23 Σεπ. 2020

Τι νομιμοποιείται να συζητήσει ο Μητσοτάκης με την Τουρκία

Συνυποσχετικό ναι,

μειωμένη επήρεια, όχι

Ό,τι δικαιολογίες και να επικαλείται η σημερινή κυβέρνηση για το όπως-όπως άνοιγμα του ελληνοτουρκικού διαλόγου, τη ευγενεί μεσολαβήσει του ΝΑΤΟ και της καγκελαρίου, η ζημία από την εξωτερική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη σε βάρος της Ελλάδας είναι ήδη σοβαρή! Και, φυσικά, πρόκειται για ζημία σαφέστατα οριοθετημένη χρονικά από την ανάληψη της πρωθυπουργίας από το συγκεκριμένο πρόσωπο και προδήλως προερχόμενη ως συνέπεια από την πολιτική του ίδιου.

Πρέπει επίσης στο συγκεκριμένο αυτό σημείο να αναφερθεί για να εκκαθαριστούν και οι τυχόν άλλες ασάφειες, ότι πρόκειται για μια πολιτική που τόσο σε επίπεδο χάραξής της όσο και σε επίπεδο παραγόμενων συνεπειών,  είναι σαφές πως βρίσκεται στον αντίποδα της παραγωγικής και πασίδηλα ωφέλιμης για τη χώρα εξωτερικής πολιτικής της απελθούσας κυβέρνησης. Όπως, ακόμη (και είναι ανάγκη να το πούμε απερίφραστα αυτό, διότι με τη μιντιακή δικτατορία των 20 εκατ. του Πέτσα που μας «ενημερώνει»,  καταβάλλεται συντονισμένη προσπάθεια να πειστούμε ότι για τη θλιβερή γενική εικόνα της σημερινής Ελλάδα «για όλα να φταίει ο κορονοϊός», ενώ οι ανεπάρκειες και οι κυβερνητικές ευθύνες για την καταστροφή βοούν), είναι αναγκη να ξεκαθαρίσουμε ότι ελαφρυντικά λόγω πανδημίας για τη σοβαρή βλάβη των ελληνικών συμφερόντων στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, δεν είναι νοητά. Η πολιτική Κυριάκου Μητσοτάκη, μόνη και αποκλειστικά, είναι η παραγωγός δύναμη της καταγραφόμενης ελληνικής ζημίας σε γεωπολιτικό επίπεδο και κανένας άλλος!     Όλ’ αυτά σε στοιχειωδώς  πληροφορούμενη κοινωνία με όρους θεμελιώδους διαφάνειας και αντικειμενικότητας, θα ήταν τόσο σαφή που δεν θα χρειαζόταν να τα επαναλαμβάνουμε. Σήμερα, εδώ, στην Ελλάδα, και με την παρούσα κυβέρνηση, δυστυχώς, το δημοκρατικώς αυτονόητο πρέπει να υπογραμμίζεται κάθε φορά, απλούστατα διότι παραμένει ζητούμενο…

Όμως, μετά από τα όσα είπε ο πρωθυπουργός στην Θεσσαλονίκη, προκύπτει και σοβαρό θέμα εσωτερικής πολιτικής συνεννόησης για τις αποφάσεις της Ελλάδας στα ελληνοτουρκικά! Διότι, λίγο ενδιαφέρει η προσωπική εμπειρία Κυριάκου Μητσοτάκη για τα συμβούλια πολιτικών αρχηγών! Η θεσμική και δημοκρατικά άκαμπτη υποχρέωσή του να τα συγκαλεί για λόγους σχετιζόμενους με τα μείζονα ελληνικά συμφέροντα έχει σημασία και μόνο αυτή. Και απ’ ό,τι είπε στο Βελλίδειο προ ημερών ο πρωθυπουργός φαίνεται πως αυτό που έχει κατανοήσει είναι πως είναι στη διακριτική του ευχέρεια να συγκαλέσει το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών για τα ελληνοτουρκικά και τον διάλογο που μόνος του συμφώνησε με τον Ερντογάν να ξεκινήσει (με μόνο όρο να αποσυρθεί το Ορούτς Ρέις, ενώ όλη η υπόλοιπη βεντάλια των τουρκικών αμφισβητήσεων σε βάρος θεμελιωδών ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, παραμένει απολύτως ενεργή και οι προκλήσεις συνεχίζονται, με το casus belli, τις παραβιάσεις στο Αιγαίο σε θάλασσα και αέρα, την αδιανόητη από πάσης απόψεως αμφισβήτηση μεγάλων και  πυκνοκατοικημένων ελληνικών νησιών στο δικαίωμα να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και πολλά-πολλά άλλα).

