20 Φεβ. 2020

Η ακροδεξιά ρητορική ως αναπόσπαστο στοιχείo του πολιτικού DNA της ελληνικής συντήρησης

Η αριστερά, η δεξιά

και οι «αρμοί της εξουσίας»

Τί άραγε προκάλεσε την τόσο έντονη ανησυχία της κυβέρνησης; Η γνωστή αναφορά Τσίπρα στους «αρμούς της εξουσίας» είναι πράγματι τόσο απειλητική για την κατάλυση δημοκρατικών θεσμών, ώστε σοβαρά κόμματα (το κυβερνών  και το τρίτο σε κοινοβουλευτική δύναμη) να ξιφουλκούν κατά Τσίπρα, αποδίδοντάς του ολοκληρωτικές νοοτροπίες; Ή απλά δεν είναι παρά ένα ακόμη παιχνίδι εντυπώσεων στην επιφάνεια του πολιτικού πεδίου, στο οποίο σήμερα κυριαρχεί το ιδιότυπο καθεστώς του μπλοκ εξουσίας που κυβερνάει τη χώρα (και όχι του κόμματος-πολιτικού φορέα που το εκπροσωπεί, την Ν.Δ.), μαζί με τους εμφανείς και συγκεκαλυμμένους συμπαραστάτες του;

Νομίζω πως δεν είναι τίποτα από τα δύο! Ούτε πραγματική είναι η απειλή κατά της δημοκρατίας από τις δήθεν ολοκληρωτικές αντιλήψεις Τσίπρα -το κατανοεί άλλωστε η μεγαλη πλειοψηφία των πολιτών που δεν ασχολήθηκε καθόλου με τη συζήτηση περί «αρμών εξουσίας», έχοντας άλλα σοβαρότατα προβλήματα να αντιμετωπίσει ως συνέπεια της κυβερνητικής πολιτικής, από το εισόδημα των νοικοκυριών που ξαναμπαίνει από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη σε κύκλο πιέσεων παρά το τέλος των μνημονίων, μέχρι τον κίνδυνο κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας συμπολιτών μας, τη ραγδαία επιδείνωση στα εθνικά μας θέματα, το δράμα των προσφύγων στα νησιά του αν. Αιγαίου που γίνεται πλέον και δράμα των Ελλήνων κατοίκων τους, και πολλά-πολλά άλλα. Αλλ’ ούτε, πάλι, είναι απλά ένα παιχνίδι εντυπώσεων της «μιντιακής δικτατορίας» που διαχειρίζεται την ενημέρωση της κοινής γνώμης, με ειδεχθή -αλλά πολιτικά ενδεικτικότατη- επιμονή στην πρακτική των fake news και της παραπληροφόρησης. 

Τι τελικά είναι, λοιπόν, αυτή η αγωνία για την «κομμουνιστική απειλή» που δήθεν αναδύεται από την ατάκα Τσίπρα περί «αρμών εξουσίας»; Νομίζω πως είναι το αποδεικτικό στοιχείο -ένα από τα πολλά παρόμοια- των πολιτικών ορίων του πολιτικού, οικονομικού επιχειρηματικού και μιντιακού μηχανισμού που συγκροτεί ακριβώς το μπλοκ εξουσίας, το οποίο περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη κυβερνά τη χώρα εδώ και επτά μήνες.

Πρόκειται ακριβώς για την αγωνιώδη προσπάθεια να προστεθούν (από το ίδιο μπλοκ εξουσίας) στις πολιτικές προσλαμβάνουσες της κοινής γνώμης κάποια νέα πολιτικά στοιχεία, απολύτως τεχνητά φυσικά, που θα μπορούσαν να στηρίξουν το πολιτικό αφήγημα, με το οποίο κέρδισε τις τελευταίες εκλογές η Ν.Δ. και το οποίο ραγδαία χρεοκοπεί και με μάλλον ηχηρό τρόπο μπροστά στα ματιά των πολιτών. 

