18 Νοε. 2018

Για να είμαι καθαρός εκατέρωθεν…

Κάτω τα χέρια

από τις μνήμες μου!

Τα ξημερώματα της 19ης Οκτωβρίου 1981, μόλις έγινε γνωστή η νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ στις εκλογές και μόλις συνειδητοποιήθηκε η έκτασή της (η πανθομολογούμενη τεράστια σημασία της για τη δημοκρατική ωρίμανση της Ελλάδας ακόμη επιχειρείται να συκοφαντηθεί, με τους ακροδεξιούς -αλλά δυστυχώς και πολλούς αυτο-αναγορευόμενους σήμερα ως «κεντρο-αριστερούς»- να τολμούν να την αμφισβητούν) σχηματίστηκαν αυθόρμητες διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας. Το θέαμα διαδηλωτών στη 1 και στις 2 τα ξημερώματα στην Πανεπιστημίου και στην Ομόνοια, είναι μια σπάνια στιγμή στην πολιτική ιστορία μας, σ’ ένα δημοκρατικό ξέσπασμα, ανάλογο του οποίου δεν ανακαλώ έκτοτε στη μνήμη μου.

Κάποια από τα μπλοκ εκείνων των «ξενύχτηδων διαδηλωτών» διέφεραν καίρια από τον κύριο όγκο των συγκεντρωμένων. Αντί για τον αυθορμητισμό και τα χαρακτηριστικά μιας απροετοίμαστης «γιορτής δημοκρατίας», που κυριαρχούσαν στους αθηναϊκούς δρόμους, στα ξεχωριστά εκείνα «μπλοκ των ολίγων» επικρατούσε απόλυτη τάξη και σχεδόν κατήφεια. Κι αυτό, αν και τα συνθήματα και τα αναδυόμενα κίνητρα αυτών των διαδηλωτών -από τη εν γένει στάση τους- ήταν η διεκδίκηση ενός μερίσματος από τη νίκη της δημοκρατίας.

Ήταν τα μπλοκ του Κ.Κ.Ε.!

Με στρατιωτική θά ‘λεγε κανένας πειθαρχία, κινήθηκαν τα μπλοκ αυτά στα στεγανά συνειδητής διάκρισής τους από τον κόσμο που ζούσε μια μεγάλη πολιτική αλλαγή, και μέχρι το ξημέρωμα, συντεταγμένα αποσύρθηκαν, αφού και η χαρά της γιορτής σιγά-σιγά ολοκλήρωνε την κορύφωσή της.

Από τότε κύλησε πολύς χρόνος στον μύλο της ιστορίας και οι σχέσεις της παραδοσιακής αριστεράς με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το κλίμα κοινής συμμετοχής σε μια πορεία προοδευτικού αναπροσδιορισμού της Ελλάδας -έστω και με τη «μισή καρδιά» εκείνων των μειοψηφικών μπλοκ διαδηλωτών- επιδεινώθηκαν σημαντικά. Καταλυτική και απολύτως επιβεβαιωτική στιγμή αυτής της πορείας επιδείνωσης, η σύμπραξη της παραδοσιακής αριστεράς με τη δεξιά και τον μητσοτακισμό το 1989, για την παραπομπή του ιδρυτή του Κινήματος στο ειδικό δικαστήριο. Εκεί, όπου παρά τις όποιες πολιτικές μεθοδεύσεις, αποκαλύφτηκε η σκευωρία! Ήταν η επικράτηση της θεμελιώδους αρχής των δημοκρατικών ηθών, που με τόσο κόπο είχε εμπεδώσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., βάσει της οποίας ο δημόσιος διάλογος οφείλει να εδράζεται και να διεξάγεται με όρους αληθείας! Έτσι, με μόνα τα δημοσιεύματα του Τύπου εκείνης της εποχής, που ομαδικώς ένευε -επί τη προσδοκία προσπορισμού καθαρού οφέλους υπέρ του- ευνοϊκά  υπέρ της καταδίκης του Ανδρέα Παπανδρέου και με τις στημένες γελοίες καταθέσεις «μαρτύρων των πάμπερς», οι κατηγορίες κατέπεσαν και η σκευωρία απογυμνώθηκε έως πτώσης φύλλου συκής μπροστά στα μάτια των πολιτών.

