30 Ιουν. 2020

Ο πολιτικός χρόνος και η αλήθεια

Τι είναι παρακράτος

Δεν δίνω ορισμό. Πολιτική περιγραφή κάνω!...

«Παρακράτος» λέμε έναν πολιτικό μηχανισμό, ο οποίος δρα στο πλευρό του επίσημου κράτους και συνήθως με την υποκίνησή του παράγει αποτελέσματα, που σε συνθήκες λειτουργούσας δημοκρατίας δεν θα μπορούσαν να έχουν παραχθεί. Ένα παρακράτος κατά κανόνα για να κάνει τη δουλειά του συγκροτεί μηχανισμούς που λειτουργούν παράλληλα με το επίσημο κράτος, όπως είπα. Στις πιο ακραίες μορφές του, όμως, ένα παρακράτος δεν διστάζει να επιστρατεύσει και τους επίσημους κρατικούς μηχανισμούς. Είναι η πιο βάρβαρη μορφή του παρακράτους, όταν μια δημοκρατία και οι θεσμοί της  βρίσκονται σε μια κρίσιμη φάση προϊούσας αποσύνθεσης και οι εμπνευστές και οργανωτές του παρακράτους (φανεροί και αθέατοι) βγάζουν τις μάσκες των δημοκρατικών  προσχημάτων. Στις ακραίες αυτές περιπτώσεις δράσης παρακράτους, το πιο σύνηθες αποτέλεσμα είναι η συντεταγμένη εκτροπή από τη δημοκρατική ομαλότητα. Επί πλέον, ένα δυνητικό σύμπτωμα του παρακράτους είναι η συγκρότηση ενός ισχυρού νεποτισμού περί την επίσημη κρατική εξουσία, στο πλευρό της οποίας δρα, και με σκοπό την προαγωγή συμφερόντων (πολιτικών, επιχειρηματικών, μιντιακών κ.λπ.) κατά τις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων του επίσημου κράτους. Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει  το φαινόμενο κρατικών λειτουργών ή και πολιτικών δημόσιων προσώπων,  που ανοιχτά διακηρύσσουν και προωθούν τους σκοπούς του παρακράτους, και τούτο είναι σύμπτωμα ακριβώς της διαφαινόμενης ως επερχόμενης εξέλιξης εκτροπής από τη δημοκρατική ομαλότητα, στόχος που καραδοκεί ως ανομολόγητος σκοπός των παρακρατικών.

Στην Ελλάδα το παρακράτος επιστρατεύτηκε από τον εμφύλιο πόλεμο και μετά, με σκοπό των δημιουργών του να ανακοπεί η πορεία της χώρας προς τη δημοκρατική ωρίμανση. Για να προωθήσει τους στόχους του εκείνο το παρακράτος, προσέφυγε σε δολοφονίες δημοκρατικών πολιτών (όπως του Γρηγόρη Λαμπράκη), μαζικές διώξεις και εκτελέσεις κατά πολιτικών αντιπάλων του, σε πραξικοπήματα (ακόμη και με τη σύμπραξη του τότε βασιλιά), σε συγκρότηση σκληρών μηχανισμών, όπως ο ΙΔΕΑ, παρέπεμψε πολιτικούς αντιπάλους του σε δίκες με σκευωρίες (όπως η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ με στόχο τον Ανδρέα Παπανδρέου), και τέλος κατέληξε να γίνει καθεστώς, με την 7ετή δικτατορία των συνταγματαρχών, που κατέληξε στο δράμα της κυπριακής τραγωδίας. Υπολείμματα εκείνου του πανίσχυρου παρακράτους εξακολούθησαν να δρουν μετά τη μεταπολίτευση και μάλιστα η πολιτική έκφραση τους, η Εθνική Παράταξη, εκπροσωπήθηκε στη μεταδικτατορική Βουλή με ποσοστό 7%, ενώ στη συνέχεια όλα τα υπολείμματα του ίδιου παρακρατικού μηχανισμού απορροφήθηκαν από την καραμανλική Νέα Δημοκρατία.

