16 Ιουν. 2018

Η Ελλάδα και η συμφωνία

Οι εξελίξεις στο σκοπιανό

(Μέρος Α΄ - Το πολιτικό περιβάλλον

και το εθνικό μας θέμα)

 

Ο δημόσιος διάλογος για το σκοπιανό υπέφερε εξ αρχής από ανειλικρίνεια, λόγω των πολιτικών  προθέσεων όσων λαμβάνουν  μέρος σ’ αυτόν. Περισσότερο η συζήτηση γίνεται για να υπερασπιστεί έκαστος ή να αποδομήσει την κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και λιγότερο για την ουσία της υπόθεσης.

O μιθριδρατισμός που επέβαλε στην κοινή γνώμη η δηλητηριώδης και σκοπίμως μεροληπτική υπέρ οικονομικών συμφερόντων και των πολιτικών εκφραστών τους ενημέρωση των μέσων επικοινωνίας, έχει μεταβάλλει την πολιτική από άσκηση διαρκούς ευθύνης για την προαγωγή του δημόσιου συμφέροντος, σε πρακτικές και κόλπα για να υποστηρίξει ο καθένας την παράταξη που προτιμά. Κοντά σ’ αυτό, η (και πάλι διά των μέσων ενημέρωσης) επιβληθείσα αυτο-μαστίγωση του συνόλου των Ελλήνων πολιτών, επί μακρόν, για παν ό,τι το δεινόν στην Ελλάδα κι ολόκληρη την Ευρώπη, με μόνο σκοπό να κρυφτούν κάτω απ’ το χαλάκι της ιστορίας οι πασίδηλες ανεπάρκειες όσων προκάλεσαν και με πράξεις και παραλείψεις τους ανέχτηκαν την πολιτική κρίση στην Ε.Ε. και την οικονομική κρίση στην ευρωζώνη, έπληξε καίρια το δημόσιο ήθος στην εδώ πολιτική μας ζωή.

Ενδεικτικότερο παράδειγμα των συνεπειών των παραπάνω η εθελούσια προτροπή στη νέα γενιά της Ελλάδας να εγκαταλείψει την πατρίδα της. Έτσι, χωρίς καμιά προσπάθεια και κανέναν αγώνα να αλλάξουν οι νέοι στον τόπο τους ό,τι τους δυσαρεστεί, τους ενοχλεί και τους υποτιμά…

Πώς, λοιπόν, σε τέτοιες συνθήκες να κάνουμε τη στοιχειώδη διάκριση μεταξύ του δέοντος γενέσθαι και του εθνικώς επιζήμιου για την πατρίδα, με όρους ενότητας μεταξύ μας;

Για παράδειγμα, μετά από τρία και μισό έτη εφαρμογής πολιτικής η οποία εξαντλείται στην προσπάθεια απόδειξης της μη νομιμοποίησης της σημερινής κυβέρνησης -παρ’ ό,τι εκλεγμένης από κάλπες- να ασκήσει τα εκ του συντάγματος και των νόμων απορρέοντα καθήκοντά της, πώς σήμερα να αναζητηθεί κοινός τόπος στο σκοπιανό;

Για τους ίδιους λόγους είναι και «μικρής αληθείας» η προσπάθεια της κυβέρνησης να ερμηνεύσει τη στάση Μητσοτάκη ως απόρροια της ακροδεξιάς στροφής της Ν.Δ. τελευταία, σε αντίθεση με την ιστορία της μεταδικτατορικής εγχώριας συντηρητικής παράταξης. Η εν λόγω ακροδεξιά στροφή έχει επισυμβεί εδώ και καιρό και πραγματώθηκε οριστικά με την με εξωκομματικά δεκανίκα νίκη Μητσοτάκη στις εσωκομματικές εκλογές του 2016. Εκτυλίχτηκε δε, με επίκεντρο την οργανωμένη απόπειρα να παραμεριστεί ή να παραχαραχθεί η καραμανλική μεταδικτατορική πολιτική παράδοση του κόμματος, γνήσια δημοκρατική, από δυνάμεις και συμφέροντα μέσα στο ίδιο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Απόπειρα δρομολογημένη και υλοποιούμενη από τους ίδιους κύκλους, πολιτικούς, οικονομικούς και μιντιακούς, για να πληγούν και να εκπορθηθούν έσωθεν, πολιτικές πρακτικές και ηγετικά πρόσωπα-εκφραστές τους (και όχι μόνο στην πολιτική δεξιά), που φέρουν τεκμήρια πολιτικής αυτονομίας στην ταυτότητά τους και απόστασής τους από εκπροσωπήσεις συντεταγμένων ιδιωτικών συμφερόντων και ανεξαρτησίας στη λήψη των αποφάσεών τους.

