17 Δεκ. 2017

Οι συνέπειες της (ανα)σύνθεσης κόμματος χωρίς ιδεολογία και αρχές…

Κίνημα Αλλαγής: Λυπηρή απροσδιοριστία απόψεων

για το μέλλον της Ε.Ε.

Προχθές ολοκλήρωσε τις εργασίες της μία από τις κρισιμότερες συνόδους κορυφής της Ε.Ε., με επίσημη και άτυπη ατζέντα, μεταξύ άλλων, το προσφυγικό, το Brexit, την κοινωνική Ευρώπη και άλλα εξαιρετικής σημασίας θέματα.

Η αποτυχία της συνόδου κορυφής ήταν ηχηρή, με τους ηγέτες των χωρών-μελών να εγκρίνουν (με αρκετά αφανή σημεία) μόνον την κατ’ αρχάς συμφωνία με το Λονδίνο για το Brexit, και όλα τα υπόλοιπα ζέοντα ζητήματα να αναβάλλονται για μελλοντικές διευθετήσεις. Κι αυτό, ενώ η συγκυρία και οι ανάγκες της απαιτούν έγκαιρες αποφάσεις, ακόμη και δραματικού χαρακτήρα, για να μην απολέσει η Ε.Ε. την επαφή της με τις ανάγκες των κοινωνιών της για πορεία προς ένα δημιουργικό μέλλον συνοχής σ’ όλα τα υπεσχημένα επίπεδα αλλά και πέρα απ’ αυτά. 

Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη κι αυτή η μόνη «συμφωνία για το Brexit» κάθε άλλο παρά διασαφηνίζει την ουσία του βασικού ζητουμένου από αυτήν την υπόθεση, το οποίο, φυσικά, δεν είναι ο επιμερισμός του κόστους από τη βρετανική αποχώρηση, αλλά το ένα νέο modus Vivendi των δύο μερών, προς ενίσχυση της ευρωπαϊκής κοινής υπόστασής τους. Μάλιστα, οι πληροφορίες από τις Βρυξέλλες και τη βρετανική πρωτεύουσα αναφέρουν ότι η συμφωνία Γιούνκερ-Μέι επιβλήθηκε άνωθεν την τελευταία στιγμή, με παρέμβαση καταδρομικού πολιτικού τύπου από μεριάς του προέδρου της Κομισιόν και της Βρετανίδας πρωθυπουργού. Και η άνωθεν αυτή παρέμβαση κρίθηκε αναγκαία και επεβλήθη, επειδή οι διαπραγματευτές δεν είχαν καταλήξει σε ουσιαστική προσέγγιση απόψεων μεταξύ τους –το αντίθετο μάλιστα, και επειδή έπρεπε να σωθούν οι εντυπώσεις στις δύο πλευρές. Άλλωστε, τί χρείαν άλλων αποδείξεων έχουμε για την «ασυμφωνία επί της συμφωνίας», όταν λίγες μόλις ώρες μετά την επίσημη ανακοίνωση Γιούνκερ-Μέι ότι «τα βρήκαν», ο εκπρόσωπος της Κομισιόν έσπευδε να διευκρινίσει πως ό,τι «συμφωνήθηκε» δεν είναι δεσμευτικό;

Τέτοιες συνθήκες διεθνούς αταξίας και γεωπολιτικών αποσταθεροποιήσεων, συνήθως θεωρούνται ιδανική ευκαιρία για ήσσονες «πολιτικούς παίκτες», να αρθρώσουν εναλλακτικό λόγο και να προσελκύσουν το ενδιαφέρον κοινών που υπό άλλες συνθήκες δεν θα προσείλκυαν, όσο επιζητούνται διέξοδοι στα όσα αδυνατούν να ρυθμίσουν  αποτελεσματικά οι ισχυροί. Στα ελληνικά μέτρα, τέτοια ευκαιρία θα έπρεπε να αφορά στα υπολείμματα του πρώην ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να τά παρακινεί να απευθυνθούν στους πολίτες (και όχι μόνον εντός Ελλάδας), με «θέσεις από το μέλλον» επί των φλεγόντων θεμάτων, που οι πολιτικές ανεπάρκειες προσώπων και θεσμών και οι καθυστερήσεις πρόσληψης αναγκών των πολιτών από τις ηγεσίες, θέτουν σε κατάσταση ανεπίλυτης σήψης.   

Η κυρία Φώφη Γεννηματά, λοιπόν, εξοπλισμένη με την επικύρωση της ηγετικής της θέσης στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., τη ΔΗ.ΣΥ, το Κίνημα Αλλαγής (…όπως θέλετε πείτε το), αλλά και ούριο άνεμο στα πανιά της τις θετικές καταγραφές στις δημοσκοπήσεις, ανεχώρησε για να συμμετάσχει στις ευρωπαϊκές προ-διαδικασίες εν αναμονή της συνόδου κορυφής της Ε.Ε.. Έλαβε μέρος στις εργασίες της συνόδου  των ηγετών των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και μετέφερε τις θέσεις του χώρου που εκπροσωπεί στη διεθνή αποτύπωσή τους.

