22 Απρ. 2019

Ο Βενιζέλος και η Novartis

Η ευθύνη των υπουργών, οι παραγραφές

και η εσχάτη προδοσία

Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις απόψεις του Β. Βενιζέλου σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις την τελευταία περίοδο. Αν εξαιρέσει κανένας τους βλακώδεις (όσο και ενοχικά αυτο-αναφορικούς) επαίνους των κολάκων του, εκείνο το οποίο εύκολα συνάγεται από τις αντιδράσεις των πολιτών σε όσα λέγει, είναι μια θλιβερή σιωπή. Μαζί και μια εύσχημη αποστασιοποίηση, που ολοένα και μεγαλώνει, ακόμη και από τους μέχρι πρότινος υποστηρικτές και συντρόφους του.

Η προσπάθεια των ελάχιστων εναπομενόντων φίλων του να εμφανίσουν την πλήρη εγκατάλειψή του Β. Βενιζέλου από τους πολίτες ως προϊόν της δυσνόητης ατζέντας που ο ίδιος επιλέγει για να ασχοληθεί με τις υποθέσεις δημόσιου ενδιαφέροντος (δηλαδή η «συνταγματοποίηση» της επικαιρότητας, ακόμη και για τα ζητήματα ήσσονος σημασίας), ασφαλώς δεν εξηγεί το φαινόμενο. Άλλωστε, το «στυλάκι» του «που να καταλάβετε τώρα εσείς», που εδώ και καιρό οι βενιζελικοί έχουν απιθώσει ανάμεσά μας, μαζί αλλά και ως σύμπτωμα της μανιασμένης και ακραίας δεξιάς γενικής λεκτικής από μεριάς της σημερινής αντιπολίτευσης, δεν είναι παρά η επιβεβαίωση μιας εξαιρετικά συντηρητικής στάσης στην πολιτική μας ζωή. Απόδειξη της αριστοκρατικής αντίληψης για την πολιτική και τον ρόλο του λαϊκού παράγοντα, που φυσικά παραπέμπει σε παμπάλαιες δεσποτείες.

Όμως, γιατί επιλέγει αυτήν την ατζέντα πολιτικής απομόνωσής του ο Β. Βενιζέλος; Εντάξει, κατανοώ το ένα μέρος των κινήτρων του, δηλαδή την ασίγαστη διάθεσή του -συνέπεια του πώς ο ίδιος προσλαμβάνει τον ρόλο του στα δημόσια πράγματα- να εξηγήσει σ’ όλους μας ότι έχει δίκιο εκείνος και όλοι οι υπόλοιποι άδικο. Την ίδια ώρα, όμως, είναι αρκούντως οξύνους, ώστε να κατανοεί ότι τα λεγόμενά του αφορούν πλέον σε ελάχιστους. Η αυτο-περιοριστική ατζέντα του, σε ό,τι αφορά την απεύθυνσή του προς τους πολίτες, επομένως,  εμπεριέχει χωρίς αμφιβολία την αντιλαμβανόμενη από τον ίδιο νέα του σχέση με την πολιτική, ενώ οι εκλογές επίκεινται.

Εικάζω, λοιπόν, ότι ο Β. Βενιζέλος ετοιμάζεται για μια αποχώρηση! Μονιμότερη ή πρόσκαιρη και σχεδιασμένη, θα διαφανεί στη συνέχεια. Νομίζω ότι η ακατάσχετη «συνταγματολογία» του -ακόμη και για προδήλως ασύμβατα με τη «μείζονα νομοθεσία» ζητήματα- ορίζει και τις προσδοκίες του.

Ωστόσο, αυτό που δείχνει να μην κατανοεί είναι ότι οι απόψεις του διχάζουν βαθύτατα. Και είναι διχασμός τόσο μεγάλου «βάθους» αυτός που εκφράζουν οι αναφορές του, ώστε να απειλείται το ενδεχόμενο αυτό το κλίμα να καταστεί παρατεταμένο χαρακτηριστικό της δημόσιας ζωής μας και μακράν πέραν των συνισταμένων του σημερινού σκηνικού –αν τυχόν επικρατήσουν οι απόψεις του.

Γι’ αυτό -και επειδή ένα από τα σενάρια για την μελλοντική του συμμετοχή στα δημόσια πράγματα τον προορίζει για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα- να επισημάνουμε κάτι από τώρα και σε ανύποπτο χρόνο: Όποιος και για τον οποιονδήποτε λόγο τολμήσει να παραβεί την άγραφη αρχή ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (οφείλει να) ενώνει τους πολίτες, αναλαμβάνει τεράστια ευθύνη έναντι της Δημοκρατίας μας!   