Υπενθυμίζω και επαναλαμβάνω: Μόνα στοιχεία παραπομπής του ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τότε, τα δημοσιεύματα του Τύπου που προφανέστατα ένευε υπέρ της καταδίκης και οι γελοίες «μαρτυρίες των πάμπερς»!!!...

Μ’ αυτές τις πολιτικές μνήμες, παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τις αντιδράσεις του όποιου εναπομένοντος σήμερα ΠΑ.ΣΟ.Κ. (που λες και ντρέπεται για το όνομα…), σχετικά με την έρευνα που, όπως έγινε γνωστό, γίνεται για τους τραπεζικούς λογαριασμούς του Κώστα Σημίτη. Σε συσχέτιση, όπως αναφέρεται, με αγοραπωλησίες εξοπλιστικών συστημάτων και την προμήθεια του συστήματος ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ελλάδα, επί πρωθυπουργίας του.

Με τη Ν.Δ. και το Κ.Κ.Ε. να σιωπούν απέναντι σ’ αυτήν την έρευνα, το ΚΙΝ.ΑΛ., συμπεριλαμβανομένου του Γ. Παπανδρέου, ξιφουλκεί κατά της κυβέρνησης παραλληλίζοντας τη σημερινή υπόθεση Σημίτη με τη σκευωρία του 1989. Μόνο για την ιστορία να υπενθυμίσω εδώ, ότι ανάλογη προσπάθεια αυτού του πολιτικά αηθέστατου παραλληλισμού, εκδηλώθηκε πριν λίγο καιρό, με την ευκαιρία τότε δρομολόγησης της εκκαθαριστικής δικονομικής διαδικασίας για την υπόθεση της Novartis.

Όπως και τότε εξεγέρθηκα για τον αηθέστατο παραλληλισμό της σκευωρίας του 1989 με την υπόθεση Novartis, έτσι και σήμερα, αντιδρώ και εξεγείρομαι! Άλλωστε, όπως είχα πει και τότε, όποιοι και να κρατούν στα χέρια τους την παραταξιακή σφραγίδα, τις συλλογικές πολιτικές μνήμες εκατομμυρίων πολιτών, όπως εξατομικεύονται σε προσωπικές ιστορίες δημοκρατικής συμμετοχής στο μεγάλο εγχείρημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., κανένας δεν δικαιούται να οικειοποιείται! Πολύ περισσότερο, δεν δικαιούται κανένας να προβαίνει σε τέτοιες αήθειες, για τις μικροανάγκες του τρέχοντος δικομματικού σκηνικού. Άλλες οι κλίμακες, τα διαμετρήματα, το ανατρεπτικό πολιτικό βάθος, ο βαθμός πολιτικής επιτυχίας -και μάλιστα σε προοδευτική κατεύθυνση- και οι αξίες των προσώπων, για να επιχειρούνται ταυτίσεις και παραλληλισμοί του τότε με το σήμερα, που διακωμωδούν τις πολιτικές μνήμες μου! Και, επαναλαμβάνω, θεωρώ ύστατο χρέος μου ως πολίτης (μόνος, στις αυτο-αξιολογήσεις μου μπροστά στον ιστορικό καθρέφτη του πολιτικού «δωματίου» μου) να αποκρούσω αυτές τις συγκριτικές αήθειες και με όσες δυνάμεις γραφίδας διαθέτω, μέχρι το τέλος, όσο αυτές εκδηλώνονται από τους επίορκους αφηγητές μιας αναληθούς αποτύπωσης των γεγονότων!

