18 Οκτ. 2017

Η Ελλάδα και ο κόσμος

Επιβεβαιώνεται

ο ενισχυμένος γεωπολιτικός λόγος

της Ελλάδας

Εξ όσων ανακαλώ στη μνήμη μου, ποτέ άλλοτε δεν έχει επαναληφθεί σε κανονικές συνθήκες ο ίδιος Έλληνας πρωθυπουργός να συναντάται επισήμως με Αμερικανό πρόεδρο μέσα σε διάστημα μικρότερο του ενός έτους!... Καθώς κοντεύουν να συμπληρωθούν τον επόμενο μήνα 12 μήνες από την επίσημη επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα, πριν λίγες ώρες ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, πέρναγε την πόρτα του Λευκού Οίκου για την επίσημη συνάντησή του με τον Ντόναλντ Τραμπ.   

Φυσικά, το κίνητρο πίσω από το διεθνές ενδιαφέρον για την Ελλάδα δεν είναι ούτε η γοητεία πολιτικών ηγεσιών, ούτε η λέξη του συρμού, η «συγκυρία», που την επιστρατεύουμε συνήθως στη σύγχρονη πολιτική γλώσσα για να περιγράψουμε τη ρουτίνα της επικαιρότητας στις δημόσιες υποθέσεις.

Αντίθετα, παρά τη δυσμενέστατη θέση της χώρας μας σε ό,τι αφορά την οικονομία της τα τελευταία χρόνια, και σε μια παράδοξη αντιστρεπτική επικύρωση της σημασίας του πράγματος ακριβώς ένεκα της κακής κατάστασης της οικονομίας μας, η Ελλάδα προκαλεί πλέον αυξημένο γεωπολιτικό ενδιαφέρον στη διεθνή κοινότητα και μάλιστα στους μεγάλους «παίκτες» του σημερινού κόσμου.

Από τον Μπάρακ Ομπάμα και τον Εμανουέλ Μακρόν, που συμπεριέλαβαν τη χώρα μας στους συμβολισμούς των διεθνών αναφορών τους για το μέλλον του κόσμου, μέχρι την «πολιτική εν θερμώ» της Κίνας, του Βερολίνου και τώρα του Ντόναλντ Τραμπ, η Ελλάδα κερδίζει έδαφος, πρακτικό και συμβολικό, γεωπολιτικό βάρος και διεκδικεί λόγο στις διεθνείς εξελίξεις.   

Προσεκτικότερη ματιά στα γεγονότα και το «σκηνικό», επικυρώνει και κάτι ακόμη: Ότι η κρατούσα αντίληψη και εικόνα στη διεθνή κοινότητα για την Ελλάδα είναι ότι βρίσκεται σε βηματισμό οριστικής αποπαγίδευσής της από το σπιράλ της οικονομικής περιπέτειας, στην οποία εισήλθε πριν 7 χρόνια. Αλλιώς, κανένας σημαντικός ηγέτης δεν θα συμπεριελάμβανε μια χώρα με προβλεπόμενη εικόνα παρατεινόμενης οικονομικής κρίσης στις διεθνείς προτεραιότητές του!                

Ανεξαρτήτως του πόσο αληθής είναι η εντύπωση ανάνηψης της ελληνικής οικονομίας (και σε σημαντικό βαθμό δεν είναι), η εντύπωση εξόδου από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια, είναι μια μεγάλη επικοινωνιακή και πραγματική ευκαιρία, που δεν πρέπει να χαθεί. Άλλωστε, με επικοινωνιακές παρεμβάσεις -εκτός από την επί της ουσίας καταστροφική οικονομική πολιτική Σόιμπλε στην ευρωζώνη- χτίστηκε εν πολλοίς και η εικόνα μιας Ελλάδας που σέρνεται από πρόγραμμα διάσωσης σε πρόγραμμα διάσωσης χωρίς ελπίδα! Αν η επικοινωνία ήταν τόσο αποτελεσματική στον κάνει το κακό, εξ ίσου μπορεί να συμβάλλει  και στην αναίρεσή του κακού…

Τα εύσημα «εκταμίευσης» υπέρ των συμφερόντων της χώρας μας ως απόρροια αναβάθμισης του ρόλου της Ελλάδας στον σημερινό κόσμο της μεγαλύτερης αποσταθεροποίησης από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, αποδίδονται στη σημερινή κυβέρνηση. Ωστόσο, αυτή η αναβάθμιση δεν είναι  έργο  της, παρά μόνο κατά ένα τμήμα. Βεβαίως, αδυνατώ να διακρίνω πώς θα μπορούσε να έχει συμβάλλει σ’ αυτό το δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου!... Αντίθετα, το διακρίνω -παραδόξως για το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό της Ελλάδας- στην περίοδο της πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου.

Αυτή η αντίφαση ανάμεσα στην Ελλάδα που προσελκύει το διεθνές ενδιαφέρον και την Ελλάδα που «την καταστρέφει η κυβέρνησή της» (κατά την αφήγηση της μείζονος αντιπολίτευσης, …αλλά όχι μόνο αυτής), φυσικά αφορά στις ηγεσίες των άλλων κομμάτων. Όμως, από την επιβεβαίωση ηγετίσκων «γ΄ πολιτικής κατηγορίας» μέχρι τα συμφέροντα της Ελλάδας, η αντίφαση αυτή κινδυνεύει να μεταλλαγεί, από μικροπολιτική σε εθνικό κόστος. Και όσο θα συνεχίζεται η πορεία προς την μετουσίωση του αυξημένου διεθνούς λόγου της Ελλάδας από «επικοινωνία» σε «πραγματικότητα», κάποιοι θα μένουν πίσω και κάποιοι θα ανοίγουν το βήμα τους. Όπως πάντα έτσι γίνεται στην Πολιτική.

Δεν απομένει παρά να διαλέξει έκαστος τί δρόμο θα πάρει…   

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στην ενημερωτική ιστοσελίδα http://circogreco.gr )