H ηχηρή απουσία όλων των άλλων συνταγματολόγων, μηδενός εξαιρουμένου, από τις τελευταίες αναφορές Βενιζέλου σε συνταγματικές διατάξεις αλλά και σε άλλες ρυθμίσεις, σχετικά με τις παραγραφές αδικημάτων που διαπράχθηκαν από υπουργούς και πολιτικά πρόσωπα αλλά και σε ζητήματα της έντασης αναφορών του περί "εσχάτης προδοσίας" της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ασφαλώς είναι ενδεικτική της απομόνωσής του. Πολιτικής και επιστημονικής! Και επιστημονικής μεν είναι πρόδηλο, λέω δε και πολιτικής, διότι ούτε ένα κόμμα δεν ασχολείται σοβαρά με τα περί «εσχάτης προδοσίας», ενώ και οι απόψεις του για τις παραγραφές αποδοκιμάστηκαν εμμέσως πλην σαφώς από τη σημερινή ηγεσία της ίδιας της παράταξής του.               

Φυσικά, ουδείς αφαιρεί από κανέναν το δικαίωμα να προσδιορίζει την πολιτική πρότασή του για το μέλλον της χώρας. Η ίδια η πρόταση Βενιζέλου για «στρατηγική ήττα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.», είναι μια σαφής θέση για την προτιμητέα από εκείνον πολιτική συνέχεια των εξελίξεων. Πρόκειται για μια θέση, όπου έχει παγιδεύσει το κόμμα, του οποίου για λίγο χρόνο ηγήθηκε, ενσωματώνοντάς το πλήρως (και φοβάμαι ανεξάλειπτα πλέον) στην εγχώρια συντηρητική παράταξη και σε αγαστή σύμπραξη με ακροδεξιά στοιχεία και πρόσωπα με βεβαρυμμένο παρελθόν -αλλά και ενεργό παρόν- από συμμετοχή σε νεοναζιστικές εκδηλώσεις και άλλες ακροδεξιές συμπεριφορές.

Η ίδια η πρότασή του, λοιπόν, για «στρατηγική ήττα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.»,  όταν σ’ ολόκληρη την Ευρώπη εν όψει των εκλογών ανοίγει διάπλατα ο διάλογος μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και αριστεράς για τον αντίθετο σκοπό, δηλαδή τη «στρατηγική ήττα της δεξιάς», προσφέρει ήδη σπάνια υπηρεσία στην εγχώρια δεξιά πολιτική παράταξη: Ρυμουλκεί αντικειμενικά προς στον νεο-μητσοτακισμό μέρος  προοδευτικών πολιτών, αποστερώντας την παρουσία και συμβολή τους στο μέτωπο κατά της δεξιάς.

Διότι, βεβαίως, είναι ακραία ανόητα, απροκάλυπτα ενοχικά και εντυπωσιακά ανερμάτιστα, όσο και μόνο για «ξεκάρφωμα», τα μουρμουρητά γεννηματικών (της Φώφης) ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι δεξιά (και μάλιστα και ακροδεξιά, αφού η ανοησία μερικές φορές κραυγάζει). Άποψη, στην οποία εσχάτως προσχωρούν και υποστηρικτές του Γ. Παπανδρέου, αν και ο ίδιος ευσχήμως απέχει από αυτές τις απόψεις -αν και τις ανέχεται για λόγους καθαρής πολιτικής τακτικής.                

Ας μείνουμε, λοιπόν, σε μία μόνο πτυχή των απόψεων Βενιζέλου: Την άποψη περί παραγραφών!

Χωρίς καμιά αμφιβολία ο Β. Βενιζέλος επικαλέστηκε τη θέση ότι τα αδικήματα για τα οποία η δικαιοσύνη διεξάγει έρευνα και ήδη κινεί διαδικασίες άρσης της βουλευτικής ασυλίας πρώην υπουργών, τελούν υπό παραγραφή! Το ανέφερε καθαρά σε τηλεοπτική συνέντευξή του! Και το έκανε, προσφεύγοντας στην εξήγηση ότι επειδή η παρούσα Βουλή δεν ενέκρινε ερμηνευτική δήλωση σχετικά τον ισχύοντα νόμο περί ευθύνης υπουργών σε συνάρτηση με την αναθεωρητέα συνταγματική διάταξη με περισσότερες από 180 ψήφους, τεκμαίρεται ότι η επόμενη Βουλή θα απορρίψει την ερμηνευτική δήλωση που έλαβε 179 ψήφους στην παρούσα Βουλή. 

Πρόκειται για πολιτικά αδιανόητη στάση! Διότι, φυσικά, ποτέ άλλοτε δεν έχει προκαταλάβει τόσο κατάφωρα τη βούληση των πολιτών στην επόμενη κάλπη ένα δημόσιο πρόσωπο. Και δεν πρόκειται για ένα απλό πολιτικό ατόπημα! Συνιστά και απόπειρα ακραίας θεσμικής εκτροπής η θέση αυτή, επειδή επιχειρεί να προκαταλάβει (πέραν του αποτελέσματος των επόμενων βουλευτικών εκλογών)  και αποφάσεις δικαστηρίων!