Αλήθεια, τί απέμεινε άραγε όρθιο απ’ αυτό το αφήγημα των εκλογών του περασμένου Ιουλίου, που ως βάση μιας δέσμης πολιτικών πεποιθήσεων θα μπορούσε εδραία να είναι το πολιτικό πλαίσιο μιας διακυβέρνησης των επόμενων 3,5 ετών; Έμειναν τα εκατοντάδες δισ. ευρώ που δήθεν κόστισε η διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 2015-2019, και τα οποία έχουν τόσο γελοιοποιηθεί και αποδομηθεί ως μέρος του ίδιου αφηγήματος, που ούτε οι ίδιοι οι εμπνευστές του δεν τολμούν πια να το επαναλάβουν στα σοβαρά; Έμεινε, μήπως, η εθνική καταστροφή του μακεδονικού;  Έμεινε η σκαστή περίπτωση ανερυθρίαστης  ψευδολογίας ότι δήθεν η κυβέρνηση Τσίπρα αντάλλαξε το όνομα «Μακεδονία» με τη μη περικοπή των συντάξεων; Έμεινε -ιδίως μετά το δυστυχώς με τεράστιο κόστος για την Ελλάδα φιάσκο της επίσκεψης Μητσοτάκη στον Ντόναλντ  Τραμπ- η δραματικών τόνων αντιπολίτευση Μητσοτάκη ότι «η συναντηση Τσίπρα-Ερντογάν δεν ήταν καλά προετοιμασμένη»; Έμεινε, λέτε, η επίθεση κατά Τσίπρα ότι δήθεν η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν εκείνη που εφερνε τους πρόσφυγες, ενώ σήμερα η κυβερνητική πολιτική για το θέμα καταρρέει και οι αρμόδιοι υπουργοί ο ένας μετά τον άλλον και συνεχώς εγκαταλείπουν την αρμοδιότητα και την ίδια ώρα  επανιδρύεται άρον-άρον το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής που είχε συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Μητσοτάκης από την πρώτη μερα της ορκωμοσίας του ως πρωθυπουργός είχε καταργήσει; Ή μήπως έμεινε το 4ο μνημόνιο;

Για να γίνει κανοητό το τρέχον κίνητρο της μεγάλης υποκρισίας για την ανησυχία ότι δήθεν ο Τσίπρας απείλησε ότι «θα κάνει κομμουνισμό» (στην οποία δυστυχώς προσχώρησε και το ΚΙ.ΝΑΛ.), θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ένα πρόσθετο στοιχείο: Ότι ενώ είναι σαφές ότι η κυβερνητική αξιοπιστία πλήττεται καίρια από τις αλλεπάλληλες αστοχίες της με απτό κόστος για τους πολίτες, ο Τσίπρας, από την άλλη πλευρά, επικοινωνιακά σημειώνει τη μία επιτυχία μετά τη άλλη και παρά το δυσμενέστατο και λίαν εχθρικό για τον ίδιο και το κόμμα του σκηνικό που υπαρχει στα εγχώρια μέσα ενημέρωσης. Η υποκρισία, λοιπόν, της δήθεν ενεργοποίησης των δημοκρατικών ανησυχιών Μητσοτάκη, δεν είναι άλλο από προσπάθεια να κερδηθεί έστω ένα σημείο για την κυβέρνηση που φθείρεται ταχέως. Κι επειδή οι τεχνητές και κατασκευασμένες «πραγματικότητες» του μιντιοκρατικού και συμφεροντοκεντρικού συστήματος που πρωθυπουργεύει  δεν μπορούν στα σοβαρά να ανακόψουν την πορεία κυβερνητικής φθοράς, ούτε να ξεγελάσουν τους έντονα πιεζόμενους και σε πληθώρα πεδίων από τις κυβερνητικές επιλογές πολίτες, τελικά δεν μένει τίποτα ουσιώδες για να ισοφαριστεί -έστω στις εντυπώσεις- το πολύ κακό εξάμηνο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Φρονώ πως εδώ παράγεται και η εξήγηση για ένα ακόμη σημείο της μητσοτακικής μας γκρίζας πραγματικότητας: Επειδή ακριβώς το αφήγημα με το οποίο κέρδισε ο πρωθυπουργός τις εκλογές ξεφτίζει με γρήγορους ρυθμούς, και επειδή η χαίνουσα ιδεολογική ένδεια της εγχώριας δεξιάς -που τείνει προς την αφασία- συντρέχει και είναι ορατή, η κυβερνώσα παράταξη, ως πολιτικός εκπρόσωπος του μπλοκ εξουσίας που αντιπροσωπεύει, αναζητά απεγνωσμένα δημόσιο λόγο με ιδεολογικές «γωνίες», που θα της επέτρεπε να «βγάλει» την 4ετία. Όμως, ούτε η περιρρέουσα αναξιοπιστία του ξεπερασμένου νεοφιλελευθερισμού, ούτε ο παραδοσιακός συνηρητικός καραμανλισμός δεν μπορούν να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Για τον λόγο αυτό, η προσφυγή στις εύκολες και με «γωνίες» -αλλά ταυτόχρονα θεσμικά και δημοκρατικά επικίνδυνες- ακροδεξιές ιδεολογικοπολιτικές κατασκευές, είναι «μία κάποια λύσις».            

