19 Δεκ. 2018

Το σκοπιανό και τα τελευταία δεδομένα

Γιατί δεν επαρκούν

ούτε οι τελευταίες διαβεβαιώσεις Ζάεφ

Σε παλιότερες αλλά πρόσφατες αλλεπάλληλες αναφορές μου είχα θέσει το θέμα των σοβαρότατων απειλών σε βάρος καίριων συμφερόντων της Ελλάδας και των πολιτών της, που ανεφύησαν με τις δηλώσεις Ζάεφ περί της δήθεν «μακεδονικής μειονότητας»! Είχα τότε ζητήσει -εγώ και πολλοί άλλοι- να ασκηθούν πιέσεις στον σκοπιανό πρωθυπουργό, ώστε με συμπληρωματική ερμηνευτική δήλωση-πρωτόκολλο του κ. Ζάεφ στο σώμα της συμφωνίας των Πρεσπών να αίρονταν αυτοί οι κίνδυνοι.

Αυτό δεν έγινε! Ο κ. Ζάεφ, από μεριάς του, προφανώς τελών υπό την ασφυκτική πίεση του διεθνούς παράγοντα, προχώρησε στην προσπάθεια μιας σειράς επανορθωτικών δηλώσεων.

Οι δηλώσεις αυτές δεν είναι επαρκείς! Διότι ανεξαρτήτως του τί είπε ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας, τέτοιες δηλώσεις κανένα δεσμευτικό συμβατικό αποτέλεσμα δεν παράγουν για την Ελλάδα, με συνέπεια η ερμηνευτική εκκρεμότητα σχετικά με τη συμφωνία των Πρεσπών, που άνοιξε με τις αρχικές δηλώσεις του περί της δήθεν «μακεδονικής μειονότητας», να διατηρούνται ως μία ισχυρή ενδεχόμενη ερμηνεία της συμφωνίας.

Άλλωστε, τίποτα δεν εμποδίζει, μετά τις «επανορθωτικές» αυτές δηλώσεις, τον ίδιον τον κ. Ζάεφ μελλοντικά να επαναφέρει το θέμα στην αρχική βάση που το έθεσε, ενδεχομένως σε μια άλλη ευνοϊκότερη για τη χώρα του συγκυρία και με τον διεθνή παράγοντα τότε μη αμέσως ενδιαφερόμενο και επειγόμενο για την υιοθέτηση της συμφωνίας των Πρεσπών. Όμως, εάν αυτό συμβεί, με την Ελλάδα να έχει εν τω μεταξύ τυχόν κυρώσει με απόφαση της Βουλής μας τη συμφωνία των Πρεσπών, τότε η χώρα μας δεν θα διαθέτει τρόπο να αντικρούσει τη δυσμενή για μας εξέλιξη, ει μη μόνο την προσφυγή στα διεθνή δικαστήρια, μια συνέχεια όχι ευνοϊκή. Και τότε πολύ μικρή σημασία θα έχουν οι φιλοφρονήσεις και οι προειδοποιήσεις, σαν αυτές που ανταλλάσσονται σήμερα, οι οποίες περισσότερο σε εκατέρωθεν εσωτερικούς πολιτικούς χειρισμούς αφορούν, παρά σε ουσιαστικές κινήσεις αποσαφήνισης λεπτών σημείων μιας ούτως ή άλλως σύνθετης διακρατικής ιστορικής διαφοράς.

Ήδη, σύμφωνα με μια τροπολογία σχετικά με τα αναθεωρητέα άρθρα του συντάγματος της πΓΔΜ, που κατατέθηκε στη Βουλή στα Σκόπια (όχι από τον Ζάεφ, αλλά από βουλευτές που απoσκίρτησαν από τo VMRO-DPMNE και υποστήριξαν τη συμφωνία των Πρεσπών) επαναφέρεται το θέμα της διεθνούς υπόστασης του «μακεδονισμού»!

