27 Ιαν. 2020

«Ναι» στον προσυνεδριακό διάλογο ισοτίμων μελών και τίποτα λιγότερο

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ,

η αριστερά και η συνέπεια

Το πάθος για πολιτική αποτελεσματικότητα στην αριστερά γεννά τις διασπάσεις! Αυτό τουλάχιστον αναδύεται από την ιστορία των προοδευτικών κινημάτων εδώ και περίπου δύο αιώνες. Από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ως τις μέρες μας η προσπάθεια να ανατραπούν πολιτικές επιλογές που βίαζαν (και το ίδιο κάνουν και σήμερα με άλλα μέσα) τις ελευθερίες του πολίτη και επέβαλαν εισοδηματική και πολιτισμική καταπίεση των ασθενέστερων μέχρις εξαθλίωσης, ήταν έκτοτε το ζητούμενο της με οποιοδήποτε πρόσωπο αριστεράς. Και η απόδοση των αγώνων για την επίτευξη του στόχου, παρά τα μεγάλα βήματα που έχουν γίνει, υπήρξε μικρή κι όλα μοιάζουν σαν να ξεκινούν και στις μέρες μας πάλι απ’ την αρχή.

Μεγάλο μέρος της ευθύνης γι’ αυτή τη διαπιστωμένη πολιτική αναποτελεσματικότητα αποδίδεται στις διασπάσεις. Και αναμφίβολα η επιζήτηση συνεκτικών ιδεολογικών και πρακτικά πολιτικών λύσεων για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος θα συμβάλλει καίρια στη μεγαλύτερη συμβολή των προοδευτικών παρατάξεων στη διεύθυνση των υποθέσεων των  οργανωμένων κοινωνικών σχηματισμών στην τρέχουσα εκατονταετία.     

Η παραπάνω εικόνα ιδωμένη από τον φακό του συνεδρίου κομματικής ανασυγκρότησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιβεβαιώνεται απολύτως ως παραδοσιακό φαινόμενο της αριστεράς. Η διαμάχη που δρομολογήθηκε από τη δημοσιοποίηση ενός κειμένου των 53+ του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μπορεί  εκ των υστέρων να επιχειρείται (από τους ίδιους τους 53+) να αποδοθεί σε τεχνητή πρόκλησή της από κακόπιστες δημοσιογραφικές παρεμβάσεις, στην πραγματικότητα, όμως, όλοι κατανοούν ότι η διαμάχη δεν είναι προϊόν σκόπιμης παραφθοράς απόψεων μιας ομάδας στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού προσυνεδριακού διαλόγου αλλά αποτέλεσμα υπαρκτών διαφορετικών αντιλήψεων. Αντιλήψεων (ιδεολογικών, πρωτίστως, αλλά και φραξιονιστικού τύπου ομαδοποίησης στην εκφορά τους), για τον πολιτικό ρόλο του κόμματος και την ίδια την προσπάθεια ανασυγκρότησής του, ώστε το αίτημα νέου γύρου διακυβέρνησης να ενδυναμωθεί πολιτικά και το παράλληλο ζητούμενο για ένα νέο κόμμα της αριστεράς του 21ου αιώνα να αντανακλά εναργέστερα τη σχέση με τις κοινωνικές δυνάμεις που επιχειρεί να εκπροσωπήσει. 

Είναι επίσης αναμφίβολο ότι οι 53+ δεν είναι οι μόνοι που έχουν παράγει τη διαμάχη. Σχεδόν ταυτόχρονα με την εμπέδωση της εικόνας μιας εσωκομματικής ομάδας (που δεν συνέχεται μόνον από τον ιδεολογικό συντονισμό πληθώρας αυτόνομα διαμορφωμένων πολιτικών ιδεών  αλλά και από τη διεκδίκηση μερίσματος εξουσίας στις εξελίξεις, εσωκομματικές και ευρύτερες), εμφανίστηκε το φαινόμενο των «στελεχών-‘σώγαμπρων». Δηλαδή προσώπων κυρίως προερχόμενων από το ρευστοποιούμενο πρώην ΠΑ.ΣΟ.Κ. με κάποιο δημόσιο ρόλο κατ’ απονομή (και όχι ως πρόσωπα της «από τα κάτω» γενιάς στελεχών του Κινήματος της περιόδου από τον αντιδικτατορικό αγώνα ως το 1989), τα οποία με αήθεις αναφορές διεκδίκησαν αυξημένο λόγο στην παρούσα διαδικασία ανασυγκρότησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., διασπαθίζοντας σε φθηνές προσωπικές πολιτικές επενδύσεις το κεφάλαιο εμπιστοσύνης που τους δώρισε ο Αλέξης Τσίπρας.

