21 Νοε. 2018

Τι σημαίνει «ευρωπαϊκός στρατός»

Η «αρχή του τέλους» για το ΝΑΤΟ

και η Ελλάδα…

(Μέρος Α΄)

Το θέμα περνάει στα «δεύτερα» της εγχώριας αλλά και της διεθνούς ειδησεογραφίας, αν και είναι από τα σημαντικότερα στο παγκόσμιο σκηνικό. Η Ε.Ε., για πρώτη φορά στην αμφιλεγόμενη (ιδίως από το 1990 και μετά) πορεία της, κάνει την ουσιαστικότερη κίνηση απογαλακτισμού της από την αμερικάνικη μεταπολεμική κηδεμονία. Δια χειλέων Μακρόν και Μέρκελ διακηρύσσει τη συγκρότηση ευρωπαϊκού στρατού»!

Η ρήξη εις τα εξ ων συνετέθη του ισχυρότερου διεθνούς παράγοντα -πολιτικού, οικονομικού, στρατιωτικού και πολιτισμικού- που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε μονολεκτικά ως «Δύση» -αν επιβεβαιωθεί- αλλάζει αναμφίβολα τον κόσμο, όπως τον γνωρίζουμε ως σήμερα, και όπως διαμορφώθηκε τον περασμένο αιώνα. Ιδίως εκείνο που θα ανατρεπόταν είναι μια κατεστημένη  αντίληψη ανάγνωσης των συσχετισμών δύναμης στην υφήλιο, με τη δρομολόγηση άλλων συμμαχιών και εχθροτήτων, που θα μπορούσαν να προσδώσουν δυνάμει ανθρώπινο περιεχόμενο στην σήμερα μισητή έννοια της παγκοσμιοποίησης. (Μισητή, όμως, επειδή εφαρμόζεται με συγκεκριμένο τρόπο και με στόχο την προαγωγή συγκεκριμένων συμφερόντων. Μισητή, επειδή ακόμη, αποποιείται τον κατά τα λοιπά πρόδηλο θετικό συμβολισμό της, ως δράση ενοποίησης της ανθρωπότητας σε μια αδελφότητα χωρίς διχασμούς εθνικοτήτων, γλωσσών, θρησκειών και πολιτισμών, αξιοποιώντας την ασυγκράτητη πλέον τεχνολογία).

Πολλοί θα έσπευδαν να αντιτείνουν στις διαπιστώσεις μου ότι το πρώτο βήμα απογαλακτισμού της Ευρώπης από τον αμερικανικό μεταπολεμικό πατερναλισμό, δεν είναι ο «ευρωπαϊκός στρατός». Θα έλεγαν ότι είναι το ευρώ! Αυτό άλλωστε εντέχνως  πλασαρίστηκε συστηματικά από τους «ευρωπαϊστές του αυτοσκοπού» (και ανεξαρτήτως δυσμενέστατων συνεπειών για τις επί μέρους χώρες). Θα ήταν, λέει, το ευρώ, το αντίβαρο της Ε.Ε. στη διά του δολαρίου αμερικανική επικυριαρχία…    

Ασφαλώς, όσοι θα το έλεγαν αυτό, θα είναι είτε πλανημένοι φιλο-ευρωπαϊστές των αυτοσκοπών της παρα-πολιτικής, είτε εκείνοι που σκόπιμα παραβλέπουν ότι το ευρώ «λύση ανάγκης» ήταν, όταν υιοθετήθηκε. Και προωθήθηκε για να υποκαταστήσει την πολιτική ενοποίηση, με μια νομισματική! Ήταν, δηλαδή, μια δήθεν συνεκτική ευρωπαϊκή πολιτική επιλογή, συνέπεια της απόφασης των οικονομικά ισχυρών χωρών-μελών της Ε.Ε. να απορρίψουν εκείνες τότε την πολιτική ενοποίηση που διαχειρίστηκε η απόπειρα κατάρτισης ευρωπαϊκού συντάγματος, με το σχέδιο Ντ’ Εστέν. Οι ισχυροί ευρωπαίοι αρνήθηκαν τότε να παραχωρήσουν ενοποιητικό δημοκρατικό μέρισμα στους «ξυπόλητους» του ευρωπαϊκού νότου και -για να μην καταρρεύσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα από την δική τους άρνηση- αντιπρότειναν και επέβαλαν ως εναλλακτικό δήθεν επαρκές συνεκτικό στοιχείο της ενοποίησης το ενιαίο νόμισμα.

