25 Ιουν. 2020

Τι σημαίνουν οι αναφορές για γενικευμένη πολιτική διαφθορά

Σε θεσμική περιπέτεια

οδηγείται η χώρα

Η αιφνίδια υπερθέρμανση του πολιτικού σκηνικού, όπως έχει καταγραφεί τις τελευταίες μέρες, προκαλεί καταιγιστικές εξελίξεις που επηρεάζουν καίρια τους πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Και τούτο, εν όψει του ισχυρού σεναρίου πρόωρων διπλών εκλογών που επιθυμεί ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης για να «κάψει» την απλή αναλογική και για να αποφύγει την τεράστια φθορά που προδιαγράφεται να επισωρεύεται σε βάρος του. Φθορά, από την χαίνουσα οικονομική κρίση, που οι συνέπειές της έπονται, αλλά και από τις νεο-μνημονιακές επιτροπείες της ΕΕ, με τις οποίες ο πρωθυπουργός ήδη έσπευσε να υπογραμμίσει ότι συμφωνεί.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον -και μ’ αυτό θα ασχοληθώ σήμερα- ότι η εικόνα σήψης και πολιτικής αποδόμησης του δημόσιου βίου μας δεν προέκυψε από το πουθενά, αλλά ολοένα και περισσότερο φαίνεται να αποτελεί φυσική συνέχεια και συνέπεια της πορείας Κυριάκου Μητσοτάκη στη διακυβέρνηση, αλλά και από νωρίτερα, ήδη από την περίοδο που βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Δηλαδή ένα πολιτικό σκηνικό, που είχε διαφανεί, πριν ακόμη προκύψει από τις τελευταίες εκλογές, και είχε προκαλέσει προβληματισμό  σχετικά με το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο της περιόδου του νεο-μητσοτακισμού.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η σαφής ηγετική ανεπάρκεια του πρωθυπουργού, που πολλοί επισημαίναμε από πολύ νωρίς, συνδυαζόμενη με τις ολοφάνερες ήδη από την εποχή που ήταν στην αντιπολίτευση αστοχίες του σημερινού πρωθυπουργού, ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν σοβαρά, παρά τη βασιμότητά τους, ως δυνάμει πρόβλημα για τη χώρα. Αντίθετα, οι ενστάσεις αυτές συστηματικά διακωμωδήθηκαν και παραμερίστηκαν από το σύστημα μιντιακής εξουσίας που παραστάθηκε στον σημερινό πρωθυπουργό εξ απαλών ηγετικών ονύχων του και σήμερα συγκροτεί την ενημερωτική δικτατορία των υμετερών, σε συνθήκες άκρατου νεποτισμού της διακυβέρνησης του σημερινού νεο-μητσοτακισμού. Παράλληλα, ακόμη και προεκλογικά διατυπωνόταν η ανησυχία για την οικονομία και την ασύστολα μονομερή ενίσχυση των πλουσιότερων, όπως εξήγγειλε απερίφραστα πριν τις κάλπες ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, και εντοπιζόταν από πολύ νωρίς ότι αυτή η οικονομική πολιτική θα προκαλούσε υφεσιακή ανάδραση, όπως επιβεβαιώθηκε πρόσφατα και πριν ακόμη επιδράμει η πανδημία. Επί πλέον, οι μητσοτακικές «αντιπολιτευτικές κουτουράδες» με το ζήτημα της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας, καθώς και η διένεξη με την ίδια την Κομισιόν, την οποία ανεύθυνα ο κ. Μητσοτάκης κατηγόρησε ότι συμφώνησε με την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να ανταλλάξει την ονομασία «Μακεδονία» προσφέροντάς ανθ’ αυτής τη μη περικοπή των συντάξεων, υπήρξαν προανακρούσματα ενδεικτικά του ηγετικού ελλείμματος του σημερινού πρωθυπουργού και του κινδύνου που εγκυμονούσε η ηγεσία του.

Κι όλ’ αυτά, ξεπεράστηκαν -τη ευγενεί αρωγή πάντα των ίδιων μέσων ενημέρωσης- με  μια άνευ προηγουμένου για δημοκρατική χώρα της δύσης ενημερωτική μονομέρεια κατά του κόμματος της σημερινής αντιπολίτευσης, σε βάρος του οποίου οι αλλεπάλληλες αστοχίες Κυριάκου Μητσοτάκη συμψηφίζονταν με διάφορα αφηγήματα, πολιτικού βάθους σαν το «ο Πολάκης καπνίζει», που -προφανώς και όπως σήμερα αποδεικνύεται- αποσκοπούσαν στο να σπρώχνεται «κάτω απ’ το χαλί» η προκύπτουσα αβίαστα διαπίστωση ότι ο σημερινός πρωθυπουργός απλά «δεν έκανε για τη δουλειά»  και ποτέ δεν έπρεπε να του έχει ανατεθεί.

