9 Μαρ. 2020

Άμεση απειλή για τη δημοκρατία

Υβριδική εκτροπή

και (παρα)στρατιωτικός νόμος

Ενώ η οργανωμένη πολιτεία αδυνατεί να θέσει φρένο στους θρησκόληπτους τσαρλατανισμούς που απειλούν ευθέως τη δημόσια Υγεία στην πανδημία του κορωναϊού, την ίδια ώρα πυρπολούται προσφυγικές δομές υπό τις επευφημίες στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, υψώνονται πανό στη μεθόριο που ζητάνε να στηθούν κρεμάλες για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος αλλά και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ούτε λίγο-ούτε πολύ μιλάνε για πρακτορική δράση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπέρ της Τουρκίας, και ένοπλες παρακρατικές ομάδες με αφορμή την κρίση στον Έβρο προβαίνουν σε καθημερινές και επαναλαβανόμενες δημοκρατικές εκτροπές, με βάναυσες παραβιάσεις στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων Ελλήνων και αλλοδαπών πολιτών κατά συρροή, υπό την ανοχή κρατικών υπαλλήλων -αν όχι με την υποκίνηση της ίδιας της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Η δυστοπία αυτή δεν είναι μια μονομερής αφήγηση, για να τύχουν υπεράσπισης κομματικές απόψεις. Είναι αυτό που ζούμε όλοι σήμερα και που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι συμβαίνει! Κι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο! Πρέπει να σταματήσει αμέσως!  

Ο κίνδυνος (δημοκρατικός και ευρύτερα σχετιζόμενος με το συμφέρον της χώρας, ως μέλους της κοινότητας των δυτικών δημοκρατιών) είναι πια πολύ μεγάλος, για να εκτονώνεται σε αστειάκια και αναρτήσεις των κοινωνικών δικτύων. Η δημοκρατική εκτροπή δεν περιορίζεται πια σε θεσμικές ατασθαλίες ή κοινοβουλευτικές διακωμωδήσεις του πολιτεύματος. Αγγίζει πλέον τον σκληρό πυρήνα της δημοκρατικής υπόθεσης και φτάνει ως την οργανωμένη και με κυβερνητική υποκίνηση έμπρακτη άρση θεμελιωδών ατομικών ελευθεριών.

Ένας (παρα)στρατιωτικός νόμος ήδη επικαθορίζει τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών αλλά και τις σχέσεις πολιτών με την οργανωμένη πολιτεία. Και αυτός ο (παρα)στρατιωτικός νόμος, επιβάλλεται από παρακρατικές δομές ομάδων (πολλών ένοπλων), τις οποίες το πολίτευμα οφείλει να ελέγξει αμέσως για να αποκατασταθεί η θεμελιώδης δημοκρατία, που φυσικά κινδυνεύει σοβαρά από τέτοιες πρακτικές. Αν η οργανωμένη ελληνική πολιτεία αδυνατεί ή είναι απρόθυμη να σταματήσει αυτή την έμπρακτη εκτροπή από την ομαλότητα, απλά αίρεται η δημοκρατική βάση συγκρότησης της χώρας και των θεσμών της. Αν σ’ αυτήν την εκτροπή επισπεύδοντα ή υποκινητικό ρόλο διαδραματίζει η πολιτικη εξουσία, τότε πρόκειται για πραξικόπημα.                  

Αυτά τα βασικά πράγματα έχει υποχρέωση να ξεκαθαρίσει αμέσως ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης! Και ως τώρα δεν το χει κάνει! Αντίθετα, δείχνει να βολεύεται απ’ αυτή τη δυστοπία, με περίσσια αφροσύνη, χρησιμοποιώντας σοβαρές υποθέσεις για τα συμφέροντα της χώρας ως αντιπερισπασμούς, για «να σπρωχτεί κάτω απ το χαλί» η παταγώδης αποτυχία του ίδιου και της κυβέρνησής του στο σύνολο των πεδίων πολιτικού ενδιαφέροντος, από την οικονομία, τη μείωση του εισοδήματος των αδύναμων νοικοκυριών και τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας Ελλήνων πολιτών, ως την εξωτερική πολιτική και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στην ανατολική Μεσόγειο.    

Εδώ υπάρχει και ένα ιδιαίτερα λεπτό σημείο: Ο χειρισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη ως τώρα απέναντι στους τυχοδιωκτισμούς Ερντογάν εργαλειοποίησης ανθρώπων σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο προαγωγής τουρκικών γεωπολιτικών συμφερόντων, έχει μετατρέψει το πρόβλημα εκτός από διακρατική και διεθνή διαφορά, σε εσωτερικό πολιτικό ζήτημα. Δεν χρειάζεται  να πω περισσότερα για τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Όλοι τις κατανοούμε…        

Όμως, γενικά, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο, απ’ όσο εμφανίζεται από πολλούς συγκαταβατικά ως «ξέσπασμα δικαιολογημένης οργής» μιας δοκιμαζόμενης συνοριακής περιοχής.