Έκτοτε η εκδήλωση του φαινομένου ανεστάλη (αν και δεν εξαφανίστηκε, όπως αποδεικνύεται σήμερα) και ψήγματά του (υπό την υποκίνηση του -τότε στην αντιπολίτευση- Αντώνη Σαμαρά και υπό την ιαχή "εμπρός να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας" και με στόχο τους πρόσφυγες) κατέστησαν ο πυρήνας του χρυσαυγητισμού. Η ίδια η Χρυσή Αυγή, καθ’ ομολογία νεοναζιστικό μόρφωμα, εν πολλοίς άντλησε μέρος της παρα-εξουσίας που άσκησε σε τοπική κλίμακα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, από την προνομιακή σχέση της με την ελληνική αστυνομία. Οι δολοφονίες, η βία, και όλα τα συναφή με το παρακρατικό φαινόμενο δείγματα ασκήθηκαν προφανώς από τη Χρυσή Αυγή με ανοιχτά διακηρυττόμενη την πρόθεση των νοσταλγών του χιλτερισμού να ασκούν παρακρατική εξουσία. Το νεοναζιστικό μόρφωμα, επίσης, εκπροσωπήθηκε πολιτικά στην ελληνική Βουλή με 7%, το ίδιο δηλαδή ποσοστό που έλαβε μετά την πτώση της χούντας η Εθνική Παράταξη. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας Σαμαρά η Χρυσή Αυγή αποπειράθηκε ενεργότερη συσχέτισή της με τον κρατικό μηχανισμό, όπως αποδεικνύει το περιστατικό Κασιδιάρη-Μπαλτάκου. Τέλος, η υποχώρηση του χρυσαυγητισμού συμπίπτει με την επανάληψη της απορρόφησής της από τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας απορρόφησης του νεο-παρακρατικού χρυσαυγήτικου φαινομένου από τη Νέα Δημοκρατία, φαίνεται ότι τμήματα του μηχανισμού που είχαν συγκροτήσει οι νεοναζιστές συνεργάστηκαν με την αντιπολίτευση Κυριάκου Μητσοτάκη και τουλάχιστον σε μια περίπτωση: τα συλλαλητήρια κατά της συμφωνίας των Πρεσπών.   

Αυτά σε γενικές γραμμές για «να μην κάνουμε πολιτική ιστορία»!

Απ’ αυτά, πάντως, αποκαλύπτεται ξεκάθαρα πόσο ασύμβατη με την πραγματικότητα είναι η αφήγηση ορισμένων περί του δήθεν «κοινού πολιτικού χώρου» χρυσαυγητισμού και αριστερού  αντιμνημονιακού κινήματος από το 2010 και μετά.   

Η παράδοση του παρακράτους θέτει την αριστερά και γενικότερα την προοδευτική πολιτική παράταξη ως κύριο αντίπαλό του και, άλλωστε, βασικό -αν όχι «ιδρυτικό»- κίνητρο ενός παρακράτους είναι η αποτροπή του ενδεχόμενου επικράτησης σε συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας της πολιτικής αριστεράς  και προοδευτικής παράταξης.      

Τούτων δοθέντων, μπορούμε να εξάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα για το σημερινό πολιτικό σκηνικό.

Μπορούμε να απαντήσουμε, για παράδειγμα, στα ερωτήματα!

- Ήταν, ή όχι, παρακράτος ο Παππάς;

- Είναι παρακράτος, ή όχι, οι απειλές Άδωνη κατά δικαστικών λειτουργών;

- Ήταν παρακράτος οι ηχογραφήσεις των συνεδριάσεων του eurogroup από τον Βαρουφάκη και οι ανοιχτές αναφορές Πολάκη σε τηλεφωνική επικοινωνία του με κορυφαίο κρατικό λειτουργό, ή μήπως ήταν οι μαγνητοφωνήσεις διαλόγων Παππά-Μιωνή;

- Ήταν (και είναι) παρακρατικοί οι ένοπλοι ιδιώτες διώκτες προσφύγων στα ελληνοτουρκικά σύνορα και οι μασκοφόροι που η Deutsche Welle φωτογραφίζει ως Έλληνες κρατικούς υπαλλήλους, οι οποίοι σκάνε τις φουσκωτές βάρκες γεμάτες με πρόσφυγες στο Αιγαίο, ή όχι; 

