27 Φεβ. 2020

To προσφυγικό ως διεθνές πρόβλημα …για την Ελλάδα

Η λιβυοποίηση της Ελλάδας

Στη σημερινή Λιβύη (μαζί με τη διεθνοποιημένη εμπόλεμη κατάσταση και τα μνημόνια Ερντογάν-αλ Σάρατζ σχετικά με την …ελληνική ΑΟΖ) βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ένα από τα μεγαλύτερα ανθρωπιστικά δράματα στην παγκόσμια ιστορία. Οι πρόσφυγες που έχουν συγκεντρωθεί εκεί τα τελευταία 2-3 χρόνια ανέρχονται πλέον σε περισσότερους από 1 εκατ. ψυχές, που φιλοξενούνται σε στρατόπεδα-κολαστήρια.

Οι συνθήκες ζωής και η μικρή ροή προς την Ευρώπη διογκώνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο το πρόβλημα και πλέον οι θάνατοι από την πείνα και τις αρρώστιες, μαζί με τους μαζικούς βιασμούς και τις δολοφονίες, ανάμεσά τους και πολλών παιδιών, εικονογραφούν αυτό το μεγάλο όνειδος για την ανθρωπότητα, το οποίο παραμένει στα αζήτητα του διεθνούς ενδιαφέροντος και μόνον ο ΟΗΕ με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτει προσπαθεί να κάνει κάτι.

Πρέπει να λεχθεί ότι η κατάσταση αυτή σωρευόμενων εκατομμυρίων ανθρώπων-φαντασμάτων στις παρυφές των δυτικών κοινωνιών, εν προκειμένω της Ευρώπης, είναι ευθεία απόρροια της αδυναμίας και της απροθυμίας των ευρωπαϊκών χωρών να διαχειριστούν τα προσφυγικό.

- Αδυναμίας, λόγω του ότι η παγκόσμια κρίση που προκάλεσαν οι ίδιες αυτές δυτικές κοινωνίες και η άρνησή τους να άρουν τα αίτια που την προκάλεσαν γεννούν τις στρατιές των προσφύγων που «πολιορκούν» πια τις αναπτυγμένες χώρες με μόνο αίτημα των κολασμένων να επιβιώσουν (και όχι να βελτιώσουν τη ζωή τους, ως «μετανάστες», όπως προσχηματικά και ενοχικά προσπαθούν να μας πουν ηγέτες, όπως ο Τραμπ, ο Ορμπάν αλλά και πολλοί στην Ελλάδα…)

- Απροθυμίας, λόγω του ότι οι εκλογικές πελατείες της διευρυνόμενης ακροδεξιάς οδηγούν τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών σε μια πολιτική «στεγνοποίησης» του προβλήματος, ως δήθεν λύσης του, ενώ ιστορικά είναι γνωστό ότι κανενός είδους «φράχτης» ποτέ δε κατόρθωσε να καταστεί ουσιαστική απάντηση στο φαινόμενο μετακίνησης των πληθυσμών.

Η συζήτηση αυτή έχει άμεσο ελληνικό ενδιαφέρον, διότι τηρουμένων των διαφορών σε κλίμακες ακριβώς το ίδιο σκηνικό με τη διαχείριση του προσφυγικού στη Λιβύη, επιχειρείται να διαμορφωθεί και εδώ στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου με τα κλειστά κέντρα της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Δηλαδή, σαθρές υποδομές σώρευσης προσφύγων, που αναμφίβολα πολύ σύντομα θα καταλήξουν σε κολαστήρια, με μόνο στόχο να μείνει μακριά από μας (και την υπόλοιπη Ευρώπη) το πρόβλημα.