Και είναι πολύ μεγαλύτερο, ακριβώς διότι δεν πρόκειται για ένα ξέσπασμα καθοριζόμενο τοπικά και χρονικά ως εξαίρεση από τις επιταγές μιας δύσκολης συγκυρίας. Αντιθέτως, το ξέσπασμα ευθέως σχετίζεται με τις πρακτικές ένοπλων χρυσαυγήτικων ομάδων, στις γειτονιές της Αθήνας. Συνδέεται απολύτως με τις επιθέσεις από άλλες ομάδες με μολότοφ σε σπίτια βουλευτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τα παιδιά τους την ώρα της επίθεσης μέσα στα σπίτια, την περίοδο που στη Βουλή ψηφιζόταν η συμφωνία των Πρεσπών. Πρόκειται, δηλαδή, για επανάληψη του χρυσαυγήτικου φαινομένου, αυτή τη φορά πολιτικά αποενοχοποιημένου (και ίσως απολύτως νομιμοποιημένου πλέον) για τα μάτια πολλών πολιτών, που ως σήμερα δήλωναν ότι απορρίπτουν με βδελυγμία τις φασιστικές και ναζιστικές πρακτικές των πογκρόμ κατά όποιων κάθε φορά οι φασίστες αποφασίζουν να ορίσουν ως ανθρώπους «άξιους εξολόθρευσης».

Είναι, λοιπόν, τα προηγηθέντα περιστατικά, τα μέσα αλλά και η ανοιχτή εκφορά των διακηρυσσόμενων κινήτρων για τις αλλεπάλληλες εκτροπές και τις κατά συρροή βάναυσες παραβιάσεις στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων Ελλήνων και αλλοδαπών πολιτών από νομιμοποιημένους πια χρυσαυγήτες, που ορίζει το πολιτικό πλαίσιο του ενεργού παρακράτους. Και όχι μόνο στον Έβρο! Διότι, σε τί διαφερει η πυρπόληση προσφυγικών υποδομών στην Αθήνα από ακροδεξιούς προ ετών, από τις πυρπολήσεις προσφυγικών δομών στα νησιά προ ημερών; Σε τίποτα! Δίκαιη η οργή των νησιωτών  για την απαράδεκτη και επικίνδυνη κυβερνητική απόφαση συσσώρευσης προσφύγων στα νησιά, αντί να αποφορτίζονται με μετακίνηση σε δομές στην ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά  το να πυρπολούνται προσφυγικές εγκαταστάσεις ήταν και είναι συντεταγμένος χρυσαυγητισμός! Αυτό και τίποτ’ άλλο!

Κλείνω με μια παρατήρηση που θεωρώ κρίσιμη!

Ακούω με ενδιαφέρον τη συμψηφιστική λογική ορισμένων, ιδίως εκ του ΚΙΝΑΛ ορμωμένων, διότι, λέει, και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έκανε τα ίδια. Αντιπαρέρχομαι τη βασιμότητα της λογικής των πολιτικών συμψηφισμών, όταν το επίδικο είναι απειλές κατά της δημοκρατίας, όπως οι σημερινές. Φυσικά και είναι κατακριτέες τραμπούκικες πρακτικές απ’ οπουδήποτε και αν προέρχονται. Όμως, συμψηφισμοί πάνω στους οποίους δομείται η ανοχή σε σημερινές εκτροπές, δεν είναι ανεκτοί. Απλούστατα διότι όποιος τους επικαλείται ως επεξήγηση της ανοχής του στις σημερινές αντιδημοκρατικές εκτροπές, γίνεται μέρος του αποενοχοποιημένου χρυσαυγητισμού και παύει να είναι μέρος των δημοκρατικών πολιτών. 

Επίσης, εδώ τέτοιοι συμψηφισμοί αποδεικνύουν ένοχη αφέλεια σε πολιτική ανάλυση και οδηγούν σε fake παραδοχές. Γιατί; Διότι, είναι τελείως διαφορετική υπόθεση η άσκηση της όποιας και με όποιο τρόπο αντιπολίτευσης από περιθωριακό τότε κόμμα, σε σύγκριση με τραμπούκικες και παρακρατικές εκτροπές, που -όπως οι σημερινές- εκδηλώνονται και ασκούνται με την ανοχή -αν όχι την υποκίνηση- μείζονος κόμματος που μάλιστα κυβερνάει τη χώρα!!!

Αν καμώνεται κάποιος πως δεν καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στην πεζοδρομιακή  αντιπολίτευση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με το 5%, από τη μία, και το σημερινό παρακράτος που οργώνει τον Έβρο, από την άλλη, συγγνώμη αλλά δεν θεωρώ τον παραλογισμό που αναδύεται απ’ αυτή τη σύγκριση ανομοίων ζήτημα νοημοσύνης, αλλά υπόθεση άγονης μικροσκοπιμότητας.

Για να το πω πιο απλά: Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν ήταν τότε και δεν μπορούσε ποτέ να είναι «παρακράτος». Σήμερα παρακράτος στα κράσπεδα της κυβέρνησης και του οργανωμένου κράτους δρα! Κι όποιος δεν αποστασιοποιείται απ’ αυτό, γίνεται μέρος του.   

Πραξικοπήματα στην Ελλάδα ποτέ δεν έκαναν οι αντιπολιτεύσεις! Οι κυβερνήσεις και οι κρατικές εξουσίες με όργανά τους, έκαναν. Και πάντα με βαρύτατο κόστος για τη χώρα τους πολίτες.