Εξ ίσου άσκοπη και «θρασεία» ήταν η παρέμβαση του δημοσιογράφου που κατηγορούν οι 53+ για παραφθορά του περιεχομένου του «προσυνεδριακού» κειμένου τους. Αν και προσεκτικότερη ανάγνωση του κειμένου του δημοσιογράφου που δημοσιεύτηκε στο δικό του site άγει στη διαπίστωση ότι πρόκειται για εκτιμήσεις ωθούμενες από την αλαζονική γραφίδα έμπειρου αναλυτή (με τις δουλείες αυτοεπιβεβαίωσης που ανιχνεύονται σε τέτοιες περιπτώσεις) και δεν πρόκειται για παρέμβαση σκοπιμότητας οργανωμένης εσωκομματικής ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αντίπαλης των 53+, πράγματι οι κασσανδρικές προβλέψεις και νουθεσίες του αρθρογράφου -σχεδόν υπό τον τύπο επίσεισης μιας απειλής αυτοκαταστροφής- προσβάλλουν την πολιτική παράδοση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Παράδοση, που αρέσει δεν αρέσει είναι ο πυρήνας του κόμματος του οποίου σήμερα επιζητείται η ανασυγκρότησή του.

Απ’ αυτή τη ματιά οι 53+ όχι μόνο δικαιούνται αλλά και οφείλουν στον εαυτό τους αυτή την έντονη αντίδραση, που απορρέει από το επίμαχο κείμενό τους. Κάτι περισσότερο: Στη διαδικασία ανασυγκρότησης τυχόν υποτίμηση του πολιτικού δυναμισμού που ξεπήδησε από τον πολιτικά περιθωριακό ΣΥ.ΡΙΖ.Α του 5%, του οποίου προϊόν ήταν η διακυβέρνηση 2015-2019 με κορυφαία σημεία τη συμφωνία των Πρεσπών και τη μνημονιακή απεμπλοκή, θα αφαιρούσε προοπτική για προοδευτικές επιτυχίες μελλοντικά.

Εκείνο που δεν δικαιούνται οι 53+ είναι οππορτουνίστικα να τσουβλιάζουν όλους τους συμπαρατασσόμενους -και ανεξαρτήτως προέλευσης- στην προσπάθεια για ένα νέο αριστερό κόμμα του 21ου αιώνα, με τις αήθειες και τους υπαρκτούς προσωπικούς τυχοδιωκτισμούς που είναι αναπόφευκτοι σε μια τόσο μαζικοποιημένη πολιτική διαδικασία. Περιπτώσεις, που όλοι όσοι συμμετέχουμε στο εγχείρημα γνωρίζουμε καλά ότι και περιθωριακές είναι και πολιτικά αδύναμες να ανακόψουν την δυναμική πορεία προς ένα νέο κόμμα της αριστεράς του 21ου αιώνα, που με την κυβέρνηση του νεο-μητσοτακισμού μετεξελίσσεται όχι και τόσο αργά όσο φαίνεται σε παλλαϊκό αίτημα για την επόμενη φάση.

Επίσης, εκείνο που δεν δικαιούνται οι 53+ είναι -πάλι οππορτουνίστικα- να κρύβουν πίσω από την δίκαιη αντιπαράθεση στις αήθειες που προανέφερα, τον ιδεολογικό και οργανωτικό πυρήνα των αντιλήψεών τους για τον εκσυγχρονισμό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που αντίκειται στις ειλημμένες νομίμως αποφάσεις για το συνέδριο, την ισοτιμία λόγου και πολιτικού παρεμβατισμού των συμπαρατασσομένων με τον λόγο των από παλιότερα κομματικών μελών και τον ανοιχτό χαρακτήρα ιδεολογικού εμπλουτισμού που τίθεται ως στόχος στο πλαίσιό του.