Θα περιοριστώ σε 3 μόνον συμβολικές διαφορές του 1989, με τη σημερινή έρευνα για τους τραπεζικούς λογαριασμούς του Κώστα Σημίτη:

1. Όταν εγώ μιλώ  για σκευωρία, το κάνω «με τη βούλα», ενώ οι φορείς της σημερινής αήθειας εικάζοντας προθέσεις,

2. Η σκευωρία κατά του ιδρυτή πολιτικά δεν κατέπεσε μόνο στα δικαστήρια αλλά και στη συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφία των πολιτών. Σε καμιά περίπτωση δεν διακρίνω αναλογίες, ας ήταν και προαναγγελτικού έστω χαρακτήρα, με τη σημερινή δομή της αντίληψης που διατηρούν οι πολίτες για την περίοδο 1996-2004, σε σύγκριση με την εντύπωση της πλειοψηφίας των Ελλήνων για την περίοδο 1981-1989, όπως απέδειξαν άλλωστε οι εκλογές του 1993 και το συγκλονιστικό come back του Ανδρέα Παπανδρέου.

3. Πίσω από την αήθη προσπάθεια παραλληλισμού του λεγόμενου «βρώμικου 1989» με την έρευνα για τους λογαριασμούς του Κώστα Σημίτη, συνωστίζεται το σύνολο όσων πριν 29 χρόνια εστράφησαν -ανοιχτά ή συγκεκαλυμμένα- κατά του ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ..         

Κι αφήνω εδώ το πόσο διευρυμένη είναι η έκταση των υπό διερεύνηση πτυχών, στην Ελλάδα τον κόσμο, για την υπόθεση που αφορά σήμερα στον Κώστα Σημίτη, σε σύγκριση με το βρώμικο 1989, για να χωρεί οποιοσδήποτε παραλληλισμός…

Η υπόθεση Σημίτη, επί της ουσίας, αφορά -ούτως ή άλλως- σε υποθέσεις που έχουν παραγραφεί. Σε ό,τι αφορά το μη υποκείμενο σε παραγραφή μέρος της υποθέσεων αυτών, δηλαδή θέματα «ξεπλύματος μαύρου χρήματος» και αποδοχής προϊόντων εγκλήματος στο πλαίσιο δράσης «εγκληματικής συμμορίας», είναι σχεδόν βέβαιο -πλην συγκλονιστικού απροόπτου- ότι πολύ δύσκολα θα προκύψουν στοιχεία. (Άλλωστε και το ότι αυτά δεν υπόκεινται σε παραγραφή συζητήσιμο είναι, αφού τέτοια εκδοχή των πραγμάτων με μεταγενέστερες ρυθμίσεις προέκυψε και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι επέκτασή της προ εικοσαετίας είναι και τυπικά ορθή).

Μ’ άλλα λόγια, βασίμως η πλευρά Σημίτη κάνει λόγο για πολιτικά κίνητρα για την έρευνα, αφού αντικειμενικά ευνοείται η κυβερνητική παράταξη από τη διενέργειά της. (Και τούτο, ανεξάρτητα του ότι απολύτως αβασίμως, την ίδια ώρα, οι υπερασπιστές Σημίτη και μόνο για λόγους στοιχειώδους επάρκειας επιχειρημάτων στην αντιπαράθεσή τους στα social media, εμφανίζονται βέβαιοι ότι η κυβέρνηση επέβαλε την έρευνα -ελλείψει επαρκών δεδομένων- στη συντεταγμένη δικαιοσύνη).  

Για τον λόγο αυτόν, θεωρώ ορθή και επαρκή πολιτικά -και πάντα σε συνάρτηση και μόνο για τη στενή υπόθεση ελέγχου των τραπεζικών λογαριασμών του- την αντίδραση του κ. Σημίτη.  Ορθώς καλωσόρισε τον έλεγχο και δικαιωματικά ομιλεί για ενδεχόμενα πολιτικά κίνητρα. Εκφράζω, μάλιστα, τον έπαινό μου για τη  ουσιωδέστατη διόρθωση της ως σήμερα στάσης Σημίτη, υπό τη γνωστή ατάκα «όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα», που συχνά έχω καυτηριάσει, με τη σημερινή στάση του «καλοδεχούμενη η έρευνα» -έστω κι αν η διόρθωση αυτή έρχεται μετά από μια 15ετία.

