6 Μαρ. 2020

Το πολιτικό και προσωπικό «ταμείο» των τελευταίων ημερών

Ένα σχόλιο για τον Έβρο

Καθώς η κρίση στον Έβρο τις τελευταίες ώρες φαίνεται να αποκλιμακώνεται (αποκαλύπτοντας και την πραγματική της διάσταση, τουρκικής εργαλειοποίησης δύστυχων ανθρώπων στο περιθώριο του μετώπου στο Ιντλίμπ και μέχρι τη χθεσινή ρωσο-τουρκική συμφωνία, που επικύρωσε τη στρατιωτική ήττα Ερντογάν και τη νίκη των δυνάμεων Άσαντ στην περιοχή), πίσω απομένει ο αχνός των όσων είπαμε και κάναμε αυτές τις μέρες.

Δεν είναι μόνο πολιτικό το θέμα, είναι και ευκαιρία προσωπικής αυτο-αξιολόγησης για τον καθένα μας.

Ας ξαναδιαβάσουμε όλοι τις αναρτήσεις μας!

- Όσοι από μας έσπευσαν να ενταχθούν στο στρατόπεδο των οπαδών της θεωρίας περί εισβολής, ασύμμετρης πολεμικού τύπου απειλής και περί κινδύνου για την εδαφική μας ακεραιότητα, έχουν την ευκαιρία να το ξανασκεφτούν και να αναλογιστούν τις ομοιότητες που αναδύονται ανάμεσα σ’ αυτά και στο κίνημα των περικεφαλαιοφόρων της Πρέσπας, καθώς και τις πολιτικές συνέπειες αυτών των ομοιοτήτων στην ατομική πολιτική στάση του καθενός μας απέναντι στα πράγματα.  

- Όσοι από εμάς έσπευσαν να εξαντλήσουν την πολιτική ματιά τους στις εξελίξεις στο δικαιωματικό και μόνον πεδίο της υπόθεσης (που αναφίβολα υπάρχει, αλλά λειτουργεί αφαιρετικά για την πρόσληψη όλων των παραμέτρων του ζητήματος), νομίζω πως πρόσθεσαν εμπειρίες στο προσωπικό τους αντιληπτικό των πραγμάτων οπλοστάσιο, για να βλέπουν πια την ευρύτερη εικόνα.

Εκείνο όμως που κυρίως απομένει πίσω είναι τα προσφυγικό στα νησιά μας! Η αποφόρτιση προσφύγων προς την ηπειρωτική Ελλάδα είναι άμεσης προτεραιότητας ανάγκη. Και το θέμα δεν μπορεί να συνεκτιμάται με τις εκλογικές απώλειες που φοβάται η κυβέρνηση Μητσοτάκη πως θα καταγράψει ανά νομό της επικράτειας, γιατί εδώ το μεγαλο ζήτημα είναι να μη χαθούν τα νησιά μας (με καταλυτική βαρύτητα στο πλέγμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο) σε ρόλους τόπων εκτοπισμού και ζωνών φιλοξενίας ανεπιθυμήτων.

Όπως, επίσης, πρέπει τα ταχύτερο να αποκατασταθεί το δικαίωμα υποδοχής από την Ελλάδα αιτήσεων ασύλου, που (ορθά) προσωρινά έχει ανασταλεί.

Την εικόνα από την Ευρώπη, ας μην τη θέσουμε εδώ! Είναι άλλωστε παγκοίνως γνωστή η αδυναμία της να παιξεί τον θετικό ρόλο που της αναλογεί σε πληθώρα θεμάτων.

Πολιτικά, από τη στάση των πολιτικών προσώπων  στο έκτακτο αυτό κρίσιμο περιστατικό, μία στάση διέκρινα ως υπεύθυνη και ισορροπημένη: Τη στάση του Αλέξη Τσίπρα! Και, μάλιστα, στάση, που τηρήθηκε με «γρατζουνίσματα» στο εσωτερικό σκηνικό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (δηλαδή με παραταξιακό κόστος).

Δυστυχώς, καμιά άλλη ανάλογης υπευθυνότητας στάση δεν είδα από τον προοδευτικό χώρο (για τη δεξιά-ακροδεξιά δεν έτρεφα προσδοκίες). Για το ΚΚΕ έφταιγε ο καπιταλισμός, για το ΜΕΡΑ25 όλα αυτά ήταν μια ευκαιρία για να τεθεί βέτο στην ΕΕ στο πλαίσιο του διαλόγου για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και για το ΚΙΝ.ΑΛ. (όσοι απομένουν εκεί ενεργοί για τον προοδευτικό χώρο) θέσεις οπισθοφυλακής, προφανώς σε μια προσπάθεια να διατηρηθούν οι επαφές τους με το τερατικό σύμπτωμα συμπόρευσής με το προσωπικό της περικεφαλαίας των Πρεσπών.   

Θα τα ξαναπούμε!...