Τέλος, εκείνο που δεν δικαιούνται οι 53+ είναι να θέτουν σχηματικά ως προσχηματικό αντίπαλό τους εν όψει συνεδριακού διαλόγου την οικτρά μειοψηφία των διαφθορέων διαχείρισης της εμπιστοσύνης  που τους δώρισε ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ στόχος τους είναι η επιδίωξη αποδόμησης της διευρυντικής άποψης για το μέλλον του κόμματος, που εκπροσωπεί ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αυτό το τελευταίο είναι ο ορισμός του οππορτουνισμού! Δεν είναι νοητό για πολιτικές απόψεις που ενδύονται (και είναι, δεν αμφιβάλλω) στάση αριστερής συνέπειας, από τη μία να δηλώνουν ότι συμφωνούν με την ειλημμένη απόφαση ισοτιμίας των συμπρατατασσομένων στην πορεία προς το συνέδριο διεύρυνσης και από την άλλη οι απόψεις που διατείνονται πως εκθέτουν στο πλαίσιο ενός αναφαίρετου δημοκρατικού δικαιώματος διακίνησης θέσεων να θέτουν εν αμφιβόλω την ισοτιμία των συμπρατασσομένων στον κοινό σκοπό «διά του συνεδρίου».   

Παραθέτω κάποια επίμαχα σημεία του μακροσκελέστατου κειμένου των 53+:

1. «Καθόλου δεν υποτιμούμε τη δυναμική που δημιουργήθηκε με τη δημιουργία της Προοδευτικής Συμμαχίας, χωρίς μάλιστα αυτό να θίξει την πολιτική μας φυσιογνωμία. Αποκτήσαμε χρήσιμους συνομιλητές με διαφορετικά πολιτικά βιώματα από τα δικά μας που μας βοήθησαν όχι μόνο στο επίπεδο των πολιτικών συμβολισμών -αφού για μια μεγάλη περίοδο το πολιτικό σύστημα καλλιεργούσε την άποψη ότι είμαστε μόνοι και απομονωμένοι- αλλά και στην παραγωγή πολιτικού έργου. Με αυτή την έννοια είναι απόλυτα σεβαστή η βούληση όσων ενδιαφέρονται να συμμετέχουν ισότιμα στο κοινό πολιτικό μας εγχείρημα, όπως είναι απόλυτα σεβαστό το δικαίωμα όσων επιθυμούν να διατηρήσουν την ανεξάρτητη κομματική τους δομή, χωρίς βέβαια να επηρεάζεται η στενή σχέση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ».

Έτσι κι αλλιώς, είναι λάθος μια αντίληψη που λέει ότι η πολιτική των συμμαχιών εξαντλείται εντός των ορίων, εντός του πλαισίου του κόμματος. Η λογική ενός κόμματος χωρίς σαφές στίγμα έχει δείξει τα στενά όριά της. Αυτή η λάθος αντίληψη μεταλλάσσει ένα κόμμα της Αριστεράς σε ένα αλαζονικό και κλειστό πολιτικό υποκείμενο. Αντίθετα η πολιτική συμμαχιών προϋποθέτει συμμαχίες, δηλαδή πρωτοβουλίες με όμορους πολιτικούς χώρους για συνεργασίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει τον πυρήνα μιας ευρύτερης αντινεοφιλελεύθερης συμμαχίας, που θα δώσει τους αγώνες που απαιτεί η περίοδος. Δεν είναι τυχαίο ότι η αντινεοφιλελεύθερη συμμαχία είναι ο κοινός τόπος των αναζητήσεων των προοδευτικών δυνάμεων σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, όπως σήμερα στην Ισπανία με την κυβέρνηση Σοσιαλιστών και Αριστεράς».

