22 Νοε. 2019

Η παραχάραξη μιας μεγάλης παραταξιακής παράδοσης

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ:

To τέλος των προσχημάτων

Τελικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν θα έχει το τέλος που αρμόζει σε μια μεγάλη πολιτική παράταξη που άλλαξε τη χώρα! Δεν θα ανακοινωθεί η αναστολή των λειτουργικών διαδικασιών του, ως προς το τυπικό μέρος της υπόθεσης, ούτε θα τραβηχτεί η οφειλόμενη στην ιστορία του νοητή γραμμή διάκρισης από την ιδεολογική συγκρότησή του ως σοσιαλιστικό κόμμα, σε μια παράταξη της πολιτικής συντήρησης και της κοινωνικής αντίδρασης. Όλα έχουν προγραμματιστεί να επέλθουν ως επιλογικό άχθος στις μνήμες εκατομμυρίων πολιτών -εκείνων που υπήρξαν η μεγάλη δύναμή του, επικαθορίζοντας σε πολύ σημαντικό βαθμό και για πολύ χρόνο την πολιτική του. Λίγοι, ελάχιστοι, πολιτικοί κατιόντες θα είναι παρόντες στην τελετή μετατροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε διασωληνωμένη πολιτική οντότητα, σαν τη γνωστή εικόνα μακρινών συγγενών και φίλων που παρίστανται στην εξόδιο, εκείνων, λες, που λίγο τον γνώριζαν τον μακαρίτη και χασκογελάνε στην ουρά της νεκρικής πομπής σε μια σκηνή μπλακ χιούμορ.

Τα τυπικά της υπόθεσης είναι γνωστά και δεν έχει σημασία να τα επαναλάβω. Όποιος κάνει ότι δεν βλέπει την κωμωδία, πολιτικά δρα! Και αναδέχεται την ευθύνη και τις συνέπειες της ανοχής του στον τραγέλαφο, πρωτίστως σε επίπεδο προσωπικού καταλογισμού. Όποιος συμμετέχει σ’ αυτήν, ουδέ καν νομιμοποιεί κάτι που δεν μπορεί να τυγχάνει επικύρωσης από «μη εκπροσώπους». Οι συμμετέχοντες απλά προσυπογράφουν την αήθεια. Και ως αήθη πολιτικά άτομα, δεν υπόκεινται σε αξιολογήσεις των πολιτικών ηθών τους. Απλά η πολιτική τους αντιπαρέρχεται και πάει παρακάτω.

Σε τέτοιο παρακμιακό σκηνικό, νόημα θα είχε μόνο να δούμε τις συνθήκες υπό τις οποίες συμβαίνουν αυτά, για τα οποία ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ από τους εναπομένοντες υποστηρικτές, τα στελέχη και την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, δεν αισθάνθηκαν ΠΟΤΕ την ανάγκη να ζητήσουν συγγνώμη από μια ολόκληρη πολιτική γενιά αυτού του τόπου.

 3 βασικά ερμηνευτικά των πραγμάτων στοιχεία υπάρχουν:

- η απόλυτη ιδεολογική μεταστροφή από μαζική πολιτική παράταξη του σοσιαλισμού, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, σε συντηρητικό ολιγαρχικό κόμμα γραφειοκρατικής ηγεσίας -δικαιούχο της κρατικής επιχορήγησης.

- η οργανωτική αποσάθρωση από πολιτικός οργανισμός βάσης σε μηχανισμό υποστήριξης της υφιστάμενης πολιτικά ολιγαρχικής ηγεσίας.

- η πλήρης κατάπτωση της ίδιας υφιστάμενης ηγεσίας, από ταγός διαφύλαξης και μεταλαμπάδευσης σημαντικών ιδεολογικοπολιτικών αξιών στο πολιτικό διηνεκές και προς όφελος της χώρας και των επόμενων γενεών, σε εσμό χειρισμών εκταμίευσης ανταλλαγμάτων προς όφελός της.

Νομίζω πως τα τρία αυτά εξηγούν επαρκώς τα πράγματα. Πράγματα που τα ξέρουν όλοι όσοι συμμετέχουν στο δράμα, και είτε τα ανέχονται (ας εξηγήσουν οι ίδιοι στον εαυτό τους το γιατί) είτε τα παράγουν οι ίδιοι, με το αζημίωτο, μικρό η μεγαλύτερο για τον καθένα -εκείνοι ξέρουν κι έτσι απαλλάσσονται της υποχρέωσης απολογίας ενώπιοι-ενωπίοις στον εαυτό τους, τα εμπράγματα ανταλλάγματα της εξαγοράς δεν παραγράφονται.

