15 Ιουλ. 2020

Η κατάρρευση του νεο-μητσοτακισμού γεννά εξελίξεις

H ώρα του Αλέξη Τσίπρα

Όσο περνάει ο καιρός και παγιώνεται ως η «συνήθης κατάσταση της Ελλάδας» το δυστοπικό σκηνικό που έχει συγκροτηθεί με κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, τόσο ταχύτερα πλησιάζουμε στην επόμενη πολιτική φάση. Η έκδηλη ανεπάρκεια του σημερινού πρωθυπουργού μπορεί να ήταν πολύ πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας προφανής στους περισσότερους από εμάς, χρειάστηκε όμως το κόστος της πραγματικής πρωθυπουργίας του για να αποκαλυφθούν διά γυμνού οφθαλμού οι βαρύτατες συνέπειές της. Στην οικονομία, την εξωτερική πολιτική, τους θεσμούς και τη δημοκρατία, συσσωρεύονται ήδη επιπτώσεις, που όχι μόνο ξεπερνούν το πολιτικό «μπόι» του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά συμπαρασύρουν πια την Ελλάδα σ’ ένα καθοδικό σπιράλ πολυεπίπεδης παρακμής και σήψης.

Κι όλ’ αυτά, ακριβώς την ώρα που θα χρειαζόμασταν τη φυγή προς το μέλλον του 21ου αιώνα, το μέλλον που είναι ήδη εδώ και μας νεύει να το ακολουθήσουμε, κι εμείς κολλημένοι στην αφόρητη πολιτική αυτο-γελοιοποίηση των δημοσκοπικών ευρημάτων προσποιούμαστε  πως δεν καταλαβαίνουμε πού έχουμε μπλέξει  και πόσο χαμηλά υπόσχεται ότι θα μας οδηγήσει το δείγμα κυβερνητικής γραφής του ανεπαρκέστερου παρά ποτέ Έλληνα πρωθυπουργού.  Η παρουσία στην κυβέρνηση, ενός αδίστακτου μπλοκ εξουσίας που προάγει με αδίστακτο νεποτισμό και νεο-χουντικές μεθόδους συγκεκριμένα συμφέροντα κάθε λογής με πασίγνωστα ονοματεπώνυμα, πράγματι σηματοδοτεί την σε σημαντικό βαθμό ωρίμανση ευρέων πολιτικών κοινών, που μετακινούνται πια από τον συντεταγμένο αντι-συριζισμό, ως το δήθεν επαρκές πολιτικό πλαίσιο εκπροσώπησης της στάσης τους απέναντι στις εξελίξεις, στη συνειδητοποίηση του πόσο καταστροφική ήταν η κάλπη της 7ης Ιουλίου 2019.

Στις συνθήκες αυτές, η παράταση παραμονής του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία  ολοένα και περισσότερο και ολοένα και σε περισσότερους γίνεται αντιληπτή ως το «κακό σενάριο» για τη χώρα και τους πολίτες της. Στις ίδιες συνθήκες, θα χρειαστούν βαρέα πολιτικά «όπλα» για να αποδράσουμε από τη σημερινή παγίδα, όπου έχουμε εγκλωβιστεί. Και, φυσικά, θα απαιτηθεί διαυγής και σε διαθεσμότητα εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, για να οδηγηθεί η χώρα σε  καλύτερη μοίρα.

Προφανώς, η σημερινή εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανταποκρίνεται στις παραπάνω αναγκαίες προϋποθέσεις! Και εδώ ακριβώς είναι που αναδύεται η παραδοχή του αξιώματος ότι είναι η ώρα του Αλέξη Τσίπρα! Δεν είναι υπόθεση μιντιακής υποστήριξης, ούτε θέμα απλής αντιπολίτευσης σε συνθήκες πολιτικής ομαλότητας. Πολύ περισσότερο και με πολύ μεγαλύτερη σημασία, είναι υπαρξιακή πολιτική επιταγή για την Ελλάδα του 21ου αιώνα! 