- Ήταν φαινόμενο άσκησης παρακρατικής εξουσίας ο ξυλοδαρμός Ινδαρέ, ή όχι; Και η προσφορά πολιτικής κάλυψης στον ξυλοδαρμό από τον αρμόδιο υπουργό, ήταν συμβολή στην νομιμοποίηση του παρακρατικού φαινομένου, ή όχι;

- Ήταν παρακράτος η διαδικασία αδειοδότησης των καναλιών επί ΣΥΡΙΖΑ, ή όχι;

- Είναι παρακρατική πρακτική η χρηματοδότηση αδιαφανώς μέσων ενημέρωσης, και αφού προηγουμένως έχεις αλλάξει (με την επίκληση της πανδημίας) τον νόμο που θέσπιζε ότι τα μηνύματα κοινωνικού περιεχομένου  μεταδίδονται δωρεάν, ή όχι;

- Ήταν παρακράτος η συμφωνία των Πρεσπών, ή όχι;

- Ήταν συμπεριφορά παρακράτους το δημοψήφισμα του 2015, ή μήπως ήταν η ανατροπή του νόμιμα εκλεγμένου πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου ακριβώς για να μη γίνει δημοψήφισμα;   

- Είναι σύμπτωμα παρακρατικού νεποτισμού η «εξαφάνιση» μαρτύρων και οι αλλεπάλληλες παραιτήσεις εισαγγελικών λειτουργών, σε πολύκροτη υπόθεση κακουργηματικού κατηγορητηρίου όπου εμπλέκεται δημόσιος παράγοντας με συγγενική σχέση με την κυβέρνηση, ή όχι;

- Ήταν παρακράτος η διερεύνηση από τη Βουλή τυχόν ποινικών ευθυνών από πολιτικά πρόσωπα για το μέγα σκάνδαλο της Νovartis, ή όχι;   

- Ήταν νεο-παρακρατικού νεποτικού μηχανισμού (εν μέσω πανδημίας) η υπόθεση «σκόιλ ελικικου», ή απλά ήταν μια κυβερνητική αστοχία, όταν σε νομοσχέδιο άλλου υπουργείου επιχειρήθηκε να ευνοηθούν όσοι θα ελάμβαναν τα αργύρια του «μετζη του νεουκτη» και τελικά δεν τα πήραν λόγω του κόλαφου που ξέσπασε;

- Είναι παρακράτος ο Ρουβίκωνας, ή μήπως είναι ο αστυνομικός που κραδαίνει το υπηρεσιακό περίστροφο μέσα σε πανεπιστήμιο κατά φοιτητών;

- Είναι πολιτικός εκφραστής παρακρατικών μεθόδων κυβέρνηση που προχωρεί σε νομοθέτηση ρύθμισης απαγόρευσης των διαδηλώσεων της δικτατορίας, ή όχι;

…κ.λπ. κ.λπ. …

Θα μπορούσα να συνεχίζω επί ώρες! Όμως, νομίζω πως όλοι το έχετε πιάσει το υποούμενο!...

Τι μένει; Μένει η διαπίστωση ταχείας κίνησης της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη προς συντεταγμένες δημοκρατικές εκτροπές και τον άκρατο νεποτισμό υπέρ των συμφερόντων του μπλοκ εξουσίας, του οποίου πολιτικός εκφραστής είναι η σημερινή Νέα Δημοκρατία! Και μένει και η υποχρέωση όλων  των δημοκρατικών, προοδευτικών και αριστερών πολιτών να είναι σε ετοιμότητα για να ανακόψουν αυτήν την εξέλιξη αμέσως, μ’ έναν σημερινό ανένδοτο αγώνα κατά της σημερινής εκδοχής του εφιάλτη.

Τώρα, μέσα στο κατακαλόκαιρο! Στο κάτω-κάτω τα Ιουλιανά δεν ονομάστηκαν χωρίς λόγο όπως ονομάστηκαν!