28 Μαρ. 2019

Ποια είναι η προοδευτική παράταξη;

Ο καίριος ρόλος της σημερινής αριστεράς

Φορέας ονείρου ή μικρόβιο ψευδαισθήσεων; Όργανο προαγωγής σχεδίων ολοκληρωτισμού ή μαχητής για τη δημοκρατία; Πολιτική ιδεολογία ή στυγνός μηχανισμός της επιδίωξης για νομή εξουσίας;

Κάπως έτσι και σε τέτοια πλαίσια διεξάγεται σήμερα στην Ελλάδα ο δημόσιος διάλογος σχετικά με την αριστερά. Κι όσο κι αν φαίνεται ακραίο σε μια πλήρη δημοκρατία (όπως είναι η ελληνική, ό,τι και λέγεται και να γράφεται γι’ αυτήν) να εκφέρεται τόσο διχαστικός λόγος για μια πολιτική παράταξη, αυτό είναι το σκηνικό της εδώ πολιτικής συζήτησης που αφορά στην αριστερά, με επίκεντρο φυσικά τον βασικό εκπρόσωπό της, τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Γιατί τόσο ακραίος δημόσιος λόγος στην Ελλάδα για την αριστερά; Νομίζω πως υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι γι’ αυτό:

α. Διότι η μακρά περίοδος ιδεολογικής ηγεμονίας παρατάξεων δεξιού πολιτικού προσήμου, από την εποχή Σημίτη και εντεύθεν, ασφαλώς έχει καταστήσει ισχυρή μια αφήγηση περί της αριστεράς, ως παράταξης -φύσει των στελεχών της και ιδεολογική θέσει της- «άρπαγα» της εξουσίας. Εξουσίας, που -κατά την αντίληψη αυτής της αφήγησης- περίπου δικαιωματικά ανήκει στην συντηρητική παράταξη, κι όταν εκείνη δεν την κατέχει πλανάται κάποια απροσδιόριστη απειλή για το πολίτευμα.

β. Διότι η προαναφερθείσα μακρά περίοδος ιδεολογικής ηγεμονίας παρατάξεων δεξιού πολιτικού προσήμου, πρακτικά ως διακυβέρνηση, συγκρότησε ως εκφραστή της έναν σκληρό πυρήνα νομέων της εξουσίας, με ευκρινή για κάθε νοήμονα πολίτη πλοκάμια στην πολιτική, την οικονομία, τις επιχειρήσεις, τα μίντια, τον αθλητισμό και αλλού, παντού! Μηχανισμό, ο οποίος εκ της αθροισμένης μακροχρόνιας ισχύος του δεν αντιλαμβάνεται τη δομική για τη δημοκρατία σημασία της πολιτικής «ροτασιόν» στην εξουσία, αλλά ο,τιδήποτε αντιστρατεύεται τα συμφέροντά του το πλήττει με σκοπό την εξόντωσή του.

γ. Διότι η παρουσία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως εκπροσώπου της πολιτικής αριστεράς στην κυβέρνηση, ιδίως σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα, σε συνδυασμό με προφανείς αστοχίες της διακυβέρνησης 2015-2018, προσφέρει εύφορο έδαφος για απολύτως αβάσιμες αναφορές περί κάποιας δήθεν «πολιτειακής περιπέτειας». (Αν και στο βάθος των κινήτρων αυτής της προσέγγισης είναι εν τοις πράγμασι αδύνατο να αποσιωπηθεί ο σκοπός παλινόρθωσης του «σκληρού πυρήνα νομέων της εξουσίας», που περιέγραψα πιο πάνω και τον οποίο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. νίκησε με όρους δημοκρατικού «παιγνίου» και ανέτρεψε το 2015).

Ωστόσο, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η αντι-αριστερή υστερία (αντι-συριζισμός παρ’ ημίν) δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο, παρά τις ισχυρές τεκμηριώσεις των εδώ αιτίων του.

Ακροδεξιοί πολιτικοί, ανοιχτά λάτρεις δικτατοριών με βαρύ ιστορικό σε εκτελέσεις πολιτών, βασανισμούς, φυλακίσεις και άλλα τινά τέτοια «δημοκρατικά», ενισχύονται στην αμερικανική ήπειρο. Ακραία περίπτωση ο νεοεκλεγείς Βραζιλιάνος πρόεδρος Ζαΐχ Μπολσονάρου, ο οποίος έπλεξε το εγκώμιο του στρατιωτικού αξιωματούχου που επί της 20ετους δικτατορίας στη χώρα από το 1964 και μετά, ήταν ο βασανιστής της προκατόχου του Μπλοσονάρου, πρώην προέδρου της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσεφ. Στην Ευρώπη, νεο-φασιστικά και νεο-ναζιστικά μορφώματα και ακραίων δεξιών απόψεων πολιτικοί σχηματισμοί ενδυναμώνονται. Ήδη, στις επικείμενες ευρωεκλογές εκτιμάται ότι η επιρροή των ακροδεξιών στο ευρωκοινοβούλιο θα είναι της τάξης του 20%.  Πιθανώς θα είναι η τρίτη σε ισχύ πολιτική δύναμη στο ευρωκοινοβούλιο.