Η εικόνα των επιφυλάξεων για τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, υπήρχε πολλούς μήνες ήδη πριν τις εκλογές του 2019. Όμως, όπως είπα παραβλέφτηκε από τους εκλογείς, που τότε -και σήμερα- ενημερώνονται από έναν πασιφανή κλοιό παραγωγής fake news και οργανωμένης και προσχεδιασμένης παραχάραξης της πραγματικότητας. Μια εικόνα, που μόνον οι προκατειλημμένοι και τα κομματικά φερέφωνα του νεο-μητσοτακισμού και οι συνοδοιπόροι τους προσποιούνται πως δεν βλέπουν, παρ’ ό,τι το δημοκρατικό κόστος ήταν και είναι βαρύ. Αμφιβάλλω εάν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα διαβιεί ένα τόσο σκληρό και πρόδηλα παρεμβατικό στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων σύστημα μέσων (παρα)πληροφόρησης, που η αποτελεσματικότητά του λόγω των ευκολιών της σημερινής τεχνολογίας κάνουν την γκεμπελική προπαγάνδα να μοιάζει μπροστά του σαν ερασιτέχνης των πολιτικών ολοκληρωτισμών!   

Οι πολίτες έκριναν διαφορετικά και η ετυμηγορία της κάλπης είναι σεβαστή! Όταν, όμως, ο κ. Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός, οι συνέπειες της παρουσίας του στην ηγεσία, έπαψαν πια να είναι συνέπειες για το κόμμα και την παράταξή του και κατέστησαν βαρείς επιπτώσεις σε βάρος της χώρας και των πολιτών της. Από τις επεμβάσεις των ΜΑΤ σαφώς κατά θεμελιωδών ατομικών  ελευθεριών των πολιτών, ως τις καταργήσεις της 13ης σύνταξης (που είχε θεσπίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ) τα αποτελέσματα έπαψαν να είναι αστοχίες ενός κακού ηγέτη της αντιπολίτευσης και μέρα τη μέρα άρχισαν «να μπαίνουν στα σπίτια μας». Ανάλογης μοναδικότητας με το φαινόμενο του ελληνικού μιντιακού ολοκληρωτισμού σε πανευρωπαϊκή κλίμακα είναι η εικόνα και το ηχητικό στιγμιότυπο του δέσμιου Ινδαρέ, που αν είχε λάβει χώρα, φερ’ ειπείν, στη Γαλλία, οι παραιτήσεις του αρμόδιου υπουργού θα ήταν δεδομένες (και διάλεξα τη Γαλλία, ακριβώς διότι και εκεί  καταγράφονται διαμαρτυρίες για την αστυνομική βία σε βάρος πολιτών). Το συμβολικό και πρακτικά πολιτικό βάρος της εικόνας του δέσμιου Ινδαρέ ήταν (και ακόμη είναι) μια εγερτήρια προειδοποίηση για τους πολίτες. Εικάζω (κι αυτό είναι μια προσωπική αίσθηση των πραγμάτων) ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, σε σκηνές σαν κι αυτή αντέδρασε «μην πιστεύοντας στα μάτια της»! Ήταν μια διέξοδος από τη συνειδητοποίηση των αποτελεσμάτων της επικράτησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Η ελπίδα ότι αυτά θα ήταν οι εξαιρέσεις και πως ό,τι συνέβη ήταν απόρροια μιας διακυβέρνησης στα πρώτα της βήματα και όχι μιας συντεταγμένης αντίληψης ενάσκησης εξουσίας, έδωσε χρόνο χάριτος στο κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Και οι πολίτες τα ξέχασαν προσδοκώντας επιστροφή στη δημοκρατικές αρχές. 

Ταυτόχρονα, η μείωση του εισοδήματος των πιο αδύναμων νοικοκυριών, όπως πια έχει επιβεβαιώσει ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών του νεο-μητσοτακισμού, Χρ. Σταϊκούρας, άρχισε να πλησιάζει τον σκληρό πυρήνα του εκάστοτε κρινόμενου πολιτικού διακυβεύματος: την πορεία του εισοδήματος των πολιτών.

Ακολούθησαν οι υπουργοί, με τα πλαστά πτυχία, η συνταγματική αναθεώρηση  κατά παραβίαση θεσμικών διαδικασιών, τα νέα φαινόμενα αστυνομικής βίας και η συγκρότηση ενός νεποτισμού, που η Ελλάδα είχε να δει από την περίοδο του Κώστα Σημίτη. Υπουργοί άρχισαν να ευνοούν προκλητικά επιχειρήσεις ιδιοκτησίας πασίγνωστων  επωνύμων, από παλιότερα σχετιζόμενων με καταχρηστικές εύνοιες κυβερνήσεων. 