Αντίλογος: Όχι, σύντροφοι των 53+! Οι συμπαρατασσόμενοι δεν ήρθαν για να θολώσουν το σαφές στίγμα του ανασυγκροτούμενου ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ούτε για να επέχουν θέση προσχήματος μετωπικού ανοίγματος, στα πρότυπα της γνωστής κουκουέδικης τακτικής σύμπηξης ενός «προοδευτικού μετώπου», υπό την ελεγχόμενη από τη συνεπή κομματική γραφειοκρατία του συμπαγούς σχηματισμού της μορφής των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων. Ήρθαν για να συμβάλλουν στο ξεπέρασμα ακριβώς της ιστορικά ξεπερασμένης αντίληψης του «κόμματος-πρωτοπορίας», που καθοδηγεί τις μάζες σε μια επαναστατική διαδικασία, ένοπλη ή όχι, μικρή σημασία έχει στις μέρες μας, η πρώτη έχει οριστικά εξοβελιστεί από τα πολιτικά μέσα της αριστεράς του 21ου αιώνα. Δεν θα συμμετέχουμε, ούτε το επιθυμούμε ούτε θα το υποστούμε, σε μια επί της πολιτικής ουσίας κλειστή συνεδριακή διαδικασία των αυτοπροσδιοριζόμενων ως «συνεπών αριστερών», διαδικασία η οποία αφού πρώτα καταλήξει στο τί θέλουν να κάνουν  και πώς θα το κάνουν, μετά θα μας φωνάξει να συμπαραταχτούμε. Θεωρούμε ότι οι συμπαρατασσόμενοι είναι αφετηριακά χρήσιμη δύναμη συμβολής στη συγκρότηση του νέου κόμματος της αριστεράς του 21ου αιώνα και όχι τακτικός σύμμαχός του. Και χωρίς αυτόν τον ρόλο κατοχυρωμένο και αμοιβαία εγγυημένο από όλες τις πλευρές και υπό διαρκή αμφισβήτησή της εσωκομματικής νομιμοποίησής του, πιστεύουμε πως αίρεται η θεμελιώδης πολιτική συνθήκη για την επιλογή συμπαράταξής μας.

ι αφήνω για ευθετότερες συνθήκες τον αντίλογο που απαιτείται να γίνει στο πλαίσιο του συνεδριακού διαλόγου, για τον ετεροπροσδιοριστικό τιθέμενο από τους 53+  πολιτικό στόχο περί «αντινεοφιλελεύθερης συμμαχίας», που θέτει και το περίγραμμα του «μετώπου» που οραματίζονται οι συγγραφείς του κειμένου. Εμείς οι συμπαρατασσόμενοι δεν προσήλθαμε για να εγκιβωτιστούμε σε μια πολιτική περιγραφής του αντιπάλου και του προς ανατροπή συστήματος, αλλά για να συμβάλλουμε σε μια θετική δική μας πρόταση εναλλακτικού χειρισμού της πολιτικής και των φορέων της εξ ονόματος της κοινωνίας, η οποία θα διαθέτει δική της πειστικότητα. Και η προώθηση της οποίας καθώς και η διακυβερνητική επαλήθευσή της θα ανατρέπει τοις πράγμασι ό,τι απορρίπτουμε. Δεν μας καλύπτει, επομένως, ως επαρκής για μας στόχευση κάποια «αντινεοφιλελεύθερη συμμαχία», αλλά μας κινητοποιεί η επιδίωξη άμεσης ενεργοποίησης της σοσιαλιστικής προοπτικής για τη χώρα και ευρύτερα, «εδώ και τώρα». Και όχι ως «αντικαπιταλιστική προοπτική και με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό», όπως αναφέρουν και περιγράφουν σε άλλο σημείο του κειμένου τους οι 53+.).    

2.  Γράφουν οι 53+: «Στη μετεκλογική συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ειπώθηκε ότι υπήρξε εντολή να αλλάξουμε. Ήταν μάλιστα και σύνθημα πίσω από το προεδρείο: «Αλλάζουμε, δυναμώνουμε, προχωράμε». Να αλλάξουμε, λοιπόν. Όταν όμως αλλάζεις πρέπει να πεις τι θέλεις να γίνεις.

Πράγματι, χρειάζεται να αλλάξουμε πολλά. Να βάλουμε φρένο σε φαινόμενα παραγοντισμού και προσωπικών στρατηγικών που μας πλήγωσαν. Να αλλάξουμε λογικές κλειστών γραφείων, έπαρσης, αλαζονείας. Να κλείσουμε την πόρτα στις κραυγές, σε μια δήθεν επιθετική πολιτική, που αναμφίβολα μας κόστισε και που ουδεμία σχέση έχει με την αναγκαία μαχητικότητα, αλλά και με την κουλτούρα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Να αλλάξουμε τον ηγετικό συγκεντρωτισμό και να ενισχύσουμε τη συλλογική λειτουργία, τις δημοκρατικές διαδικασίες, τον ρόλο των μελών. Να αλλάξουμε μια νοοτροπία που λέει ότι μόνοι μας μπορούμε, τις κλειστές συνεδριάσεις, τα φοβικά σύνδρομα. Και άλλα πολλά.

Αλλά σε αυτή την πορεία δεν τα αλλάζουμε όλα.

