20 Ιαν. 2018

Νέο σκηνικό για την ελληνική τηλεόραση

B΄ μέρος: Από την ακραία ανομία

στις 6 τηλεοπτικές άδειες

H κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2004-2009, στις προεκλογικές δεσμεύσεις της είχε συμπεριλάβει  το 2003 την ψήφιση από τη Βουλή εφαρμοστικού νόμου  του άρθρου 14 παρ. 9 του Συντάγματος, όπως είχε τροποποιηθεί με την αναθεώρηση που είχε προηγηθεί το 2001.

Για την ιστορία υπενθυμίζω τί έλεγε το άρθρο 14 παρ. 9 του Συντάγματος: « Το ιδιοκτησιακό καθεστώς, η οικονομική κατάσταση και τα μέσα χρηματοδότησης των μέσων ενημέρωσης πρέπει να γίνονται γνωστά, όπως νόμος ορίζει. 

Νόμος προβλέπει τα μέτρα και τους περιορισμούς που είναι αναγκαίοι για την πλήρη διασφάλιση της διαφάνειας και της πολυφωνίας στην ενημέρωση. 

Απαγορεύεται η συγκέντρωση του ελέγχου περισσότερων μέσων ενημέρωσης της αυτής ή άλλης μορφής. 

Απαγορεύεται ειδικότερα η συγκέντρωση περισσότερων του ενός ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης της αυτής μορφής, όπως νόμος ορίζει. 

Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης μέσων ενημέρωσης είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης που αναλαμβάνει έναντι του Δημοσίου ή νομικού προσώπου του ευρύτερου δημόσιου τομέα την εκτέλεση έργων ή προμηθειών ή την παροχή υπηρεσιών. 

Η απαγόρευση του προηγούμενου εδαφίου καταλαμβάνει και κάθε είδους παρένθετα πρόσωπα, όπως συζύγους, συγγενείς, οικονομικά εξαρτημένα άτομα ή εταιρείες.  Νόμος ορίζει τις ειδικότερες ρυθμίσεις, τις κυρώσεις που μπορεί να φθάνουν μέχρι την ανάκληση της άδειας ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού σταθμού και μέχρι την απαγόρευση σύναψης ή την ακύρωση της σχετικής σύμβασης, καθώς και τους τρόπους ελέγχου και τις εγγυήσεις αποτροπής των καταστρατηγήσεων των προηγούμενων εδαφίων».

Έτσι, στο πλαίσιο των προεκλογικών της δεσμεύσεων η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, με υπουργό τον Προκόπη Παυλόπουλο, προώθησε και ψήφισε στη Βουλή τον Ν. 3310/2005, γνωστότερο ως  νόμο για τον «βασικό μέτοχο».   

Ο νόμος ήταν πολύ αυστηρός και δεν άφηνε περιθώρια στις offshore να επιτρέπουν στους μετόχους τους τις γνωστές πρακτικές ανομίας. Άλλωστε, οι ίδιες οι off shore βρέθηκαν στο στόχαστρο του νομοθέτη. (Όρα στο προηγούμενο μερος Α΄).  

Μερικές ενδεικτικές διατάξεις του Ν. 3310/2005 για τον «βασικό μέτοχο»:

- Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου, του μέλους οργάνου διοίκησης ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης μέσων ενημέρωσης είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου, του μέλους οργάνου διοίκησης ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης, που συνάπτει δημόσιες συμβάσεις

- Απαγορεύεται η σύναψη δημοσίων συμβάσεων με επιχειρήσεις μέσων Ενημέρωσης

- Απαγορεύεται εξωχώρια εταιρεία να συμμετέχει με ποσοστό μεγαλύτερο του ένα τοις εκατό (1%) επί του μετοχικού κεφαλαίου ή να κατέχει εταιρικά μερίδια ή να είναι εταίρος του εταίρου επιχείρησης μέσων ενημέρωσης   

...Σταματώ εδώ, με τη βεβαιότητα ότι αυτά τα τρία και μόνο αρκούν για να καταλάβει και ο αφελέστερος αναγνώστης πόσο αιματηρός ήταν ο πόλεμος που κήρυξε το εκδοτικό κατεστημένο κατά της κυβέρνησης Καραμανλή. Πρόκειται για το περιστατικό που στη νεότατη πολιτική ιστορία μας έμεινε γνωστό ως «το γεύμα στου Μπαϊρακτάρη» ή το περιστατικό με τους «νταβατζήδες».

