12 Δεκ. 2017

Μια αναγκαία συνέχεια σχετικά με τον κίνδυνο ο "μουτζούρης" να καταλήξει στον Τσίπρα

Γιατί εργασιακά και πλειστηριασμοί

θα έχουν μεγάλο κόστος για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 

Η ανάλυσή μου προ ημερών σχετικά με τις τελευταίες κινήσεις της κυβέρνησης Τσίπρα, προκάλεσε αντιδράσεις μεταξύ αναγνωστών μου, οι οποίοι είτε αδυνατούν είτε δεν επιθυμούν να καταγράψουν και να αποτιμήσουν το αυξημένο βάρος (πρακτικό και συμβολικό) των πλειστηριασμών και των αλλαγών στα εργασιακά (ό,τι συμφωνήθηκε, δηλαδή, για το κλείσιμο της γ΄ αξιολόγησης), στην τροποποίηση της πολιτικής ταυτότητας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α..  

Επανέρχομαι, λοιπόν, με επεξηγηματικές προθέσεις για να συμβάλλω όσο μπορώ να ξεδιαλύνουμε τις ασάφειες.

Η σημασία αυτών των 2 ρυθμίσεων (όπως και σε μικρότερο βαθμό πριν από καιρό η ρύθμιση για το ασφαλιστικό, που όμως έλαβε χώρα σε πολύ διαφορετικές συνθήκες συγκυρίας, ελληνικής και ευρωπαϊκής), επικεντρώνεται σε 3 σημεία:

1. Τη δυσανεξία του μείζονος σχηματισμού της συμπολίτευσης (ως προφανώς ανώριμου μηχανισμού διακυβέρνησης) να κατανοήσει τη διηνεκή συνέπεια των κυβερνητικών αποφάσεών του για τους πολίτες! Η στάση της κυβέρνησης μαρτυρεί ότι χειρίζεται πολλά θέματα σαν να ήταν «στιγμιαίες» επιλογές μιας «ομάδας εξουσίας», οι οποίες μπορούν να εξαλείφονται όσον ούπω και περίπου με μεταφυσικό τρόπο.

Όμως, δεν είναι έτσι! Κι αν έως σήμερα (δηλαδή μέχρι τη στιγμή που η προοπτική εξόδου από τη μνημονιακή επιτήρηση γίνεται ρεαλιστική, εφαρμόσιμη  και εφαρμοστέα εξέλιξη των πραγμάτων), μπορούσε να εκφεύγει της αντιληπτικής πολιτικής ικανότητας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το πραγματικό πλαίσιο των ορίων διαλόγου με τους πιστωτές μας και να πιστεύεται ότι οι αποφάσεις του στο πλαίσιο της επαναδιαπραγμάτευσης που εξ αντικειμένου έγινε για το 3ο μνημόνιο πολλές εξ αυτών δεν θα ήταν μονιμότερου χαρακτήρα, άρα δυνητικά ήταν ταχέως επανορθώσιμες από μια μετα-μνημονιακή κυβέρνηση, σήμερα δεν δικαιούται να μη γνωρίζει η κυβέρνηση τις μεσο-μακροπρόθεσμες συνέπειες των επιλογών της.

Άλλωστε, συντεταγμένη έξοδος από τη μνημονιακή επιτήρηση, ως απόρροια μιας σχεδιασμένης και υπεύθυνης κυβερνητικής πολιτικής (που μπορεί μεν να απέτυχε να ανατρέψει την πολιτική που παρέλαβε, αλλά επαναδιαπραγματεύτηκε επί τα βελτίω ό,τι παρέλαβε ως δέσμευση άκαμπτη της χώρας προς τους διεθνείς πιστωτές της και με κεντρικό διακύβευμα των προταγμάτων της την αποτίναξη του μνημονιακού κλοιού), θα προϋπέθετε ότι οι όποιες «αναγκαίες» υποχωρήσεις έκανε (τακτικού ή και στρατηγικού πολιτικού χαρακτήρα), σχεδιάστηκαν ακριβώς προς αποτροπήν κατά το δυνατόν, των εκτεταμένων συνεπειών της μνημονιακής εκτροπής.

Όταν, η έξοδος από τη μνημονιακή επιτήρηση γίνεται αυτοσκοπός, που στο διάβα της υλοποίησής του καταπίπτει το σύνολο των αρχών και παραδοχών, συμπεριλαμβανομένου και του ότι οφείλεται να μην ξεπεραστούν κάποια όρια του πολιτικώς ανεκτού σε ζητήματα λαϊκών δικαιωμάτων και ιδεολογικών πεποιθήσεων, τότε το κυβερνητικό οικοδόμημα δικαίως αμφισβητείται έσωθεν και ως προς τις προθέσεις του.