Φυσικά, σήμερα γνωρίζουμε ότι αν της επιβολής του ευρώ είχε προηγηθεί η πολιτική ενοποίηση (που, για κάθε λογικώς σκεπτόμενο πολίτη, ποτέ δεν θα μπορούσε να έπεται), θα είχαν αποφευχθεί πιθανότατα οι απολύτως ελλειμματικές δημοκρατικά διαδικασίες διεύθυνσης των υποθέσεων του ενιαίου νομίσματος. Θα είχαν αντιμετωπιστεί εν τη γενέσει τους οι οικονομικές συνέπειες άνισης συσσώρευσης πλούτου υπέρ των ισχυρότερων ευρωπαϊκών χωρών και σε βάρος των πιο αδύναμων, για την αποτροπή των οποίων τα περίφημα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης αποδείχτηκαν ελεημοσύνες για «ξεκάρφωμα». Θα είχαν πιθανώς αποτραπεί οι ενδυναμώσεις της πολιτικής ακροδεξιάς στην Ε.Ε., αφού δεν θα συνέτρεχε η «τυφλή» κοινωνική αντίδραση που ενεργοποίησαν η ανισοκατανομή του πλούτου υπέρ των πλουσιότερων και η απαξίωση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους (τα ζητήματα, δηλαδή, που μαζί το προσφυγικό κλονίζουν σήμερα τη συνοχή της Ε.Ε.). 

Όμως, περισσότερο απ’ όλα, αυτό που θα είχε πολιτικά παροπλιστεί θα ήταν η μονομερέστατη δεξιά ματιά στην προϊούσα ευρωπαϊκή συνεκτική διαδικασία, από την υιοθέτηση του ευρώ και εντεύθεν. Τα φαινόμενα του συντεταγμένου «σοϊμπλισμού» και της κουστωδίας των Ντάισλεμπλουμ, Βίζερ και Σία, που κουνάγανε (κι ακόμη το κραδαίνουν) το δάχτυλο σε όποιον στην Ε.Ε. τολμά να αντιτίθεται στην εισοδηματική εξαθλίωσή του, κατηγορούμενος ως «λαϊκιστής» και «κομμουνιστοτραφής κρατιστής», θα είχαν περιοριστεί -αν δεν είχαν απολύτως προληφθεί. Δηλαδή, αν η αντίδραση της Ε.Ε. στην οικονομική κρίση διευθυνόταν και οργανωνόταν από πολιτικά στελέχη της Ευρώπης με αίσθηση των κοινωνικών συνεπειών των επιλογών τους, και όχι από τραπεζο-πιστωτικούς συμβούλους, που άλλωστε έχουν  κατακλύσει την ηγεσία διαχείρισης του ενιαίου νομίσματος (και όχι μόνο), ισχυρίζομαι ότι το πέρασμα της κρίσης από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού στη Γηραιά Ήπειρο θα είχε αντιμετωπιστεί –κι αν όχι, στο σύνολό της, στο μεγαλύτερο μέρος των συνεπειών της.