Η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη εδώ είναι καινοφανής για τα ελληνικά και τα ευρωπαϊκά πράγματα και διακρίνεται απ όλες τις προηγηθείσες πολιτικές διαχείρισης του προσφυγικού στην Ελλάδα και την Ε.Ε.. Και διακρίνεται, επειδή αντί να αποσκοπεί στην αποφόρτιση των περιοχών εισέλευσης των αθροιζόμενων προσφύγων προς άλλες περιοχές, επιδιώκει τη σώρευσή τους στις περιοχές εισέλευσης και «στεγανοποίησης» έναντι της όποιας προσπάθειας αποφόρτισης, που έκαναν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Με λίγα λόγια εδώ επιχειρείται η λιβυοποίηση των νησιών  του ανατολικού Αιγαίου, ως αρθρωμένης κυβερνητικής πολιτικής δήθεν αποτελεσματικής διαχείρισης του προσφυγικού!

Μόνο που τα λιβυκά παράλια εν σχέσει με τα ευρωπαϊκά παράλια στη Μεσόγειο ανήκουν σε διαφορετικές χώρες και διαφορετικές ηπείρους. Αντίθετα, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου ανήκουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη και όχι σε ασιατική χώρα. Η πολιτική «στεγανοποίησης» των κλειστών κέντρων, επομένως, είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται στο εσωτερικό της Ευρώπης και εντός της συγκεκριμένης χώρας, της Ελλάδας! Και ακριβώς εδώ και ένεκα τούτου προδιαγράφεται ο τεράστιος κίνδυνος να καταστούν η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος και άλλα ελληνικά νησιά του Αιγαίου ζώνες «ειδικού σκοπού», για να μην ενοχληθούν η κυβέρνηση της ηπειρωτικής Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης.

Ας μην επεκταθώ στις ενδεχόμενες συνέπειες που συνειρμικά ανακαλούνται στο σημείο αυτό, πάντα σε παραλληλισμό με τη Λιβύη, δηλαδή το σενάριο υπό διεθνή επιτήρηση επιτροπείας συνολικότερα του ανατολικού Αιγαίου με αφορμή το προσφυγικό και τη διαχείρισή του. Και παρακάμπτοντας την ομολογουμένως μεγάλη ανησυχία μου για την πιθανότητα τυχόν τέτοια διεθνής επιτήρηση ένεκα του προσφυγικού, να επεκταθεί και σε θερμότερα πεδία, με δεδομένες τις διαρκείς τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος ελληνικών κυριαχικών δικαιωμάτων στα νησιά μας και βλέποντας τον πόλεμο στη Λιβύη να εξελίσσεται ανεμπόδιστα, παρά την έντονη παρουσία του διεθνούς παράγοντα στην πολύπαθη αφρικανική χώρα.   

Αυτές είναι οι συντεταγμένες της προσφυγικής πολιτικής της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα υπόλοιπα, η «κυρία Τασία», η γελοία προσπάθεια από τη δεξιά μεταμφίεσης εξαθλιωμένων προσφύγων σε δήθεν μέλη μιας οργανωμένης μεταναστευτικής κίνησης, ή σε Τούρκους και τζιχαντιστές πράκτορες, ή σε υγειονομικές «βόμβες», είναι μόνο για να συμβάλλουν στην απόκρυψη του σχεδίου λιβυοποίησης της Ελλάδας (των νησιών  του ανατολικού Αιγαίου συγκεκριμένα) από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και -νομίζω- με όσα εξέθεσα ως εδώ να έχει γίνει απολύτως σαφές γιατί αυτή η πολιτική για το προσφυγικό πρέπει με τη συμβολή όλων μας να ηττηθεί κατά κράτος και οριστικά και να (επαν)ενεργοποιηθεί το ταχύτερο η πολιτική αποφόρτισης των  νησιών του ανατολικού Αιγαίου από προσφυγικούς πληθυσμούς  προς την ηπειρωτική Ελλάδα και προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Είναι υπόθεση ύψιστων ελληνικών συμφερόντων και εδώ δεν χωρούν αναβολές. Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη έχει την υποχρέωση να το πράξει. Το πολύ-πολύ να χάσει τις επόμενες εκλογές. Η χώρα και οι πολίτες της προηγούνται των αναγκών προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ως εδώ!