπεπλεγμένης προαγωγής συμφερόντων συγκεκριμένων επιχειρηματιών. Πουθενά αλλού σ’ ολόκληρο τον δυτικό κόσμο τόσο απροσχημάτιστη αρπαγή δημόσιου πλούτου (των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων εν προκειμένω) για καμιά δεκαριά παράγοντες του χώρου των μέσων ενημέρωσης, φυσικά με το πολιτικώς αζημίωτο.

ελώ εξ ίδιων εν γνώσει ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ δεν έβρισκε σύμφωνο τον Ευάγγελο Βενιζέλο! Τον συνέλαβε εξ απήνης. Ένεκα της παλιότερης εμπειρίας μου ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης συνομιλούσα τότε επί μερικά 24ωρα διακριτικά, ενώ τα πράγματα εξελίσσονταν ταχέως στο προσκήνιο, παρέχοντας κάποιες απόψεις σχετικά με τα ραδιοτηλεοπτικά πράγματα σε στενό συνεργάτη του Βενιζέλου, ιδίως σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο πλήρους παράδοσης του δημόσιου πλούτου των συχνοτήτων στα χέρια αδίστακτων ιδιωτών αντί πινακίου φακής. Η υποδοχή των απόψεών μου υπήρξε θετική και πολλά από τα θέματα που ανεφύοντο από την απόσυρση του κράτους από τον τομέα της ραδιοτηλεοπτικής ενημέρωσης και ψυχαγωγίας -όπου κατ’ εξοχήν είναι αναγκαία και χρήσιμη η παρουσία του για λόγους προάσπισης της ποιότητας των εκπεμπόμενων προγραμμάτων- ετέθησαν στο τραπέζι της συνεχιζόμενης διαβούλευσης των  συγκυβερνώντων κομμάτων (Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΔΗΜ.ΑΡ.), σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί ενδοκυβερνητική κρίση λόγω του κλεισίματος της ΕΡΤ. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο Βαγγέλης Βενιζέλος έθεταν σταθερά τους όρους τους στον αυταρχικό πρωθυπουργό με τις έντονες ακροδεξιές πολιτικές αποχρώσεις. Και ενώ όλα πήγαιναν καλά και η σκληρή διαπραγμάτευση για την άμεση επαναλειτουργία της ΕΡΤ φαινόταν να δίνει καρπούς, στη συστηματική ημερήσια επαφή μου ο συνομιλητής μου συνεργάτης του Βενιζέλου, μού εκμυστηρεύτηκε: «Χρήστο, ευχήσου να μείνει σταθερός στις θέσεις μας ο Βενιζέλος!…». Με ζώσανε τα φίδια! Γιατί υπήρχε περίπτωση υπαναχώρησης από το αίτημα άμεσης επαναλειτουργίας της ΕΡΤ; Την επόμενη μέρα επεδίωξα επανειλημμένα να έλθω σε επαφή με τον συνομιλητή μου για την καθιερωμένη ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων. Εις μάτην! Μετά από 5-6 φορές που το επιχείρησα σταμάτησα. Είχα αντιληφθεί ότι το παιχνίδι είχε χαθεί. Και, τελικά, ως γνωστόν χρειάστηκε η απόφαση-χαστούκι στον Σαμαρά από το ΣτΕ, που απαίτησε την επαναλειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης το συντομότερο δυνατόν. Όμως, τα γνωστά συμφέροντα και η σχέση τους με τον Σαμαρά ήταν πανίσχυρα και ο πυρήνας των συνεπειών του κλεισίματος της ΕΡΤ με το βήμα-βήμα πέρασμα των συχνοτήτων στα χέρια της μιντιακής «μαφίας», δεν αντιμετωπίστηκε, παρά την απόφαση του ανώτατου διοικητικού δικαστηρίου. Λίγο μετά την απόφαση του ΣτΕ (που, επαναλαμβάνω, είναι από τα πλέον επιτιμητικά και επί της ουσίας προσβλητικά κείμενα δικαστών για πολιτική απόφαση περιβεβλημένη με το κύρος ενός πρωθυπουργού), ανακοινώθηκε η κωμωδία της ΝΕΡΙΤ, που μόνο τη νοημοσύνη της κοινής γνώμης προσέβαλε. Η απόφαση, όμως, Σαμαρά για τη ΝΕΡΙΤ, υπήρξε ακραία προσβλητική και για το ΣτΕ και τη σχετική με την υπόθεση απόφαση του –άλλη μία σοβαρή θεσμική απρέπεια του Αντώνη Σαμαρά, του οποίου η παράταξη σήμερα τολμά να ασκεί κριτική για πλημμελή εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων και παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση!).

- Στα εθνικά θέματα καταγράφεται υποχώρηση της Ελλάδας τόσο στο Κυπριακό, όσο και στο Σκοπιανό ζήτημα. (Απολύτως χαρακτηριστική η σκηνή σε κοινή συνέντευξη Μέρκελ-Σαμαρά, όπου ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός -που κατά τη δεκαετία του ’90 αποχώρησε από υπουργός Εξωτερικών της τότε κυβέρνησης Μητσοτάκη δηλώνοντας ανυποχώρητος στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ως «Μακεδονίας»- δέχεται αδιαμαρτύρητα τη λέξη «Μακεδονία» σε ερώτηση από δημοσιογράφο -το βίντεο στο https://www.youtube.com/watch?v=g_R69aBB7H4).