Οι εκδότες συνεπικουρούμενοι από την Ε.Ε. (που τότε φλερτάριζε απροσχημάτιστα με τις off shore και τις πρακτικές που εκείνες κόμιζαν μαζί τους), στο πρόσωπο του τότε επιτρόπου Εσωτερικής Αγοράς και Υπηρεσιών Τσαρλς ΜακΚρίβι, απαίτησε την απόσυρση του νόμου, υπό το επιχείρημα ότι ο «βασικός μέτοχος» αντιβαίνει την κοινοτική νομοθεσία και εν πάση περιπτώσει η Ελλάδα θα πρέπει να υπακούσει, διότι οι κοινοτικές διατάξεις είναι ισχυρότερες …του Συντάγματος! Εάν η Ελλάδα δεν  έδειχνε υποταγή ή προσέφευγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα τής επιβαλλόταν κόψιμο των κοινοτικών επιδοτήσεων που εδικαιούτο!!!

Η κυβέρνηση Καραμανλή υποχώρησε και απέσυρε τον νόμο, υπό τον πανηγυρισμό των εκδοτών!

Μήπως, όμως είχαν δίκιο οι εκδότες και ο κ. ΜακΚρίβι;

Λίγα επ’ αυτού:

1. Πριν την ψήφιση του νόμου για τον «βασικό μέτοχο» η κυβέρνηση είχε εξασφαλίσει την έκδοση της απόφασης 3242/2004 του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, απόφαση ειλημμένη υπό την προεδρία του τότε αντιπροέδρου του ΣτΕ, Μιχάλη Βροντάκη. Η απόφαση αποφαινόταν ότι το Σύνταγμα της Ελλάδας κατισχύει του ευρωπαϊκού δικαίου, ως συστατική πράξη συγκρότησης και λειτουργίας κράτους-μέλους της Ε.Ε..  Η ίδια απόφαση, όμως, έκρινε ότι ο «βασικός μέτοχος» όχι μόνο δεν έρχεται σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό δίκαιο περί ανταγωνισμού, αλλ’, αντιθέτως, συνιστούσε ευθεία εφαρμογή του, προάγοντας τους σκοπούς του.

2. Ωστόσο και το ίδιο το ίδιο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δικαίωσε αργότερα τον νόμο για τον «βασικό μέτοχο»! Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο είχε προσφύγει  η εταιρεία  «ΜΗΧΑΝΙΚΗ» του Πρόδρομου Εμφιετζόγλου, εργολάβου μεγάλων έργων του δημοσίου, τα οποία άρχισε να χάνει το ένα μετά το άλλο από εργολάβους που σχετίζονταν με το εκδοτικό κατεστημένο. Η «ΜΗΧΑΝΙΚΗ», που δεν είχε καμιά σχέση με επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης, προσέφυγε στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, υπερασπιζόμενη το Σύνταγμα (άρθρο 14 παρ. 9) και το νόμο για το «βασικό μέτοχο». Στην υπόθεση εκπροσωπήθηκε και η Ελληνική Κυβέρνηση από τον καθηγητή και φίλο Αντώνη Μανιτάκη. 

Στις 16 Δεκεμβρίου 2008 το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με πρόεδρο τον επιφανή Έλληνα δικαστή Β. Σκουρή, δικαίωσε τον νόμο για το «βασικό μέτοχο».

Δύο σημεία εκείνης της απόφασης του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων:

 α. Το άρθρο 24, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ απαριθμεί κατά τρόπο εξαντλητικό τους στηριζόμενους σε αντικειμενικές σκέψεις απτόμενες της επαγγελματικής ιδιότητας λόγους που μπορούν να δικαιολογήσουν τον αποκλεισμό εργολήπτη από τη συμμετοχή σε διαγωνισμό για την ανάθεση σύμβασης δημοσίων έργων. Ωστόσο, η οδηγία αυτή δεν κωλύει ένα κράτος-μέλος να προβλέψει άλλα μέτρα αποκλεισμού αποσκοπούντα στη διασφάλιση της τήρησης των αρχών της ίσης μεταχείρισης των υποβαλλόντων προσφορά και της διαφάνειας, υπό τον όρον ότι τα μέτρα αυτά δεν βαίνουν πέραν του αναγκαίου για την επίτευξη του στόχου αυτού μέτρου.

β. Το κοινοτικό δίκαιο πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπει εθνικές διατάξεις οι οποίες καίτοι επιδιώκουν τους θεμιτούς σκοπούς της ίσης μεταχείρισης των υποβαλλόντων προσφορά και της διαφάνειας στο πλαίσιο των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων, καθιερώνουν αμάχητο τεκμήριο ασυμβιβάστου μεταξύ αφενός της ιδιότητας του ιδιοκτήτη, του εταίρου του βασικού μετόχου ή διευθυντικού στελέχους επιχείρησης που ασκεί δραστηριότητα στον τομέα των μέσων ενημέρωσης και, αφετέρου, της ιδιότητας του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή διευθυντικού στελέχους επιχείρησης που αναλαμβάνει έναντι του Δημοσίου ή νομικού προσώπου του ευρύτερου δημόσιου τομέα την εκτέλεση έργων ή προμηθειών ή την παροχή υπηρεσιών».

