17 Σεπ. 2017

Μια άλλη ματιά στις γερμανικές εκλογές

Εσωτερικός πόλεμος στην προεκλογική Γερμανία

για την παραμονή Σόιμπλε

στο υπουργείο του…

Πραγματικός πολιτικός πόλεμος έχει καταστεί η σοβούσα διαμάχη στο εσωτερικό της Γερμανίας σχετικά με το εάν θα διατηρήσει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Οικονομικών μετά τις εκλογές, ή όχι.

Τα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου για το πολιτικό μέλλον του Σόιμπλε επιβεβαιώνουν ότι η Ελλάδα επανέρχεται έτσι εμμέσως στην προεκλογική ατζέντα στη χώρα, αποδεικνύοντας ότι ο συστημικός κλονισμός στο ευρώ που απειλήθηκε και εν μέρει έλαβε χώρα από την ελληνική περιπέτεια, δεν ήταν τόσο «στεγανοποιημένος» όσο επεδίωξε να εμφανίσει το Βερολίνο, για να κερδίσει χρόνο προς διάσωση των τραπεζών του. Έτσι, στην Ε.Ε., από τη στάση του απέναντι στην Ελλάδα τελικά κρίνεται ο Σόιμπλε, θέλοντας και μη!

Στη Γερμανία, βεβαίως, κυριαρχεί το εάν πάει καλά η γερμανική οικονομία, και όχι η ευρωπαϊκή! Και οι δεξιοί Χριστιανοδημοκράτες που θα κερδίσουν τις επερχόμενες εκλογές, καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες να παραμεριστεί το ελληνικό θέμα ως στοιχείο υπό εσωτερική πολιτική αποτίμηση στις γερμανικές κάλπες και να παρουσιαστεί περίπου ως «λελυμένο»: είτε με την εκδοχή Σόιμπλε ότι το ελληνικό χρέος θα επανεξεταστεί μετά το 2018, είτε με την «ανοχή» ΔΝΤ, που επιμένει και αναμένει νέο γύρο μέτρων για το ελληνικό χρέος μετά τις γερμανικές εκλογές και ως το τέλος του 2017, …αν είναι να συμμετάσχει χρηματοδοτικά στο 3ο μνημόνιο, έστω και συμβολικά.   

Ωστόσο, η πολιτική διαμάχη σχετικά με την Ελλάδα στο εσωτερικό της Γερμανίας κατά την προεκλογική περίοδο, εντοπίζεται πλέον μόνο στο εσωτερικό του CDU των Μέρκελ-Σόιμπλε. Οι σοσιαλδημοκράτες από μεριάς τους έχουν ξεκαθαρίσει ότι αντιστρατεύτηκαν την προσπάθεια Σόιμπλε να πετάξει έξω απ’ το ευρώ την Ελλάδα. Και το ίδιο αποκαλύπτεται και επιβεβαιώνεται τώρα προεκλογικά ότι έπραξε και η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ, η οποία την κρίσιμη στιγμή άφησε τον Σόιμπλε εκτός του γύρου των σοβαρών αποφάσεων για το μέλλον της Ελλάδας και της ευρωζώνης.

Δηλαδή, ως εσωτερικό πρόβλημα των Χριστιανοδημοκρατών, πλέον, το μέλλον Σόιμπλε, δεν αφορά στην ενάσκηση επιρροών στους Γερμανούς ψηφοφόρους, αλλά στο ποιά θα είναι η οικονομική πολιτική για τη Γερμανία και την ευρωζώνη μετεκλογικά. Και ένα εξασκημένο στα τερτίπια της πολιτικής και της δημοσιογραφίας μάτι, μπορεί εύκολα να διακρίνει ότι τα δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου εκπορεύονται από τον κύκλο επιρροών Σόιμπλε! Μεγαλύτερη απόδειξη περί αυτού, ότι επιχειρείται να προκαταληφθεί η οικονομική πολιτική μετεκλογικά προς την κατεύθυνση που θα επιθυμούσε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, ενώ τίποτα περί του αντιθέτου δεν φαίνεται να συνεγείρει το ενδιαφέρον των Γερμανών σχολιαστών, παρ’ ό,τι όσοι διαφωνούν με τον Σόιμπλε είναι πάρα πολλοί.

Εμμονή ή απλή σιγουριά από μεριάς Σόιμπλε, ότι η δική του οικονομική πολιτική είναι η σωστή για την Ελλάδα, τη Γερμανία και την ευρωζώνη, και όχι η γνώμη της μεγάλης πλειοψηφίας πολιτικών, τεχνοκρατικών  και ακαδημαϊκών κύκλων διεθνώς ότι χρειάζεται «άλλη πολιτική», το CDU δοκιμάζεται από τη στάση του Γερμανού υπουργού. Όχι γιατί προκαλείται κόστος κάλπης για τους Χριστιανοδημοκράτες, αλλά διότι αυτή η συζήτηση επιβαρύνει ήδη την κρίσιμη μετεκλογική συζήτηση για τον πολιτικό συνασπισμό που θα στηρίξει τη νέα θητεία Μέρκελ.

Η απόφαση Σόιμπλε να τα «βάλει» με την καγκελάριο (που ασφαλώς δεν μπορεί να επιχαίρει από τις απόπειρες να τής επιβληθούν προκαταβολικά αποφάσεις της επόμενης κυβέρνησής της, απ’ οποιαδήποτε πλευρά κι αν προέρχεται τέτοια «πολιτικώς unfair» στάση), δείχνει, τέλος, ότι ο Γερμανός υπουργός είναι αποφασισμένος! Έχει επιλέξει να κριθεί για το σύνολο της πολιτικής του διαδρομής, από τη στάση του απέναντι στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Αυτό που μάλλον δεν αντιλαμβάνεται, ίσως, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, είναι ότι επέλεξε ως πεδίο οριστικής αποτίμησης της παρουσίας του στα δημόσια ευρωπαϊκά πράγματα, ένα πεδίο που εν πολλοίς έχει ήδη κριθεί. Και κατά τα μεγαλύτερο μέρος έχει ήδη αποτιμηθεί αρνητικά!

Ίσως είναι η συνέπεια και το κόστος της εμμονικής σχέσης με την Πολιτική, που κατ’ εξοχήν είναι «τέχνη» που δικαιώνεται από τη δημιουργικότητα των λειτουργών της και όχι από τις αυτοεπιβεβαιώσεις τους.   

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στην ενημερωτική ιστοσελίδα https://circogreco.gr/)