Κάπως έτσι, έχουν «πάρει κεφάλι» ως απτές και ενισχυόμενες συν τω χρόνω μέσα στη Ν.Δ. οι φωνές Σαμαρά, Άδωνη και Βορίδη, ως οι μόνες που μπορούν να προσφέρουν οχήματα πολιτικής εκπροσώπησης σε συντηρητικά πολιτικά κοινά, τα οποία ο χαοτικός, ανερμάτιστος και χαμηλής ποιότητας λόγος του Κυριάκου Μητσοάκη δεν μπορεί να συνεγείρει. Και κάπως έτσι στους «πρώτους τίτλους» της πολιτικής ταυτότητας της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν εγκατασταθεί θέματα όπως ο κ. Χρυσοχοΐδης και η αστυνομική βία, η κυρία Κεραμέως και οι θρησκοληπτικές αντιλήψεις της περί Παδείας, ο ρατσιστικός λόγος κατά των προσφύγων, την ώρα που η οικονομία θα χρειαζόταν γενναίες αποφάσεις δημοσιονομικής επέκτασης αντί για χρηματοδοτήσεις μητσοτακικών ημετέρων και θα χρειαζόταν και μια αποφαστική αντίδραση στις τουρκικές προκλήσεις.  Και, τέλος, κάπως έτσι ανησύχησαν στη Ν.Δ. για τους «κομμουνιστικούς αρμούς εξουσίας" του Αλέξη Τσίπρα!     

Ποιός είναι ο μεγαλος δημοκρατικός κίνδυνος απ’ όλ’ αυτά; Είναι ο εκπεσμός -αργά, αλλά με σταθερό βηματισμό, ως τώρα- σε μια άδηλη εκτροπή στα μέτρα των καιρών μας!

Η δεξιά, είτε ως ακροδεξιά είτε ως παραδοσιακή πολιτική παράταξη της συντήρησης, ιστορικά κατασκεύαζε στο πλευρό των δημοκρατικών θεσμών παραεξουσίες, για να ασκεί πιέσεις στους πολίτες και να υφαρπάζει την πολιτική προτίμησή τους. Παρακράτος λεγόταν! Σήμερα, παρακράτος είναι ο μιντιακός μηχανισμός, ο οποίος προσφέρει το μέσο προσέλκυσης πολιτικών κοινών, με ανταλλάγματα προς οφελός του, σε κρατικές παρεμβάσεις υπέρ των συμφερόντων  του

Θεωρώ άκρως ενδεικτικό του μεγάλου δημοκρατικού κινδύνου που αναδύεται απ’ όλ’ αυτά ότι στο μεγάλο θέμα της προανακριτικής επιτροπής, μόνη φωνή της Ν.Δ. είναι το τρίο Σαμαράς-Άδωνης-Βορίδης! Με αναφορές σε ευθείες απειλές φυλάκισης και διώξεων κατά πολιτικών αντιπάλων τους -του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εν προκειμένω- και σε συμπεριφορές ευθέως αντικείμενες στα θεμελιώδη δημοκρατικά ήθη. Την ίδια στιγμή η μεγάλη πλειοψηψία των βουλευτών τη Ν.Δ. και των υπουργών  του κόμματος, τηρούν κομψά αποστάσεις από τις αήθειες του παραπάνω νεοδημοκρατικού τρίο, αφήνοντας την επιβολή της ακροδεξιάς που δρα μέσα στο κυβερνών κόμμα να εμπεδώνεται. Σχεδόν ένα κλίμα φόβου μοιαζει να αναδύεται από τους βουλευτές της Ν.Δ. απέναντι στους Σαμαρά-Άδωνη-Βορίδη, με τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη θεατή της εικόνας.

Όπως καθόλου τυχαίο δεν θεωρώ ότι στη σημερινή Ν.Δ. προνομιακό πεδίο πολιτικού λόγου και στην κυβερνητική πολιτική της έχουν δραστηριότητες με πολιτικό παρελθόν σχέσεων με την ακροδεξιά, όπως τα σώματα ασφάλειας.