Η απόφαση εκείνη του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ουδέποτε μεταδόθηκε ως είδηση από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης!

Φυσικά στο πλευρό των εκδοτών στάθηκε τότε παρασκηνιακά μεγάλο μέρος στελεχών του ίδιου του κυβερνώντος κόμματος της Ν.Δ. αλλά και μεγάλο μέρος του επιφανών στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπό τους κ.κ. Βενιζέλο και Λοβέρδο. (Εδώ ένα ενδεικτικό άρθρο του κ. Β. Βενιζέλου της εποχής στο ΒΗΜΑ από την ιστοσελίδα του: https://www.evenizelos.gr/62-mme/articlesinthepress/articles2005/1000-l-r.html).

(Ένα περιστατικό για την ιστορία και για να γίνει αντιληπτό στον σημερινό αναγνώστη το κλίμα εκείνων των ημερών! Εκείνες τις «θερμές» μέρες δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από στέλεχος της Ν.Δ. και μετέπειτα προβεβλημένο υπουργό, εκ των συγκαταλεγομένων στους ορκισμένους καραμανλικούς. Μού εζήτησε να συναντηθούμε και να του εκθέσω τη γνώμη μου για τις εξελίξεις και τον «βασικό μετόχο». Σεβόταν την άποψή μου, το εγνώριζα, και είχε εμπιστοσύνη στην πείρα που είχα αποκτήσει στη θητεία μου στο ΕΣΡ. (Από μέλος του ΕΣΡ, άλλωστε, είχα νωρίτερα υποβάλλει την παραίτησή μου, διαμαρτυρόμενος για τον απολύτως καταχρηστικό τρόπο με τον οποίο υπουργός Τύπου -του ΠΑ.ΣΟ.Κ.- είχε ασκήσει έλεγχο νομιμότητας στη απόφαση του ΕΣΡ για την απονομή αδειών στα ραδιόφωνα Αττικής, με αποτέλεσμα να ευνοηθεί συγκεκριμένος ισχυρός εκδοτικός όμιλος της εποχής, που η αίτησή του είχε αποκλειστεί από τη διαδικασία). Όταν συναντήθηκα με τον ισχυρό κομματικό παράγοντα της Ν.Δ. στο γραφείο του, με υποδέχτηκε φιλικά αστεϊζόμενος και παραλλάσσοντας το όνομα «Παυλόπουλος» με τη λέξη «Φαυλόπουλος».  Διαμαρτυρήθηκα και τον ρώτησα γιατί με είχε καλέσει, αφού είχε ήδη σχηματισμένη γνώμη για το ποιόν του τότε υπουργού του κόμματός του και σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας. Μου ζήτησε συγγνώμη και με κάλεσε να τού πω τη γνώμη μου. Τού εξήγησα με στοιχεία και τεκμηρίωση γιατί πίστευα ότι ο «βασικός μέτοχος» ήταν σωστός. Με άκουσε ως το τέλος, χωρίς να έχει καμιά απορία για όσα σύνθετα πράγματα του εξέθεσα, και με αποχαιρέτισε με ευγένεια και ευχαριστίες. Φυσικά, ποτέ άλλοτε δεν ζήτησε τη γνώμη μου. Αναχωρώντας από το γραφείο του είχα καταλάβει ότι ο Καραμανλής δεν θα μπορούσε να κερδίσει τη μάχη κατά των εκδοτών για τον «βασικό μετόχο», όντας υπονομευμένος εκ των έσω. Λίγο αργότερα ο νόμος θα αποσυρόταν και στη συνέχεια οι εκδότες θα εκδικούνταν τον Καραμανλή με τα «σκάνδαλα» των υποκλοπών και του Βατοπεδίου, τα οποία άλλωστε τόν εξώθησαν στην άτυπη παραίτηση της κυβέρνησής του με το θερινό κλείσιμο της Βουλής -που δεν ξανάνοιξε ποτέ- και τις πρόωρες εκλογές του 2009.            

…Ό,τι και να έλεγε, όμως, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, και ό,τι και να γράφω εδώ εγώ, ο νόμος για τον «βασικό μέτοχο» αποσύρθηκε και έτσι ποτέ δεν κατέστη εφικτό να εφαρμοστεί το άρθρο 14 παρ. 9 του Συντάγματος!