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι επιφορτισμένος σήμερα με δύο μεγάλες ευθύνες:

- να ηγηθεί της πορείας προς το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ώστε να αναδυθεί στον δημόσιο βίο μας η νέα πολιτική παράταξη που έχει ανάγκη η Ελλάδα για να βγει από το σημερινό αδιέξοδο. Μια ευθύνη, που είναι πασίδηλο ότι κατισχύει κάθε άλλης πολιτικής πτυχής, που συγκροτεί την όποια παρουσία και από την οποιονδήποτε καταγωγή ως σήμερα, με την ταυτοτική καταγραφή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως πολιτικού φορέα-εκπροσώπου ευρύτερων κοινωνικών και ιδεολογικοπολιτικά προοδευτικών δυνάμεων στο σημερινό πλαίσιο εξελίξεων, και

- να τεθεί επικεφαλής του μετώπου πολιτικών και υπό προϊούσα ριζοσπαστικοποίηση κοινωνικών δυνάμεων, που θα επιβάλλουν τις πολιτικές λύσεις που χρειαζόμαστε ως χώρα και ως πολίτες της.

Και οι δύο αυτές μεγάλες ευθύνες δεν είναι ζήτημα διαδικαστικό να αναληφθούν και να υπηρετηθούν αποτελεσματικά. Ποτέ στην ιστορία οι ηγεσίες διεξόδου από μεγάλες κρίσεις υπαρξιακού βάθους δεν υπήρξαν προϊόν προαποφασισμένης και προσυνεννοημένης πολιτικής «διαδικασίας». Πάντα στις περιπτώσεις αυτές χρειάστηκε να σπάσουν ταμπού και να διαλυθούν προκαταλήψεις σχετικά με παγιωμένες  αντιλήψεις. Τον ρυθμό και τον τόνο στην πορεία προς το νέο και αναγκαίο, επίσης, αναλάμβαναν πάντα όσοι μπορούσαν να ανταποκριθούν στην ηγετική ευθύνη που τους αναλογούσε. Αλλιώς, στον απολογισμό έμενε η θετική συμβολή των μεγάλων δυνατοτήτων, που τελικά, όμως, έμεναν εσαεί «δυνατότητες» και ποτέ δεν δοκίμαζαν τα μεγάλα και κρίσιμα αναγκαία βήματα. Θα το λέγαμε και το «φαινόμενο της μοίρας των μετρίων»…

Αυτήν την επιλογή ανάμεσα στα δύο μοντέλα πολιτικής ηγεσίας είναι υποχρεωμένος να κάνει σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας! Και από τις αποφάσεις που θα λάβει εκείνος, σε απολύτως προσωπικό επίπεδο, θα κριθούν πολλά σχετικά με το εάν η Ελλάδα θα διαφύγει από το καθοδικό σπιράλ, όπου την έχει παγιδεύσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το σύστημα που τον επέβαλε και τον συντηρεί, ή εάν θα υποστεί χωρίς αντίδραση τις συνέπειες της νέας πολυεπίπεδης καταστροφής που πλησιάζει.

Γι’ αυτό δεν είναι πια θέμα στιλ αντιπολίτευσης, ούτε υπόθεση μιντιακής υποστήριξης το πως ο Αλέξης Τσίπρας θα ανταποκριθεί στις ευθύνες που τού αναθέτει η συγκυρία. Ουδέ καν είναι ζήτημα υπεράσπισης του κυβερνητικού έργου Τσίπρα 2015-2019! Κάθε σύγκριση της σημερινής γενικευμένης καταστροφής με την προηγούμενη διαυβέρνηση προφανέστατα παρέλκει. Και η διαφορά είναι εκεί, με μόνη υποχρέωση των πολιτών να την διακρίνουν ή να κλείσουν τα μάτια. Τα υπόλοιπα περιττεύουν!