Δεν μπορεί να μην το κατανοεί αυτό ο Β. Βενιζέλος! Κι ας προσποιήθηκε εκ των υστέρων ότι δεν είπε ακριβώς αυτό, υπαναχωρώντας κατ’ ανάγκη λόγω της εν τω μεταξύ παρέμβασης Γεννηματά ότι για το ΚΙΝ.ΑΛ. δεν τίθεται θέμα παραγραφής (δηλαδή, αποδοκιμάζοντας όσα ο Β. Βενιζέλος είχε νωρίτερα πει στην τηλεοπτική συνέντευξή του). Μάλιστα, κατά τη -μερική- υπαναχώρηση Βενιζέλου στην ίδια τηλεοπτική συνέντευξή του και κατόπιν της αποδοκιμασίας του από τη Φώφη Γεννηματά, προσπάθησε ο ίδιος να εξηγήσει ότι η αρχική θέση του δεν θα είχε νόημα, επειδή για ό,τι αφορά σε εκείνον προσωπικά η υπόθεση Novartis έχει τεθεί στο αρχείο. Όμως, αυτή είναι μια πολύ επιφανειακή εξήγηση, από έναν άνθρωπο που ασφαλώς αντιλαμβάνεται πόσο εδραίες και πειστικές, ή όχι, είναι οι δημόσιες εξηγήσεις του.  

Τότε γιατί το είπε; 

Εικάζω ότι προετοιμαζόμενος (ασχέτως εάν τελικά θα επιβεβαιωθεί) για αυριανός Πρόεδρος της Δημοκρατίας («Κι αν σου κάτσει;», ήταν ο τίτλος πρόσφατης ταινίας του Γούντι Άλεν) , ο Β. Βενιζέλος ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την αναδρομικότητα ισχύος των παραγραφών. Διότι περί αυτών και μόνον αυτών ο λόγος Βενιζέλου, σε ό,τι αφορά τις παραγραφές. Κι όλα τ’ άλλα, τα οποία επίσης επικαλείται σε συνάρτηση με τις παραγραφές που ο ίδιος υποστηρίζει ότι διαπιστώνονται, δηλαδή η «εσχάτη προδοσία» της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α., είναι τόσο αστεία και προσχηματικά, ώστε -όπως είπα προηγουμένως- να μην ενδιαφέρουν και να μην απασχολούν κανένα  απολύτως!

Είναι η στάση αυτή του Β. Βενιζέλου, αποτέλεσμα κάποιων ενοχών του, για κάποια θέματα που ο ίδιος μόνο γνωρίζει; Δεν το ξέρω! Και ελπίζω να μην είναι! Ως ερμηνευτικό, όμως κίνητρο της στάσης και της σπουδής του αυτής, να λάβει θέση υπέρ των παραγραφών, αναμφίβολα στέκει το σενάριο να τον υποκινεί η ελπίδα να διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας!           

«…ο Πετσίτης έχει συμβολικό χαρακτήρα. Δεν υπάρχει υπόθεση Πετσίτη αλλά υπόθεση Τσίπρα και υπουργών του που οδηγεί σε βλάβη του Δημοσίου…»! Η φράση αυτή είναι από την ομιλία Βενιζέλου στη Βουλή, κατά τη συζήτηση για την ασυλία Λοβέρδου-Σαλμά.

Πέραν της ενδιαφέρουσας πτυχής της ως ευθεία ομολογία ότι το θέμα Πετσίτη είναι σαφέστατα τεχνητό, η αναφορά αυτή του Β. Βενιζέλου, είναι απολύτως ενδεικτική της προσπάθειας να αποπαγιδευτεί ο ίδιος προσωπικά από την αστειότητα περί Πετσίτη και να βρει κάποια υπόθεση στοιχειωδώς συμψηφιστικά εξισορροπητική με το μέγα σκάνδαλο Novartis, για να φταίει σε κάτι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ό,τι νά ’ναι καλοδεχούμενο.

Μόνον που ο Β. Βενιζέλος πάλι ξεχνά ότι εδώ που φτάσαμε -και μετά (και παρά) τις τεράστιες προσπάθειες  των εμπλεκομένων στο σκάνδαλο Novartis, να συκοφαντήσουν και να απειλήσουν τη Δικαιοσύνη- το μέγα σκάνδαλο δεν μπορεί πια να «εξαφανιστεί»! Θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη μέχρι τέλους και μετά τις άρσεις της βουλευτικής ασυλίας θα διαπιστωθεί εάν υπάρχει ανάμιξη πολιτικών προσώπων  σε ποινικές υποθέσεις θα υπάρξουν καταλογισμοί, ενώ αν όχι θα αποδοθούν στα δημόσια πράγματα άσπιλοι οι εμπλεκόμενοι. Οι δε πολιτικοί καταλογισμοί είναι απαράγραπτοι και μετρούν ήδη -και θα συνεχίσουν να μετρούν- στην διαμόρφωση της πολιτικής στάσης των πολιτών.        

Και μόνο γι’ αυτό, θα αρκούσε να θεωρηθεί  ως χρήσιμη η διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αυτά τα χρόνια, πέραν πάσης άλλης πολιτικής συζήτησης!

…αλλά, φυσικά, δεν περιμένει κανένας από τον Β. Βενιζέλο να το αναγνωρίσει αυτό…