Η ανομία κυριάρχησε πλήρως στη τηλεοπτικά μας πράγματα και το εκδοτικό κατεστημένο κατέστη κράτος εν κράτει.  

Η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου που ακολούθησε προσπάθησε να θέσει κάποιους περιορισμούς στους εκδότες. Οι σε βάρος του συνέπειες είναι γνωστές! Έτσι, η ανομία ξεπέρασε κάθε όριο! Το ΕΣΡ διακωμωδήθηκε ως θεσμός συνταγματικά κατοχυρωμένος, με γελοίες συνθέσεις, που η απονομιμοποίησή τους ήταν τόσο φανερή, ώστε οι εκδότες και τα κανάλια μπορούσαν να ανατρέπουν οποιαδήποτε απόφασή του τα δυσαρεστούσε. Συμπεριλαμβανομένων προστίμων σε βάρος τους για παραβιάσεις της ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας καθώς και την καταβολή τέλους υπέρ του δημοσίου για τη χρήση των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων.         

Κορυφαία στιγμή (αλλά και κύκνειο άσμα, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια) του απόλυτου πνιγμού, θεσμικού και ενημερωτικού, που είχε επιβάλλει στη δημοκρατία μας το εκδοτικό κατεστημένο, η απόφαση Σαμαρά για κλείσιμο της ΕΡΤ!

Η ΕΡΤ είχε απομείνει τελευταίο πεδίο κάποιου περιορισμού της ασυδοσίας τους. Και οι εκδότες τήν ανέχονταν, διότι η κρατική ραδιοτηλεόραση είχε ελάχιστο μερίδιο στη διαφημιστική αγορά και δεν τούς ενοχλούσε. Οι εκδότες, όμως, έβαλαν στο μάτι τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, που με βάση τις ευρωπαϊκές διαδικασίες οφείλουν προσεχώς τα τηλεοπτικά κανάλια να απελευθερώσουν προς παραχώρηση για χρήση από τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, ώστε να εκλείψουν οι επίγειες κεραίες αναμετάδοσης ασύρματου τηλεφωνικού σήματος, που επιβαρύνουν τη δημόσια Υγεία.

Τη διαδικασία απόδοσης στην κινητή τηλεφωνία των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων που θα απελευθερώνονταν από τα τηλεοπτικά κανάλια, φυσικά αναλάμβανε το κράτος, του οποίου εκπρόσωπος-θεματοφύλακας των οποτεδήποτε αδιάθετων συχνοτήτων -που είναι δημόσια περιουσία- έχει οριστεί διά νόμου η ΕΡΤ.

Την ώρα που το εκδοτικό κατεστημένο ηρνείτο να καταβάλλει έστω και ένα ευρώ για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες που κατείχε (με παράνομες άδειες, σύμφωνα, μάλιστα, με δικαστικές αποφάσεις), οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας εκαλούντο να πληρώσουν στο δημόσιο εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες των καναλιών, που περνούσαν στα χέρια τους. Αυτά τα εκατομμύρια «λιμπίστηκαν»!

Εξηγούμαι: Οι εκδότες διά της κοινής τους εταιρείας DIGEA, κατείχαν και κατέχουν άδεια εκπομπής ψηφιακού σήματος. Έτσι, με το κλείσιμο της ΕΡΤ, που ήταν και ο μόνος επίσης υπάρχων στην Ελλάδα φορέας νόμιμης εκπομπής ψηφιακού σήματος (και θα μεριμνούσε υπό την εποπτεία της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) για την απόδοση συχνοτήτων στην κινητή τηλεφωνία), και αντί της ΕΡΤ, τη δουλειά θα αναλάμβανε να κάνει με το αζημίωτο η DIGEA, για να προλάβει η Ελλάδα τους χρόνους που έχει θέσει η Ε.Ε..  

Αυτό ήταν το πρακτικό αποτέλεσμα του κλεισίματος της ΕΡΤ, από τον Αντώνη Σαμαρά!           

(Κι αφήνω για άλλοτε τις οφειλόμενες αναφορές στις ακραίες επιχειρηματικές αήθειες των ιδιωτών σε βάρος της ΕΡΤ, όταν ξεκίναγε η μετάβαση στην Ελλάδα στο ψηφιακό σήμα (switch off), με την υπόθεση επιλογής μεταξύ των συστημάτων mpeg-2 και mpeg-4, και αφού η ΕΡΤ είχε βάλει μόνη όλα τα λεφτά για το τεχνικό μέρος του switch off, έχοντας παρά ταύτα παραχωρήσει στους ιδιώτες το 50% της κοινής επιχείρησης ΕΡΤ-καναλιών, που τότε είχε συσταθεί για την ψηφιακή μετάβαση.