Δεν αλλάζουμε την κοινωνική και ταξική μας μεροληψία· την υπεράσπιση των εργασιακών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, τις αρχές, το αξιακό και ιδεολογικό μας πλαίσιο, τη φυσιογνωμία και την ταυτότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, την αντικαπιταλιστική προοπτική και τον στρατηγικό στόχο του σοσιαλισμού με ελευθερία και δημοκρατία, τη συμμετοχική διαδικασία, την αυτοπρόσωπη, ενσώματη συμμετοχή. Και φυσικά το όνομα μας: ΣΥΡΙΖΑ!».

Αντίλογος: Δεν κατανοώ από πού και από πότε προκύπτει ότι οι συμπαρατασσόμενοι ισοτίμως στη διαδικασία ανασυγκρότησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. διά του συνεδρίου του, επιζητούμε την εγκατάλειψη των εργασιακών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, των αρχών, του αξιακού και ιδεολογικού πλαισίου, της φυσιογνωμίας και την ταυτότητας της ριζοσπαστικής Αριστεράς! Διότι αυτό περιγράφεται εδώ ως η ρεφορμιστική απειλή που δήθεν κομίζουμε εμείς οι συμπαρατασσόμενοι! Κι έτσι, φυσικά, ενιαίο διευρυμένο κόμμα δε μπορεί να μακροημερεύσει, με τη μία πλευρά (τους 53+) να αποδίδει στην άλλη (εμάς του συμπρατασσόμενους) απόκλιση από τον πυρήνα του ιδεολογικού πλαισίου που είναι το ενοποιό μας στοιχείο (αλλιώς δεν θα είχαμε προσέλθει). Και ποιός ορίστηκε, από ποιόν και με ποια διαδικασία πολιτικής νομιμοποίησης ως αξιολογητής του ιδεολογικού φορτίου των συμπαρατασσομένων ως αντίθετου στη σοσιαλιστική επιδίωξη; Ποιός αποφαίνεται γι’ αυτά τόσο αλαζονικά και απαξιωτικά για τις προθέσεις άλλων; Αυτά είναι παλαιοκομμουνιστικές προσεγγίσεις, και γραφειοκρατικά κόλπα κομματικών μηχανισμών παλιάς αριστεράς, κι αν πρόκειται έτσι να γινόμαστε δεκτοί εμείς οι συμπρατασσόμενοι, απλά «δεν θα πάρουμε»…

3. Σε άλλο σημείο οι 53+ διερωτώνται ρητορικά: «Θα παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς ή θα μετασχηματιστεί σε μια θολή παράταξη του λεγόμενου προοδευτικού/δημοκρατικού χώρου; Θα διατηρήσει την ταυτότητά του, τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά ή ο «νέος» ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται ταυτότητα, ούτε αξίες, ούτε ιδεολογία, κάτι σαν σούπερ-μάρκετ, που διαθέτει τα πάντα αλλά στην πραγματικότητα τα ασήμαντα, τα εφήμερα, της μόδας;»

Αντίλογος: Δηλαδή εμείς οι συμπαρατασσόμενοι, είμαστε κάτι σαν φονείς των αξιών και της ιδεολογίας της ριζοσπαστικής αριστεράς και προαγωγοί των ασημάντων, των εφήμερων και της μόδας, που επιθυμούμε -αν δεν μεθοδεύουμε υπούλως και παρασκηνιακά- μια θολή παράταξη; Σοβαρά, αυτή είναι η δημοκρατική βάση του συνεδριακού διαλόγου που προσφέρουν οι 53+ στους προσερχόμενους;  Και τολμούν, τηρώντας τέτοια στάση απέναντί μας, να διαμαρτύρονται ότι επειδή αντιδρούμε σ’ αυτά εμείς είμαστε που περιορίζουμε το δημοκρατικό δικαίωμά τους να εκφράζουν τη γνώμη τους;

4. Ένα τελευταίο σημείο από το κείμενο των 53+: «Η ευλαβική τήρηση των καταστατικών μας αρχών δίνει μια αίσθηση ασφάλειας στο μέλος του κόμματος και έναν αέρα αποτελεσματικής συμμετοχής στις κομματικές διαδικασίες. Η όσο το δυνατόν συντομότερη επεξεργασία των καταστατικών μας αρχών στο πλαίσιο του επικείμενου συνεδρίου θα αναβαθμίσει το υπάρχον καταστατικό, ενώ η συζήτηση που θα προηγηθεί θα συμβάλει σημαντικά στη βελτίωση της λειτουργίας των Ο.Μ. και των Ν.Ε.».