Όλ’ αυτά, δεν μπορεί να είναι μια διεθνής σύμπτωση! Υπάρχουν καίριες  ταυτοσημίες σε διεθνή κλίμακα, σ’ όλο το φάσμα του λεγόμενου «δυτικού δημοκρατικού κόσμου», που δεν μπορούν  να αγνοηθούν! Και, ασφαλώς, ερμηνεύοντας με προσπάθεια εμβάθυνσης τα συνεκτικά στοιχεία αυτών των «συμπτώσεων», δεν μπορεί κανένας να καταλήξει αλλού, παρά στο συμπέρασμα ότι παρόμοιος «σκληρός πυρήνας κινήτρων νομής εξουσίας» απαντάται και αλλαχού και ενδεχομένως συνιστά ταυτοτικό πλέον χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης, νοουμένης όχι μόνον ως οικονομικής διαδικασίας, αλλά και ως της πολιτικής εκπροσώπησής της ανά χώρα.

Θαρρώ πως αυτό είναι το ζητούμενο για τη σημερινή διεθνή αριστερά! Και δεν είναι -πλέον και επί του παρόντος- δουλειά της αριστεράς «να ανοίγει τη συζήτηση» για δικαιότερες πολιτικές, κοινωνικές και εισοδηματικές συγκροτήσεις του δυτικού μοντέλου κρατικής οργάνωσης, όπως γνωρίζαμε ως σήμερα. Υπάρχει ο ιστορικός χρόνος (δεν θα εκλείψει άλλωστε ποτέ) να τα (ξανα)συζητήσουμε αυτά σε επόμενη φάση. Τώρα, προέχει ο μείζων σκοπός της σύγχρονης πολιτικής αριστεράς: Να ανακοπεί η τάση ακροδεξιάς «επιστροφής» και να ηττηθούν πολιτικά όλες εκείνες οι δυνάμεις, οι οποίες έμμεσα ή και ευθέως συμβάλλουν στην ενδυνάμωση  των νεο-ολοκληρωτικών αντιλήψεων για τη συγκρότηση του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου!

Έχω την εντύπωση πως με την προσέγγιση αυτή αποκαλύπτεται διά γυμνού οφθαλμού ποιές πολιτικές παρατάξεις αθροίζονται από την από ‘δω πλευρά της δημοκρατικής όχθης, και ποιές διατάσσονται απέναντι στο αντι-δημοκρατικό στρατόπεδο. Ίσως ένεκα τούτου και μόνον, αποδομούνται τόσο εύκολα, ως προδήλως ενοχικές, προσπάθειες να παρουσιαστεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (δηλαδή ο εκ των πραγμάτων κεντρικός παράγων της προσπάθειας ανάσχεσης της ακροδεξιάς ενδυνάμωσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη), ως δήθεν δεξιά.

Οι αστειότητες αυτές, εκθέτουν ανεπανόρθωτα όσους τις εκστομίζουν. Και ως εδώ, ως το δικαίωμα δηλαδή στον πολιτικό λόγο όσων για μικροπολιτικούς και μόνο λόγους μιλούν περί του «δεξιού ΣΥ.ΡΙΖ.Α.», ουδέν πρόβλημα.  Το δικαίωμα στον αυτο-εξευτελισμό αναφαίρετο!

Όμως, από κάποιο σημείο και μετά, πλήττεται με τέτοια καμώματα και ο κεντρικός σκοπός ανάσχεσης της ακροδεξιάς ενδυνάμωσης. Κι όσοι συμβάλλουν σ’ αυτήν την ενδυνάμωση, εκόντες-άκοντες (δηλαδή είτε ως συντεταγμένο όπλο της δεξιάς, είτε εκ πολιτικής αφελείας, είναι υπό κρίση τί από τα δύο ισχύει), τοποθετούνται στην αντι-δημοκρατική στρατιά. Ας μην εθελοτυφλούμε άλλο!  

(Σημ.: Το έναυσμα για να γραφτεί το παρόν δόθηκε από μια ανάρτηση της φίλης από καρδιάς Λασκαρίνας, η οποία διαπίστωνε ότι την "αριστερά την έχουμε ανάγκη". Της αφιερώνω αυτήν την ανάλυση με το πρόσθετο σχόλιο ότι την έχουμε ανάγκη περισσότερο παρά ποτέ)