Στη γενική κριτική για τον Αντώνη Σαμαρά δεν θα έπρεπε να απουσιάζει η καταιγίδα ψεμάτων, στην οποία προσέφυγε στα τέλη της θητείας του. Έχοντας αποτύχει πλήρως στο σύνολο των προβλημάτων της χώρας κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, αποχώρησε εκφωνώντας λογύδρια για το sucees story και διατεινόμενος ανακριβέστατα ότι δεν θα ερχόταν άλλο μνημόνιο. Κι όμως, είχε ήδη συμφωνήσει  με τους ευρωπαίους δανειστές για νέο μνημόνιο, που με βάση τους  κανονισμούς της Ε.Ε. είναι αναπόφευκτος συνοδευτικός όρος για την ένταξη χώρας-μέλους στην προληπτική πιστοληπτική γραμμή τύπου ECCL, όπως έχω κατ’ επανάληψη εκθέσει σε άλλες αναλύσεις μου.  Μάλιστα, το περίφημο μέιλ Χαρδούβελη είναι παγκοίνως γνωστό πως δεν ήταν άλλο παρά η «μπροστάνζα» για το 3ο μνημόνιο, που είχε συμφωνήσει ο Αντώνη Σαμαράς.

Πρόσωπο, που γνώρισε την πολιτική και τις ανάγκες της υπό την εξαιρετικά ευνοϊκή και εκ προνομιακής καταγωγής σχέση του με τον δημόσιο βίο μας, ο Αντώνης Σαμαράς ποτέ δεν φάνηκε να κατενόησε ότι ο ορισμός της αγαθής Πολιτικής είναι η προσφορά στη συλλογική υπόθεση της χώρας και των πολιτών και όχι η προαγωγή ατομικών φιλοδοξιών (που σε κανέναν δεν οφείλονται από την Ιστορία) ούτε η απονομή καμιάς δικαιωματικής πρωτοκαθεδρίας και σε κανέναν! Εντυπωσιακά αγνώμων απέναντι στον Κώστα Μητσοτάκη και τον Κώστα Καραμανλή, αλλά θα προσέθετα και απέναντι στις παραταξιακές παραδόσεις του καραμανλισμού, ο Αντώνης Σαμαράς έχει τοποθετηθεί στη θέση του καίριου υπεύθυνου προσώπου διαιώνισης και μεγάλης επιδείνωσης της ελληνικής κρίσης.   

Αν ο Κώστας Σημίτης μας έβαλε στο πρόβλημα, ο Αντώνης Σαμαράς μας παγίδευσε οριστικά και δραματικά στις συνέπειές του. Είναι οι δύο κύριοι υπεύθυνοι για την περιπέτεια της χώρας (συνεκτιμωμένης βεβαίως και της ατελέσφορης πρωθυπουργίας τόσο του Κώστα Καραμανλή όσο και του Γιώργου Παπανδρέου), όπως εξελίσσεται.

(Υγ.: Παρά τις εντονότατες επιφυλάξεις που εξ αρχής προσωπικά είχα για τον Αντώνη Σαμαρά, την πρώτη περίοδο της πρωθυπουργίας του εσωτερικά διακατεχόμουν από την ελπίδα να επιτύχει, και το εξέφρασα αρκετές φορές ανοιχτά. Με κινούσε η αγωνία να βγει η Ελλάδα από τον κακό μνημονιακό κύκλο. Και είχα τέτοια στάση  παρ’ ό,τι ο Σαμαράς επέτρεπε, αν δε υποκινούσε κιόλας, σκαιότατες προσβολές σε βάρος του ιστορικού ΠΑ.ΣΟ.Κ. με το οποίο μάλιστα συγκυβερνούσε, που υπό τον Βαγγέλη Βενιζέλο τις ανεχόταν αδιαμαρτύρητα, αν και διά χειλέων Αδώνιδος και άλλων ακροδεξιών της Νέας Δημοκρατίας. Μετά το περιστατατικό Μπαλτάκου και το κλείσιμο της ΕΡΤ, ήταν πλέον απολύτως σαφές, πως επρόκειτο για έναν ακροδεξιό και συμπλεγματικά στοχεύοντα παλαιόθεν στην πρωθυπουργία, πολιτικό. Ό,τι χειρότερο, δηλαδή, για την Ελλάδα, που στη φάση εκείνη χρειαζόταν ηγεσία διαθέσιμη ακόμη και να θυσιαστεί για να βγούμε από την κρίση, και όχι πρόσωπο με προσωπικές δεσμεύσεις απέναντι στον εαυτό του και μόνον. Ο Σαμαράς έπρεπε να φύγει το ταχύτερο από την πρωθυπουργία και η εκλογική ήττα του είναι αναμφίβολα θετικό στοιχείο των εξελίξεων. Τί πιο χαρακτηριστικό άλλωστε για τον Αντώνη Σαμαρά από το ότι ακόμη και σήμερα -όπως είμαι σε θέση πολύ κακά να γνωρίζω- εξακολουθεί να είναι "θυμωμένος" με τον ελληνικό λαό που δεν τον επανεξέλεξε το Ιανουάριο του 2015. Θα μπορούσε ποτέ η Ελλάδα να πάει μπροστά με ηγεσία αυτού του πολιτικού προσήμου και αυτών των ατομικών στοιχείων;…        

(συνεχίζεται…)