Η υπόλοιπη γενική πολιτική αξιολόγηση του Κώστα Σημίτη (η οποία ακόμη υπό εκτίμηση τελεί, ιδίως μετά το πτωχευτικό περιστατικό του 2010 που αποκάλυψε την γύμνια της Ελλάδας και τα τεράστια κενά, υπό το βάρος των οποίων η διακυβέρνηση Σημίτη ενέταξε τη χώρα μας στην ευρωζώνη), φυσικά δεν έχει ολοκληρωθεί. Εξ ίσου εκκρεμούν, μεταξύ άλλων, αποτιμήσεις συνεπειών από περιστατικά, όπως των Ιμίων, αλλά και οι βαρύτατων συνεπειών ανοχές της διακυβέρνησης Σημίτη σε εξωθεσμικά κέντρα, τα οποία εδόμησαν τον «ιδιότυπο σημιτικό νεποτισμό» της περιόδου 1996-2004. (Άλλωστε, σε σειρά αναλύσεών μου μόλις προ ημερών αποπειράθηκα πιο εμπεριστατωμένη αξιολόγηση της διακυβέρνησης Σημίτη, και δεν χρειάζεται να πλατειάσουμε περισσότερο επ’ αυτού. Σημ.: Οι αναλύσεις αυτές είναι δημοσιευμένες στο blog μου)  

Ας αντιπαρέλθουμε, λοιπόν, τις εξυμνητικές και αυτονόητα μάλλον αστείες αναφορές περί «εμβληματικού προσώπου», που εκθέτουν τις προθέσεις των διακινητών τους. Με τη χώρα κατεστραμμένη από την εγκληματική ισοτιμία 340,75 δραχμών/1 ευρώ και τις βαρύτατες συνέπειες της στη συνέχεια επί πλέον αφανούς υποτίμησης της ελληνικής οικονομίας έναντι των οικονομιών της ευρωζώνης, θα οφειλόταν μεγαλύτερη συγκράτηση και σε κάθε περίπτωση αποφυγή ανόητων κομπασμών για τόσο σοβαρές αστοχίες. Ακόμη  και από πρόσωπα, που εδώ και καιρό έχουν απολέσει το πολιτικό μέτρο!   

Επιπροσθέτως, κρίνω αναγκαίο να πω και αυτό: Γενικά είμαι αντίθετος με τις εύκολες συσχετίσεις πρώην πρωθυπουργών με ποινικές υποθέσεις. (Κανόνας, που φυσικά κάμπτεται όταν προκύπτουν ισχυρότατες ενδείξεις ανάμιξής τους σε  ανομίες). Οι πρώην πρωθυπουργοί, επιτυχημένοι ή όχι, και μετά την πολιτική αποστρατεία τους, φέρουν το «πρόσωπο» της παράταξης της οποίας ηγήθηκαν. Ο -θα έπρεπε να είναι δεδομένος- πάγιος σκοπός δημοκρατικά ώριμων πολιτικών διαδικασιών να αποφεύγει κινήσεις που θα ενδυνάμωναν διχασμούς μεταξύ πολιτικών παρατάξεων, δεν παραμερίζεται ποτέ!  

Κάτι για επίλογο! Θα συνιστούσα  μεγαλύτερη προσοχή σε όσους με τόση ευκολία διακινούν την υπόνοια (αν όχι την ανοιχτή κατηγορία) ότι η κυβέρνηση εξωθεσμικά άσκησε πίεση στη δικαιοσύνη για να ξεκινήσει η έρευνα για τους τραπεζικούς λογαριασμούς  Σημίτη! Ο ίδιος ο Σημίτης σε δήλωσή του αναφέρει ότι θα αναζητήσει τους τυχόν υποκινητές δημοσιευμάτων, επί των οποίων στηρίχτηκε το αίτημα για τη διεξαγωγή έρευνας για τους τραπεζικούς λογαριασμούς του, και ανάλογα με το τί θα διαπιστώσει, θα στραφεί τυχόν σε βάρος αυτών των υποκινητών, για να υπερασπιστεί -όπως απολύτως δικαιούται- την τιμή και την υπόληψή του.

Ας μη βιάζονται λοιπόν, όσοι «είδαν» τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πίσω αυτά τα δημοσιεύματα. Κι ας κοιτάξουν και κάπου αλλού. Ίσως, ας κοιτάξουν και γύρω τους…