Αντίλογος: Εδώ -αν καταλαβαίνω καλά, και νομίζω πως καταλαβαίνω- ουσιαστικά ανακηρύσσονται ως αντικαταστατικές οι ως τώρα αποφάσεις συμμετοχής μας με ισοτιμία στα προσυνεδριακά όργανα, που έχουν επιφορτιστεί με το καθήκον να οδηγήσουν στο συνέδριο ανασυγκρότησης και να εγγυηθούν την πραγματοποίησή του!!!

Σταματώ εδώ, διότι ούτως ή άλλως πρόθεσή μου δεν είναι μια αντιπαράθεση σημείο προς σημείο σ’ ένα κείμενο που προσωπικά κρίνω πολύ αδύναμο για συζήτηση, θεωρώντας το αυτο-υπονομευμένο σε επίπεδο εσωκομματικών προθέσεων και ελάχιστα και προσχηματικά ιδεολογικά φορτισμένο για ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων προσυνεδριακά.   

Μια κρίσιμη θαρρώ παρατήρηση: Από την ατυχή και αήθη επίθεση κατά του Γιώργου Παπανδρέου χαρακτηριζόμενου τουλάχιστον άκαιρα ως «τοξικού πολιτικού προσώπου» (προφανώς πλέον ή άστοχη και περίεργη η επίθεση αυτή, όταν την ίδια ώρα διακηρύττεις ως κόμμα ότι σε ενδιαφέρει συμπόρευση με δυνάμεις και πρόσωπα που πιθανότατα πολιτικά σχετίστηκαν με τον πρώην πρωθυπουργό), αλλά και από σειρά άλλων λεπτομερειών, φαίνεται πως από τους 53+ έχει παραχθεί ένας αδικαιολόγητος στοχοποιητικός αυτοσκοπός απαξίωσης, ως δεξιών και με ύποπτες προθέσεις, προσώπων που αυτονόμως και όχι ως προϊόν μεταγραφικής κομματικής πρακτικής συμπαρατάχτηκαν με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην τελευταία φάση της κυβέρνησής του. Να είμαστε σαφείς: όσοι συμπαρατασσόμαστε με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως η «Προοδευτική Συμμαχία» του εγχειρήματος, δεν μεταφέρουμε εν είδει νομιμοποιητικής η απονομιμοποιητικής αποσκευής την προσωπική ιστορία μας και την πορεία μας σε άλλα κόμματα ως σήμερα. Πολίτες είμαστε προοδευτικοί, αριστεροί, δημοκράτες, αρκετοί από μας πολύ ριζοσπαστικότερων ιδεών και αντιλήψεων, από τις παλιότερες αρχές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και των 53+. Με τις ιδέες μας, την ιδεολογική και πολιτική συμβολή μας στον σκοπό συγκρότησης ενός νέου κόμματος της αριστεράς του 21ου αιώνα, ερχόμαστε και όχι με πολιτικά προικιά αποκτημένα κατ’ απονομή δικαιωμάτων μας από παλιότερες δραστηριότητές μας.

Κλείνω με κάτι που έχω επισημάνει και παλιότερα με άλλες αφορμές: Αν δεν γίνει σεβαστή η ως σήμερα πολιτική υπόσταση του ΣΥΡΙΖΑ απ' όσους σήμερα συμπαρατάσσονται και, αντίστροφα, αν δεν γίνει σεβαστή η ισοτιμία όσων σήμερα συμπαρατάσσονται απ' όσους βρίσκονται από παλιά στο κόμμα, η ιστορία θα καταλήξει σε αδιέξοδο ή σ' ένα "κόμμα φράνκεσταϊν".

Και με τον αδιανόητο χαρακτήρα κοινωνικής καταστροφής και σοβαρής αποσταθεροποίησης της χώρας στο διεθνή χώρο που προσλαμβάνει κάθε μέρα όλο και καθαρότερα η διακυβέρνηση του νεο-μητσοτακισμού, η ευθύνη τυχόν λοξοδρόμησής μας από τον σκοπό να απεγκλωβίσουμε την Ελλάδα από τον σημερινό ακροδεξιό και νεο-φιλελεύθερο κλοιό, γίνεται μεγαλύτερη. Αλίμονο, αν αυτή η προοδευτική ευκαιρία για τη χώρα χαθεί, για λόγους σαν αυτούς που πραγματεύτηκα στο σημερινό κείμενό μου!