Άλλωστε, στις σημερινές συνθήκες και με τον χρόνο να έχει κυλήσει, ώστε να γνωρίζουμε πλέον καλά την πολιτική στάση όλων των πλευρών και τα αποτελέσματά της, στην Ελλάδα και ευρύτερα, η ακροδεξιά δεν είναι μια περιθωριακή πολιτική συνιστώσα της δεξιάς των καιρών μας. Αντιθέτως, δεσπόζει στη σύγχρονη διεθνή δεξιά. Δεν έχει, δηλαδή σημασία, πλέον, να ασχολούμαστε με τις καλές προθέσεις -για παράδειγμα- της κυρίας Άγγελα Μέρκελ στη Γερμανία, όταν ακροδεξιά ήταν και είναι η πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνησή της στο προσφυγικό ή τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης στην ευρωζώνη.  Ακροδεξιά οικονομική πολιτική είναι στις μέρες μας και ο νεο-φιλευθερισμός και η πολιτική συνταύτιση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη μ’ αυτόν. Γι’ αυτό και είναι επιδερμική και τακτικίστικη η ερμηνεία που μας παρέχει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., εμφανίζοντας ότι η σημερινή ηγεσία της Ν.Δ. έχει μεν φιλελεύθερες προθέσεις, ρυμουλκείται δε στην ακροδεξιά από μια πτέρυγα του κόμματος. Όχι! Στην ακροδεξιά είναι το αντικειμενικά προσδιοριζόμενο πολιτικό positioning της σημερινής Ν.Δ. και της σημερινής ηγεσίας της και οι νεο-φιλευθερισμοί  της στην οικονομία, όπως και η ακραία δεξιά στάση της απέναντι στις τρέχουσες εξελίξεις, αποτελούν φυσική συνέπεια των ιδεολογικο-πολιτικών αντιλήψεών της ηγεσίας Μητσοτάκη.

Επιχειρείται ταυτόχρονα, πάντα το πλαίσιο μιας ακροδεξιάς Ν.Δ. που -όπως εξήγησα- βρίσκεται στη φυσική πολιτική τροχιά της, να παραλληλιστεί  η αντικειμενικά διχαστική πρακτική του κ. Μητσοτάκη, με τις αντιπολιτευτικές πρακτικές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., απ’ όταν μπήκαμε στην εποχή των μνημονίων.

Στην επιχειρηματολογία αυτή, όπως είναι φυσικό, προστρέχουν κυρίως πρόσωπα  προερχόμενα από τον χώρο του πάλαι ποτέ ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Μας δίχασε με τη στάση του ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όταν υπογράφτηκε το μνημόνιο, λένε αυτές οι απόψεις, και γι’ αυτό τουλάχιστον εξ ίσου (αν όχι και περισσότερο) ευθύνεται το σημερινό κυβερνών κόμμα για τον διχασμό των Ελλήνων και στο σκοπιανό.

Άποψη που παραβλέπει κατάφωρα (και είναι αυτό ένδειξη και της μεγάλης ιδεολογικής γήρανσης του ελληνικού κεντρώου και σοσιαλδημοκρατικού χώρου, να παραβλέπει δεδομένα που στην εποχή της ακμής του θα επιστράτευε με πολιτικούς αυτοματισμούς) ότι άλλο η πολιτική αντιπαράθεση για την οικονομία (ακόμη και στις ακραίες συνθήκες της πτωχευτικής δυναμικής του 2010) και άλλο τα εθνικά θέματα! Στην πρώτη περίπτωση, καταλογιστέα στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. η ανεπίτρεπτα χαμηλή ποιότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Σήμερα για το σκοπιανό; Είναι το ίδιο; Διερωτώμαι, δεν βλέπουν την τεράστια ποιοτική διαφορά όσοι ακολουθούν τέτοια ρητορική, ή τήν βλέπουν και καιροσκοπικά τήν αντιπαρέρχονται;

Εξ ίσου ατελέσφορη -και περίπου για τους ίδιους λόγους- είναι η προσπάθεια από μεριάς των δυνάμεων του εναπομένοντος ΠΑ.ΣΟ.Κ. να αποδοθεί η συμπερίληψη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο  χώρο της πολιτικής δεξιάς, σε ό,τι αφορά την τοποθέτησή του κυβερνώντος κόμματος στον πολιτικό χάρτη. Ανεξαρτήτως των λόγων που οδήγησαν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην υιοθέτηση της πολιτικής των μνημονίων, ο αυθαίρετος χαρακτηρισμός του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως "δεξιά" προσκρούει προφανέστατα στην κατανόηση και εμπέδωση στην κοινή γνώμη της πολιτικής ταυτότητας των σημερινών κομμάτων. Και, όπως έλεγε ένας παλιός πολιτικός, "δεν μπορεί να κερδηθεί πολιτική μάχη όταν ο λαός έχει διαμορφωμένη άποψη". 

Iδίως η υπόθεση του σκοπιανού είναι απολύτως αντίρροπη εξέλιξη της επιμονής του Κινήματος Αλλαγής να πείσει πολιτικά ότι διαφοροποιείται από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. λόγω διαφορετικής θέσης στον πολιτικό χάρτη: Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στα δεξιά και το Κίνημα Αλλαγής στα αριστερά...

(Στο επόμενο Β΄ μέρος, το σκοπιανό και η λειτουργία των θεσμών)

(H παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στην ενημερωτική ιστοσελίδα www.circogreco.gr)