Τότε εμφανίστηκε το περίφημο «σχέδιο Ηρακλής», το πρώτο από τότε που ξέσπασε το πτωχευτικό περιστατικό του 2010, το οποίο εξαφάνιζε οποιαδήποτε προστασία του κράτους για την 1η κατοικία των Ελλήνων, έναντι απαιτήσεων των τρις ανακεφαλαιοποιημένων δημοσία δαπάνη τραπεζών μας! Οι συνέπειες της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη άρχισαν να προσλαμβάνουν χαρακτήρα καταστροφής για μερίδα συμπολιτών μας. Θεωρώ (επίσης προσωπική αίσθηση είναι) το «σχέδιο Ηρακλής» είναι το σημείο, απ’ όπου για πρώτη φορά άρχισε να καταγράφεται η αντίστροφη μέτρηση για την πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη!

Τέλος (και πρωτίστως), όλη αυτήν την περίοδο, από τη γελοιοποίηση της Ελλάδας στον Λευκό Οίκο και την εμφάνιση τη χώρας μας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ συν γυναιξί, ως τα ελληνικά κυριαρχικά και εκμεταλλευτικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, η χώρα μας έχει εισέλθει σε μια αδιανόητη περίοδο αδιάκοπης καταγραφής απωλειών. Δεν θυμάμαι άλλη περίοδο από τα Ίμια (επί Κώστα Σημίτη) και μετά, που η Ελλάδα να έχει βιώσει τόσο σαφή απίσχνανση του πλαισίου γεωπολιτικών συμφερόντων της και σε τόσο σύντομο χρόνο. Για να ολοκληρωθεί το σκηνικό που περιγράφω θα πρέπει να γίνει αναφορά στην τραγική πρωθυπουργική εμφάνιση Κυριάκου Μητσοτάκη, στη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν. Μια συνάντηση, που ακολουθήθηκε από τα μπρος-πίσω εντός ενός 24ωρου, όταν από την ανακοίνωση «παγώματος» του διμερούς διαλόγου με την Τουρκία για τα μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που εξήγγειλε ο υπουργός Άμυνας, η ανακοίνωση ανακλήθηκε όπως-όπως.         

Αυτό ήταν το σκηνικό που η μιντιακή δικτατορία κάθε φορά προσπαθούσε να αποσιωπήσει σε ότι αφορά τις συνέπειες της πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη. Και όλη αυτή την περίοδο, επανειλημμένα έχω προσπαθήσει με αναφορές μου να σχολιάσω το πρόβλημα προϊούσας δημοκρατικής εκτροπής που εμπεδώνεται στον δημόσιο βίο μας 

…και ακριβώς στο σημείο όπου η υπουργός Πολιτισμού της σημερινής κυβέρνησης μαλλιοτραβιόταν με όλους τους Έλληνες καλλιτέχνες (κι άλλο μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη) ήρθε η πανδημία!

Η πρωτοφανής για αντιπολίτευση στήριξη που προσέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στον Κυριάκο Μητσοτάκη συνέβαλε (και πολύ καλά έκανε η αξιωματική αντιπολίτευση) στην αλλαγή της πολιτικής ατζέντας, ακριβώς τη στιγμή που άρχιζε η συντεταγμένη πολιτική φθορά της κυβέρνησης. Μ’ άλλα λόγια την έσωσε! Παρά τη δραματική πολιτική εικόνα επί πανδημίας (υπουργού Υγείας ανύπαρκτου, δημόσιων  υγειονομικών υποδομών να χλευάζονται με χειροκροτήματα στα μπαλκόνια αντί να χρηματοδοτούνται ακόμη και ως σήμερα, κ.λπ. κ.λπ.)  και με πολλά να είχε κανένας να πει για τη διαχείρισή της, η πανδημία αντιμετωπίστηκε με τη συνέπεια να πεθάνουν 190 συμπολίτες μας, πράγμα που δεν θα επέτρεπε καμιά «συγκριτική του αίματος» με άλλες χώρες που επλήγησαν βαριά. Κι άλλωστε, η ανοίκεια προσπάθεια να καταστεί η πανδημία μέσο πολιτικής επικοινωνίας για την παραγραφή όσων αστοχιών έχει ως σήμερα η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη (όπως τις περιέγραψα πιο πάνω) σε κάθε περίπτωση είναι μια ανοίκεια πολιτική μέθοδος. Όταν, όμως, εκτός από μέσο εσωτερικής πολιτικής εκταμίευσης η αριθμητική θριαμβολογία των 190 νεκρών επιχειρήθηκε να γίνει και εφαλτήριο διεθνούς επικοινωνίας για τον ελληνικό τουρισμό, τότε η διεθνής αντίδραση ήρθε αμέσως! Και οι συνέπειές της είναι πολύ σοβαρότερες απ’ όσο φάνηκε. (Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη είχε προειδοποιηθεί από την Κομισιόν να μην προβεί σε θριαμβευτική αναφορά σε διεθνές ακροατήριο για την επιτυχία της στην πανδημία. Άλλωστε, είναι και πρωτογενώς ανόητο να αναφέρεσαι υποτιμητικά διά της «συγκριτικής των θανάτων», σε χώρες που τροφοδοτούν κατά συντριπτικό ποσοστό τον τουρισμό μας. Η χώρα που κυρίως αντέδρασε στην ελληνική διεθνή αήθεια ήταν η Ιταλία. Παρά την κατόπιν εορτής προσπάθεια Δένδια να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, η Ιταλία είναι η χώρα, θυμίζω, με την οποία προ εβδομάδων συμφωνήθηκε η ΑΟΖ, με την Ελλάδα να επιλέγει να παραχωρήσει τα αλιευτικά δικαιώματά της στο Ιόνιο. Δεν γνωρίζω αν η ενόχληση των Ιταλών «μέτρησε» πάνω στο τραπέζι της διμερούς συζήτησης για την ελληνο-ιταλική ΑΟΖ, σίγουρα, όμως, δεν βοήθησε. Και κρατώ ότι η Ελλάδα για τη συμφωνία αυτή παραχώρησε εκμεταλλευτικό της δικαίωμα στο Ιόνιο στην άλλη πλευρά).       