Ο νέος πολιτικός συσχετισμός πλειοψηφίας υπό τον Αλέξη Τσίπρα, μάλιστα, τελικά και παρά την αναμφίβολη καταγραφή του ΣΥΡΙΖΑ ως παράταξης της αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων, ίσως τελικά δεν έχει και πρακτική πολιτική σημασία το πώς καταγράφεται τυπικά στον πολιτικό χάρτη. Αρκεί το κινηματικό πολιτικό DNA ανατροπής που υπόσχεται, για να τοποθετείται απνευστί στις επαναστατικές δυνάμεις της εποχής μας. Όπως, επίσης, στο σημείο αυτό ακριβώς είναι που αποκαλύπτεται και ο δομικά συντηρητικός πολιτικός ρόλος του ΚΙΝΑΛ, που αδυνατεί να παρακολουθήσει τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που του προσφέρονται και αρκείται σε ρόλο πολιτικού παρακολουθήματος μιας εξουσίας, που είναι πεντακάθαρο ότι η εκρίζωσή της είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για να βγει η Ελλάδα από το σημερινό αδιέξοδο υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Επειδή, όμως, στην πραγματική πολιτική τα οράματα και οι υψιπετείς στόχοι είναι αναγκαίοι μεν, απρόσφοροι δε για εφαρμοσμένη και αποτελεσματική πολιτική υποκατάστασης των πρόξενων του σημερινού κακού, για να αναλάβει ο Αλέξης Τσίπρας τις ευθύνες του ο ίδιος πρέπει να αποτολμήσει να θέσει καθαρά το δίλημμα:  Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πλέον την ευθύνη να το θέσει απλά και καθαρά: Ο Μητσοτάκης πρέπει να φύγει ΤΩΡΑ!!!

Η ζημία για την Ελλάδα αρχίζει να προσλαμβάνει διαστάσεις τραγωδίας!

Περιθώρια για άλλους αντιπολιτευτικούς καθωσπρεπισμούς από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν!

Και στο σημείο αυτό είναι που προκύπτει και η «σοφία» της πολιτικής ωρίμανσης συστημάτων, την οποία κομίζει ως μέσο υπέρβασης των μεγάλων κρίσεων, όπως η παρούσα της Ελλάδας υπό τον σημερινό πρωθυπουργό, το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής! Διότι είναι σαφές ότι η σημερινή δυστοπική εικόνα της Ελλάδας, που έχει παραχθεί ως πολιτική απόρροια μιας κυβέρνησης πολλών συνεργαζόμενων μεταξύ τους ονοματεπώνυμων, πολιτικών, επιχειρηματικών μιντιακών κ.λπ,, δεν μπορεί να ανάγεται σε κανένα κατασκευασμένο δίλημμα περί της λεγόμενης «κυβερνησιμότητας». Δίλημμα, που εκβιαστικά θέτει ήδη ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την αήθη απειλή κατά της ίδιας της χώρας για πρόωρες διπλές εκλογές «καψίματος» της απλής αναλογικής που θέσπισε ο ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή που η Ελλάδα καταρρέει ως οικονομία, πλέγμα κυριαρχικών δικαιωμάτων, διεθνές κύρος και δημοκρατικά συγκροτημένη πολιτεία. Αυτό, που σήμερα προηγείται πάντων είναι να σταματήσει  το συντομότερο να ασκείται η σημερινή πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη, για να αποτραπούν περαιτέρω καταστροφικές συνέπειές της!

Σ’ αυτό το πλαίσιο είναι που το αίτημα «να φύγει ΤΩΡΑ η σημερινή κυβέρνηση» αποκτά το αυξημένο θετικό βάρος του, ως απαίτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλεξη Τσίπρα. Είναι μια παρέμβαση, καταλύτης στις εξελίξεις, πάνω την οποία θα οικοδομηθεί η επόμενη φάση.