Είναι επίσης αλήθεια ότι οι επανορθωτικές κινήσεις των Σκοπίων δεν εξαντλήθηκαν σε κάποιες δημόσιες δηλώσεις του κ. Ζάεφ. Το κυριότερο και περισσότερο αποτελεσματικό σημείο των επανορθωτικών κινήσεων της άλλης πλευράς, ήταν ότι σε εφαρμογή απόψεων που ακούστηκαν στο πλαίσιο διαβούλευσης στην πΓΔΜ για τις αναθεωρητέες συνταγματικές διατάξεις στη χώρα και σύμφωνα με σχετική μέριμνα της συμφωνίας των Πρεσπών για τις αναγκαίες αλλαγές στο Σύνταγμα, προηγήθηκε η τροποποίηση της διατύπωσης και σε ένα άλλο από τα άρθρα που αλλάζουν. Συγκεκριμένα, επιλέχτηκε ο όρος πολίτες «της διασποράς» της πΓΔΜ, ως το πεδίο αναφοράς εκείνων των ανθρώπων, των οποίων τα συμφέροντα και τα δικαιώματα θα προασπιστεί η γειτονική χώρα, συμπεριλαμβανομένων της γλώσσας και των ιστορικών και πολιτισμικών στοιχείων, όπως οι ίδιοι τα ορίζουν στο πλαίσιο του λεγόμενου «δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού» τους.                     

Αυτές οι αλλαγές στη διατύπωση, εκρίθησαν επαρκείς από την ελληνική πλευρά, και μάλιστα διά χειλέων του Έλληνα πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα!

Αλλ’ ούτε αυτές είναι επαρκείς!

Γιατί;

Διότι:

1. Ο όρος «διασπορά» δεν υπάρχει στο διεθνές δίκαιο, ως επαρκές προσδιοριστικό στοιχείο ταυτοτικών και άλλων γνωρισμάτων ομάδων πολιτών. Για να γίνει κατανοητό τί λέω, η Ελλάδα ορίζει ως «Έλληνες της διασποράς» πολίτες των Η.Π.Α., της Αυστραλίας και άλλων χωρών, που είναι η τρίτη ή η τέταρτη γενιά απογόνων μεταναστών συμπατριωτών μας. Ανάλογη θα είναι η πρακτική εφαρμογή των συνεπειών του όρου «Μακεδόνες της διασποράς» για πολίτες που διαμένουν στην Ελλάδα; Αν ναι, τότε μετά την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών από την Ελλάδα, θα είναι περίπου υποχρεωτικό όσοι διάγουν στην ελληνική επικράτεια και δηλώσουν «Μακεδόνες της διασποράς» να τύχουν ανάλογης αντιμετώπισης με εκείνην την οποία έχουν οι Έλληνες της διασποράς στις Η.Π.Α.. Αυτό θεωρεί ο κ. Τσίπρας ως ικανοποιητική διευκρίνιση;

2. Υπάρχει ο αντίλογος από κάποιους επισπεύδοντες παράγοντες προαγωγής της συμφωνίας των Πρεσπών, ότι αυτή η διατύπωση δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία, αφού σε κάθε περίπτωση δεν αίρονται και ισχύουν απολύτως τα εκ του διεθνούς δικαίου αυτοπροσδιοριστικά δικαιώματα για κάθε πολίτη του κόσμου. Συγχωρέστε την αυστηρότητά μου αλλά πρόκειται για ανοησίες! Εδώ το πρόβλημα αναφύεται από τις ερμηνευτικές προσεγγίσεις σε ειδική διμερή συμφωνία, η οποία επιχειρεί να ρυθμίσει θέματα πέραν του γενικού διεθνούς δικαίου. Και σημασία έχει ότι και τα δύο μέρη υπογράφουν ακριβώς ρυθμίσεις που κινούνται πέραν αυτής της γενικότητας του πλαισίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ορίζει το διεθνές δίκαιο.  Αν πρόκειται να υπογράφτηκε η συμφωνία αλλά το κύριο ερμηνευτικό βάρος των προβλέψεών της να επαφίεται στο διεθνές δίκαιο και τις γενικές ρυθμίσεις του, τότε η υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών δεν έχει κανένα νόημα!

Σε τέτοιες κρίσιμες συνθήκες, δεν έχει αξία κάποια αναφορά στις μικρονοϊκές αναφορές περί ανταλλαγμάτων για τη συμφωνία των Πρεσπών με τη μη περικοπή των συντάξεων. Στα εθνικά θέματα αρμόζει η μεγαλύτερη σοβαρότητα!

Η ανάγκη να συμπληρωθεί η συμφωνία των Πρεσπών με συμπληρωματικές δεσμεύσεις της πλευράς των Σκοπίων σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα της Ελλάδας και των πολιτών της, όπως άλλωστε αυτά απορρέουν από την ίδια τη συμφωνία των Πρεσπών, δεν έχει καλυφθεί! Ενδεχομένως έχει γίνει ακόμη μεγαλύτερη! Και φυσικά αναμένονται οι επόμενες κινήσεις της Αθήνας…