Τέλος, από την πανδημική περίοδο απομένουν και τα περιστατικά «σκόιλ ελικικου» και της μνημειώδους αδιαφάνειας λίστας των 20 εκατ. προς μέσα ενημέρωσης. Πέραν του ότι πρόκειται για ξεκάθαρες περιπτώσεις πολιτικών σκανδάλων με ποινικό  περιεχόμενο, πολιτικά εκείνο που ενόχλησε τους πολίτες είναι η σαφής πρόθεση της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη «να κάνει πολιτική» με τα δημόσια ταμεία, με τους Έλληνες υπό καθεστώς εγκλεισμού υγειονομικής ανάγκης. Δηλαδή, σε συνθήκες που ο «πολιτικαντισμός» θα έπρεπε να απουσιάζει!             

Σήμερα, πανδημία δεν υπάρχει, και όλοι ευχόμαστε τυχόν επιστροφή της να μην επαληθευτεί. Απομένει, όμως, το γυμνό πολιτικό πλαίσιο της τραγικής κατάστασης της ελληνικής οικονομίας, της οποίας όμως -όπως είπα- τα σημάδια είχαν εμφανιστεί πριν τη πανδημία. Σ’ αυτό, λοιπόν, το «γυμνό» πολιτικό πλαίσιο θα πορευτεί από ‘δω και πέρα η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη! Και περιθώρια για πολλά φτιασίδια της έκδηλης ζημίας που συνεπάγεται η σημερινή διακυβέρνηση για τη χώρα και τον μέσο Έλληνα δεν υπάρχουν. Τα χειροκροτήματα στα μπαλκόνια και οι νταλίκες της μουσικής προφανώς δεν αρκούν για να ανακόψουν την επερχόμενη φθορά. Έτσι, η σημερινή κυβέρνηση περνάει στο «σκληρό μενού» συμβολής στην εικόνα της γενικευμένης σήψης του δημόσιου βίου μας. Ευελπιστώντας ότι τουλάχιστον θα επιμεριστεί το πολιτικό κόστος όχι αποκλειστικά σε βάρος της. Δυστυχέστατα, την ίδια ώρα, με τη χώρα σε δυσμενή θέση στο επίπεδο των γεωπολιτικών ενδιαφερόντων της!

Με βάση όσα περιέγραψα, είναι που αναδύεται το σημερινό πολιτικό σκηνικό της γενικευμένης σήψης ως φυσική συνέπεια και συνέχεια μιας συγκεκριμένης αντίληψης για την ενάσκηση της εξουσίας από πλευράς του νεο-μητσοτακισμού. Η προϊούσα δημοκρατική εκτροπή φτάνει στο κρίσιμο σημείο της, όπου οι συνέπειες για την ποιότητα των θεσμών αρχίζουν να προσλαμβάνουν τεκτονικό χαρακτήρα. Η χθεσινή ανακοίνωση της εισαγγελέως διαφθοράς για την ανάγκη πια να αντιδράσουν οι ελληνικοί και ευρωπαϊκοί θεσμοί ανοίγει το μεγάλο θέμα!

Δυστυχώς, υπάρχει προηγούμενο από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη! Στην πολιτική ασφαλώς δεν κληρονομούνται αμαρτήματα! Κληρονομούνται, όμως, πολιτικές αντιλήψεις.