Όπως αφήνω για άλλοτε τις οφειλόμενες αναφορές και στο πολιτικό μέρος της υπόθεσης, που δεν είναι άλλο, παρά το ότι κανάλια -ιδιωτικά ή δημόσια- με αποφάσεις πρωθυπουργών κλείνουν μόνον οι χούντες).

Με την κυβερνητική αλλαγή του 2015 και την επαναλειτουργία της ΕΡΤ αποκαταστάθηκε, επομένως, η ομαλότητα και η νομιμότητα, στο πεδίο αυτό. Ήδη, τις δημοπρασίες απόδοσης ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων στην κινητή τηλεφωνία διαχειρίζεται εξασφαλίζοντας τα δέοντα ανταλλάγματα υπέρ του δημοσίου από τις εταιρίες του κλάδου, η ΕΕΤΤ. Και όποιες συχνότητες απελευθερώνονται από τα τηλεοπτικά κανάλια για περαιτέρω χώρο στην κινητή τηλεφωνία, έως την απόδοσή τους, αποδίδονται στην ΕΡΤ, ως θεματοφύλακα της εν λόγω δημόσιας περιουσίας.

Πώς θα μπορούσε μ’ όλ’ αυτά το εκδοτικό κατεστημένο να ανεχτεί τη σημερινή κυβέρνηση;      

Με την προκήρυξη των 7 τηλεοπτικών αδειών και την ανταπόκριση ήδη σ’ αυτήν 6 εταιρειών, κλείνει τυπικά και το τελευταίο κεφάλαιο της μαύρης περιόδου διάχυτης ανομίας στα ραδιοτηλεοπτικά μας πράγματα, που διήρκεσε περισσότερο από 10 χρόνια και συνιστά σκοτεινό περιστατικό για την δημοκρατία μας.

Ποιοί πολιτικοί οργανισμοί και ποιες πολιτικές ηγεσίες έδωσαν μαζί με το εκδοτικό κατεστημένο λυσσώδη αγώνα για να διατηρηθεί η «δημοκρατία-κλόουν» των καναλαρχών, δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω. Όλα είναι άλλωστε τόσο πρόσφατα! Η νομιμότητα στο ΕΣΡ δεν αποκαταστάθηκε παρά πριν μόλις μερικούς μήνες…  

Τα κανάλια που θα αδειοδοτηθούν από ‘δω και πέρα έχουν κάθε δυνατότητα να ασκήσουν υγιά επιχειρηματική δραστηριότητα, αξιοποιώντας και τις καλπάζουσες τεχνολογικές εξελίξεις στα παγκόσμια «μίντια», το internet και τα κοινωνικά δίκτυα.

Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή που φέρνει στην ελληνική ραδιοτηλεόραση η υπόθεση των 7 τηλεοπτικών αδειών!

Και όσοι έκρωζαν ως τώρα ζητώντας απεριόριστο αριθμό τηλεοπτικών αδειών και έμειναν εκτός των νέων αδειών οφείλουν μια απλή απάντηση: Γιατί ήταν απόντες απ’ αυτήν την προκήρυξη; Τήν οφείλουν αυτήν την απάντηση όχι σε κανέναν άλλον, αλλά στους εργαζόμενούς τους, που μένουν απλήρωτοι επί μήνες. Γιατί φυσικά δεν συνιστά νοήμονα απάντηση στην αγωνία των απλήρωτων ανθρώπων ότι δεν υπεβλήθη αίτηση για νέα άδεια επειδή …φταίει η κυβέρνηση! Πολλώ μάλλον όταν την απάντηση αυτή δίνει άτομο που αντιμετώπιζε άλλον επιχειρηματία ως «λαγό», ενώ το ίδιο άτομο διέθεσε 22 εκατ. ευρώ για να αγοράσει -μεταξύ άλλων- πριν 7 μήνες τηλεοπτικό κανάλι, το οποίο τελικά …δεν υπέβαλε αίτηση για άδεια! Ή περί ηλιθίου πρόκειται (ομολογώ πως αυτήν την εκδοχή πιθανολογώ…), ή περί στημένου παίκτη. Η συνέχεια θα δείξει…

(Υγ.: Καλώ όσους από τους αναγνώστες του παρόντος με έχουν ρωτήσει συχνά-πυκνά ως τώρα γιατί ποτέ δεν εργάστηκα ως δημοσιογράφος σε επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης του κατεστημένου, να εκλάβουν το σημερινό ως απάντηση στο ερώτημά τους)