Τούτων δοθέντων δεν έχει και κανένα νόημα η συζήτηση τι θα γίνει στη συνέχεια! Ποια συνέχεια; Η συνέχεια κάποιων που λεηλάτησαν μια παράταξη μέχρι της πλήρους ιδεολογικής και πολιτικής πτώχευσής της κι ακόμη και μετά τη λεηλασία βιάζουν ακατάσχετα και τις πολιτικές παρακαταθήκες της, μόνον ως έπος αήθειας και ως παράδειγμα προς αποφυγή θα είχε ενδιαφέρον να παρακολουθηθεί και για άτομα με εξειδίκευση στις πολιτικές διαστροφές.

Όμως, απομένει ένα σημείο! Εκείνο της ειδεχθούς απόπειρας να περιβληθούν όσοι ασχολούνται με την πολιτική διασωλήνωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την απόδοση σ’ αυτό αποκλειστικά και μόνο των ανεξαργύρωτων οφειλών που προκάλεσαν όσοι το κατέστρεψαν (δηλαδή τη μετατροπή σ’ ένα άδειο σαρκίο πολιτικής εξαπάτησης -αλίμονο, αυτή είναι η αλήθεια για όσα επιφυλάσσονται στη μεταχείριση του μεγάλου κινήματός μας), με τη δήθεν αρμοδιότητα να εκπροσωπήσουν πολιτικά …προοδευτικούς πολίτες. Και τούτο, υπό την επιχείρηση αδιανόητης πολιτικής θρασύτητας να εμφανίζεται πως είναι το ΚΙΝΑΛ (δηλαδή ο Χάρων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που θα λάβει το οβολό) εκείνος ο χώρος που δήθεν δικαιούται να αποφαίνεται περί της πολιτικά προοδευτικής εγκυρότητας άλλων κομμάτων και σχηματισμών, που διεκδικούν την εκπροσώπηση των πολιτών με σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, προοδευτικό και ευρύτερα αριστερό προσανατολισμό!

Δεν είναι απλά θράσος! Είναι η καθαρά πολιτική πτυχή της απάτης (την οικονομική την ανέφερα προηγουμένως) να μολυνθεί μέρος της πολιτικά προοδευτικής μερίδας των πολιτών από την αήθεια που συντελείται σε βάρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετατασσόμενο από τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της αριστεράς στις εφεδρείες της δεξιάς, στο δυναμικό δηλαδή των συντηρητικών και αντιδραστικών παρατάξεων.

Όλα θα τα περίμενε κανένας από τους σημερινούς διαχειριστές των υπολειμμάτων του ΠΑ.ΣΟ.Κ.! Αλλά ότι θα μεταβαλλόταν το Κίνημα σε εφαλτήριο μεταστροφής πολιτικών συνειδήσεων υπέρ της δεξιάς, ήταν απολύτως απρόσμενο. Τους καταλογίζω, δηλαδή, ότι το ελάχιστο που μπορούσαν να κάνουν (και το εδύναντο, χωρίς να εμποδίζεται ακόμη και η αήθεια που σχεδίασαν και υλοποίησαν σε βάρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) ήταν να προστατεύσουν τη συλλογική μνήμη των Ελλήνων για το Κίνημά μας, από τον ολοφάνερο εδώ και καιρό κίνδυνο να καταλήξουν πολλοί πολίτες να το αποστρέφονται, ακούγοντας τη βαριά λέξη. Και λυπούμαι να πω, απέτυχαν και σ’ αυτό!       

Τα όσα αναφέρω ενοχλούν πολλούς συντρόφους και συναγωνιστές μου. Και αναφέρομαι φυσικά μόνο σε όσους κατατάσσονται σ’ αυτή την κατηγορία. Το θεωρώ λογικό και ανθρώπινο! Θα ήθελα να πω σ’ αυτούς και κλείνοντας αυτό το δυσάρεστο και για μένα κείμενο, ότι δεν είναι η συνέχιση της σχέσης τους με το ΚΙΝΑΛ -και για τον οποιονδήποτε λόγο ο καθένας τους επιλέγει αυτή τη στάση- το κριτήριο συνέχισης της πολιτικής σχέσης μας. Σεβαστές οι επιλογές τους και θέλω να πιστεύω πως θα είναι και οι -διαφορετικές- δικές μου.

Ας μείνουν τα θέματα ιδεολογικής και πολιτικής επιλογής των προταγμάτων του σοσιαλισμού, της δημοκρατίας, της αριστεράς και της κοινωνικής δικαιοσύνης τα στοιχεία που μας συνδέουν και σήμερα. Νομίζω πως είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε από μεριάς μας ως απλοί πολίτες, που ταξίδεψαν μαζί στον πολιτικό χρόνο μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. των πραγματικών μας παραδόσεων και βιωμάτων, για να διαφυλάξουμε  ό,τι απέμεινε και μας ορίζει ως γενιά από το μεγάλο Κίνημά μας.