Με αρκετή αυταρέσκεια, ο «όπως θέλετε πείτε τον» υπό ανασύνθεση χώρος ανακοίνωσε στη συνέχεια τις τοποθετήσεις της κυρίας Γεννηματά στη σοσιαλδημοκρατική προσύνοδο, ενώ οι συνεργάτες της προέδρου αφηγούνταν ότι επρόκειτο περί βαρύνουσας παρέμβασης. Δείτε την επίσημη ανακοίνωση εδώ: http://www.pasok.gr/%CF%86%CF%8E%CF%86%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B2%CF%81%CF%85%CE%BE%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%B9/).

Ωστόσο, η ανάγνωση της παρέμβασης Γεννηματά, έδινε αντιθέτως την απολύτως απογοητευτική εικόνα μιας αφόρητης κοινοτυπίας, η οποία κάθε άλλο παρά θέση ενός παραγωγικού πολιτικού σχηματισμού απέναντι στα μεγάλα ευρωπαϊκά ζητήματα θα μπορούσε να είναι. Κι ως εδώ, ανεκτή η ανεπάρκεια, διότι υποτίθεται πως ο χώρος βρίσκεται σε εν δυνάμει συνεδριακή διεργασία, στο πλαίσιο της οποίας θα αποφασιστούν και θα διασαφηνιστούν οι παραταξιακές αρχές και οι θέσεις, από ‘δω και πέρα.   

Συνεχίζοντας την ανάγνωση, όμως, διαπιστώνεται ότι η κυρία Γεννηματά εξέφρασε τη συμφωνία της ως ειλημμένη μάλιστα παραταξιακή απόφαση, μεταξύ άλλων, για την «…θαρραλέα τοποθέτηση του Μ. Σουλτς για την οικοδόμηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης»!

Αλήθεια, είναι αυτή θέση του εν λόγω χώρου; Πότε αποφασίστηκε αυτό και από ποιόν;

«…Θέλουμε έναν Υπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης…», συνέχισε σε άλλο σημείο η κυρία Γεννηματά. Κι αυτό, πάλι, πόθεν προέκυψε;

Μα, ακόμη κι αν υποθέσουμε πως αυτές είναι εγκεκριμένες θέσεις της υπό την κυρία Γεννηματά παράταξης (που δεν είναι!), τότε τί αποφάσεις καλείται να λάβει το αναμενόμενο παραταξιακό συνέδριο;  Μήπως είναι αποφάσεις που ήδη και αναρμοδίως έχουν ληφθεί και έτσι με προαποφασισμένη έκβαση το συνέδριο αυτό, μόνο ως διαδικασία δημοκρατικού διαλόγου για την ιδεολογία, τις αρχές και τις απόψεις του υπό ανασύνθεση χώρου δεν μπορεί να εκληφθεί;  

(Και αφήνω ότι ακόμη κι αν ήταν επίσημα εγκεκριμένες παραταξιακές θέσεις -που δεν είναι- πάσχουν επίσης από ανεξάντλητη κοινοτυπία λόγω της συστηματικής και μακράς σύμπραξης του χώρου με τον γηρασμένο ευρωπαϊκό αυτοσκοπό, μη όντας σε καμιά περίπτωση ενδιαφέρουσες εναλλακτικές απόψεις για τα πράγματα).     

Φοβούμαι πως με προσφυγή σε τέτοιες «ηγετικές αρπαχτές» αρχίζει έτσι να καταβάλλεται το τίμημα, που ίσως θα είναι βαρύ –αν και το απεύχομαι, από την απολύτως έωλη για σοβαρή πολιτική παράταξη διαδικασία ανασύνθεσης κόμματος χωρίς ιδεολογία και αρχές. Όπως, δηλαδή, είχα επισημάνει από πολύ νωρίς και πριν ακόμη την εκλογή της κυρίας Γεννηματά στην πρόσφατη παραταξιακή «κάλπη ευκαιρίας»!

Κλείνω με μια τελική παρατήρηση: Ακόμη κι αν αυτές είναι απόψεις πολιτικά νομιμοποιημένες για να συνιστούν την επίσημη θέση του χώρου -που δεν είναι, είναι σίγουρη η κυρία Γεννηματά ότι με τέτοιες εξελίξεις ως συνέπεια αυτών των επιλογών, προάγεται η υπηρέτηση των συμφερόντων της κοινωνικής ομάδας που η εν λόγω παράταξη έχει θέσει ως κεντρικό πολιτικό κοινό-στόχο της; Πιστεύει στ’ αλήθεια η κυρία Γεννηματά ότι με την προώθηση των επιλογών περί «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» και «υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης», προάγεται η ενίσχυση του κοινωνικού, οικονομικού και κατά συνέπεια πολιτικού αντικειμενικού λόγου της «μεσαίας τάξης» στην Ε.Ε.;

Και θα μπορούσε να έχει εξαιρετικά θετική επίδραση στη συνέχεια για τον χώρο ότι και μερίδα δυνάμεων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. «φλερτάρει» με τέτοιες απόψεις για το μέλλον της Ε.Ε.!

Ας σοβαρευτούνε!

Οι ανάγκες να ευδοκιμήσει η παρούσα ηγεσία του χώρου και να έρθουν καλύτερες μέρες για τον χώρο του πρώην ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν υπηρετούνται με τέτοιες αντικομματικές πρακτικές και διαδικασίες, ούτε -πολύ περισσότερο- με εμβάθυνση στην ιδεολογικοπολιτική θολούρα που υπήρξε βασική αιτία για την αποδόμηση του χώρου.     

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στην ενημερωτική ιστοσελίδα www.circogreco.gr)