2. Την απόλυτη αφωνία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για τις πολιτικές επανόρθωσης των συνεπειών της πολυετούς μνημονιακής εκτροπής, μετά το καλοκαίρι του 2018! Ενώ, μάλιστα, την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης Τσίπρα, κεντρικό ρόλο στην κυβερνητική ταυτότητα κατελάμβανε το πρόγραμμα αποκατάστασης δυσμενών σε βάρος των ασθενέστερων επιπτώσεων από τα μνημόνια, όπως είχαν αποδεχτεί οι απελθούσες κυβερνήσεις, και τούτο ήταν ειδοποιός πολιτική διαφορά (ανεξαρτήτως του σε ποιό βαθμό αυτή η προσπάθεια θα επετύγχανε -και σε πολλά σημεία είχε θετικά αποτελέσματα, με τελευταίο παράδειγμα το κοινωνικό μέρισμα, σε συμφωνία του οποίου σύρθηκε και η ανόητη αντιπολίτευση Μητσοτάκη), σήμερα σ’ αυτό το πεδίο επικρατεί κυβερνητική σιωπή.

Κι έτσι, επιβεβαιώνεται πως έχουν πιθανώς ατονήσει παραταξιακά ανακλαστικά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όπως για παράδειγμα οι αντικειμενικός πολιτικός ρόλος του προς ανακατανομή του όποιου παραγόμενου εθνικού προϊόντος προς όφελος των αδυνάμων και η εγγύηση από εκείνον στοιχειωδών δικαιωμάτων των πολιτών.

Γιατί το κάνουν αυτό οι πλειστηριασμοί και τα εργασιακά;

Το κάνουν:

- οι μεν πλειστηριασμοί, διότι η εκποίηση μέρους της περιουσίας νοικοκυριού που καλύπτει τις ανάγκες του σε στέγαση, ακόμη και σε επίπεδα που ως απόλυτα ποσά επικοινωνιακά διακινούνται ως ανεκτά εντός ενός οιονεί αποδεκτού πλαισίου κοινωνικής δικαιοσύνης, παράγει συνέπειες ανέκλητου βάρους για το ίδιο το νοικοκυριό. Πολύ περισσότερο όταν ο επισπεύδων εκπλειστηριαστής είναι ελληνική τράπεζα, που έχει στηριχτεί από το νοικοκυριό, του οποίου την κατοικία-περιουσία εκπλειστηριάζει, αφού οι δαπάνες ανακεφαλαιοποιήσεων ενεγράφησαν στο ελληνικό δημόσιο χρέος, δηλαδή βαραίνουν συλλογικά όλους τους πολίτες τούτης της χώρας (όπως προσπάθησα να το εξηγήσω διεξοδικά στην προηγούμενη συναφή ανάλυσή μου). Ιδίως, επιπροσθέτως, επειδή -όπως φαίνεται- το πλαφόν των 300.000 ευρώ αλλά και η ισχύς του όρου «πρώτη κατοικία», έχουν καταστεί πολύ σχετικά, μπροστά στη βία της κυβερνητικής προτεραιότητας «να βγούμε απ’ το μνημόνιο, κι όπως να ‘ναι».    

- τα δε εργασιακά, διότι η ακόμη μεγαλύτερη παρεμβολή δυσκολιών για την προκήρυξη απεργίας σε επίπεδο πρωτοβάθμιων σωματείων, όπου η αμεσότητα της επαφής με τον εργοδότη και σε εξαιρετικά φιλικό για εκείνον περιβάλλον, ενώ η ανεργία καλπάζει και η δαμόκλειος σπάθη της απόλυσης εξαερώνει τοις πράγμασι ακόμη και την ελάχιστη υφιστάμενη στις σημερινές συνθήκες μέριμνα προστασίας του αδύναμου πόλου, δηλαδή του εργαζόμενου, και τήν κάνει ουσιαστικά απολύτως ανεφάρμοστη, καταλήγει στη βαναυσότητα του τελείως αρρύθμιστου πλαισίου εγγύησης εργασιακών δικαιωμάτων.

Και παρακάμπτω για την οικονομία του λόγου ότι η αφωνία της κυβέρνησης Τσίπρα, ως μη όφειλε, ως πολιτικού καταλύτη για μέτρα αποκατάστασης των κοινωνικών αδικιών που επέφερε η μνημονιακή εκτροπή, δίνει βήμα στον θρασύτατο λαϊκισμό της αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ορρωδεί  να υπόσχεται μείωση φορολογίας χωρίς ούτε ένα ουσιαστικό υποκατάστατο για την εξασφάλιση δημόσιων εσόδων από άλλες πηγές. (Πώς μετά οι ευρωπαίοι να τον πάρουν στα σοβαρά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης;)…   

3. Σημαντικότερο, όμως, όλων σε βάρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θεωρώ πως είναι ότι οι πλειστηριασμοί και τα εργασιακά είναι δυσμενέστερες για τους πολίτες ρυθμίσεις, απ’ ό,τι είχε ο Τσίπρας παραλάβει από τους απελθόντες!

Κι αυτό, το τελευταίο δεν θα τού συγχωρεθεί ούτε εύκολα ούτε γρήγορα!     

(Η παρουσα ανάλυση δημοσιεύεται και στην ενημερωτική ιστοσελίδα www.circogreco.gr)