Γι’ αυτούς τους λόγους (που εξέθεσα εδώ εν συντομία), ο «ευρωπαϊκός στρατός» (αντί του ενιαίου νομίσματος) είναι μια ασύγκριτα ισχυρότερη, πρακτικά και συμβολικά, κίνηση απεμπλοκής από το ολοένα και περισσότερο φθίνουσας γοητείας άρμα της «Δύσης», που καταδυναστεύεται από τις Η.Π.Α..  Και δη και τις Η.Π.Α., υπό τον «πολιτικό βαρβαρισμό» του Τραμπ, που πιθανότατα άθελά του λειτούργησε ως επιταχυντής της όψιμης ευρωπαϊκής χειραφέτησης. Χειραφέτησης, με στόχο τη διάζευξη από μια συνύπαρξη που πια δεν είναι και τόσο αυτονόητα ευνοϊκή για τα ευρωπαϊκά μέλη της και της οποίας τις κακές πλευρές διασκέδαζε ως σήμερα η ευτυχής συγκυρία της 8ετίας Ομπάμα.

Πέραν αυτού, η προαγωγή του σκοπού για τον «ευρωπαϊκό στρατό», θα μπορούσε να ανα-νοηματοδοτήσει πολιτικά την υπόθεση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, μακριά από τις «δουλείες» της αγωνιώδους  και αργόσυρτης διαδικασίας νομισματικής και τραπεζικής ενοποιητικής ολοκλήρωσης, που σήμερα επικαθορίζουν αρνητικά την εικόνα μιας εκ των έσω αμφισβητούμενης συνοχής.              

Αν σήμερα θα θέλαμε να προσεγγίσουμε -κατ’ αρχάς υπαινικτικά, αφού πολλά στοιχεία ελλείπουν- την υπόθεση του «ευρωπαϊκού στρατού», θα πρέπει να αναζητήσουμε τον αυριανό ρόλο του ΝΑΤΟ. Διότι, υπό την απειλή της τότε Ε.Σ.Σ.Δ. δομήθηκε και εν πολλοίς επιβλήθηκε η «λύση» του ΝΑΤΟ στη μεταπολεμικά κατεστραμμένη και αδύναμη Ευρώπη, ως πρόταγμα αμυντικής εγγύησης του δυτικού μέρους της ηπείρου μας από την απειλή της σοβιετικής υπερδύναμης.

(Σημ.: Εγώ δεν έχω ως κίνητρο όσων γράφω εδώ μια «αλά ΚΚΕ» αντίληψη εξιστόρησης των πραγμάτων, για να υπερασπιστώ μηχανίστικα τα τυχόν «ιστορικά δίκια» του μαρξισμού- λενινισμού. Γράφω ελευθέρα τη συνειδήσει. Γι’ αυτό και δεν θα μπω στη συζήτηση αν ήθελε πραγματικά η Ε.Σ.Σ.Δ. να καταλάβει ή να καθυποτάξει τη δυτική Ευρώπη, ή εάν όλο αυτό ήταν μια προπαγάνδα από τις Η.Π.Α. και την τότε διεθνή δεξιά, για να τρομοκρατηθούν οι δυτικο-ευρωπαίοι και να προσχωρήσουν χωρίς σοβαρές αντιδράσεις υπό την αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα που πρόσφερε το ΝΑΤΟ. Κρατώ, μόνον, ότι με τον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» σε πλήρη ισχύ, δεν κατόρθωσε η Ε.Σ.Σ.Δ. να παράσχει στοιχειωδώς πειστικά επιχειρήματα, περί των «καλών προθέσεών» της απέναντι στη δυτική Ευρώπη. Γιατί αυτό μετράει εδώ, ό,τι και να επιζητούσε τότε η Μόσχα! Κι αυτός είναι ο λόγος και τα κίνητρα των αντι-ΝΑΤΟϊκών αισθημάτων μου, ακόμη και υπό την ελληνική "ματιά" μου, και όχι κάποια όψιμη απόπειρα υπεράσπισης «χαμένων ιδεολογιών»…)

(Στο επόμενο Β΄ μέρος, η «οστ-πολιτίκ» και η χαμένη προοδευτική ευκαιρία της Ευρώπης)