Έτσι, έχουμε σήμερα φτάσει στο σημείο να εγκαινιάζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ελληνοτουρκικό διάλογο εφ’ όλης της ύλης, συμπεριλαμβανομένων και των θεμάτων που ανέφερα ως παραδείγματα αμέσως προηγουμένως, ενώ φυσικά ελληνοτουρκικός διάλογος σχετικά π.χ. με το εάν η Κρήτη ή η Ρόδος και η Κάρπαθος έχουν υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ, δεν νομιμοποιείται να διεξάγει ΚΑΜΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ! Σαφές;

Κρίνω αναγκαίο να υπογραμμίσω εδώ ότι η σημερινή εικόνα της ελληνικής στάσης, με τις εξελίξεις να παράγουν σοβαρές συνέπειες σε βάρος των συμφερόντων της χώρας μας στα ελληνοτουρκικά δεν προέκυψε επειδή ο Ερντογάν άλλαξε αιφνιδίως στάση και επέλεξε την τακτική για ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις σε βάρος μας. Αντίθετα, τα συνεπάγωγα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή μας εδώ και καιρό έχουν σχηματιστεί και η πολιτικά ειδοποιός διαφορά που έδωσε το περιθώριο στον Τούρκο δικτάτορα τη δυνατότητα να προχωρήσει στις προκλήσεις που τόσα χρόνια απέφευγε στην ανατολική Μεσόγειο, την Κρήτη, τη Ρόδο, την Καρπαθο και το Καστελλόριζο ήταν ότι συνεκτίμησε την πολιτική της σημερινής κυβέρνησης και την κορυφαία ανεπάρκεια και απροθυμία της να αποτρέψει αυτές τις τελευταίες προκλήσεις. Κάτι που όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις ως σήμερα, ανεξαρτήτως ιδεολογικής ταυτότητας, είχαν αποτρέψει. 

Γνωρίζω τον αντίλογο, ότι αυτό που έχει αλλάξει στην περιοχή μας είναι η κινητικότητα στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και ότι αυτό είναι το κίνητρο Ερντογάν για νέες διεκδικήσεις κατά της χώρας μας, που δεν υπήρχε ως σήμερα και μόνον ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως ο πρώτος Ελληνας πρωθυπουργός, αντιμετωπίζει. Πρόκειται για σκαστό ψεύδος! Η «εξωτερική» ενεργειακή πολιτική της Ελλάδας, με τα σημερινά της χαρακτηριστικά, έχει δρομολογηθεί εδώ και περίπου μια 20ετία. Μια πολιτική, που εκτείνεται από τη λεγόμενη «πολιτική των αγωγών» έως την έμπρακτη ενεργοποίηση των ερευνητικών, γεωτρητικών και εκμεταλλευτικών δικαιωμάτων της χώρας μας στη θαλάσσια επικράτειά της, με εξαίρεση ακριβώς την ανατολική Μεσόγειο και ακριβώς για να μην υπάρχει η παραμικρή υπόνοια ότι η Ελλάδα είναι ο πρόξενος εντάσεων στην ανατολική Μεσόγειο, παρ’ ό,τι και αν ακόμη το έκανε θα ήταν ενάσκηση δικαιώματός της προβλεπόμενου από το διεθνές δίκαιο.  Και παρ’ όλο που η Ελλάδα ούτε και σήμερα ενεργοποιεί το (κατά τα λοιπά απολύτως αυτονόητο) δικαίωμά της για έρευνες, γεωτρήσεις και -αν είναι συμφέρον- εκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της στην ανατολική Μεσόγειο, ο Ταγίπ Ερντογάν επιλέγει σήμερα να προχωρήσει στην ποιοτική αναβάθμιση των προκλήσεών του κατά ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Δηλαδή η Ελλάδα δεν άλλαξε τους τελευταίους μήνες την «εξωτερική» ενεργειακή πολιτική της κατά την τελευταία 20ετία! Ο Ερντογάν βρήκε πρόσφορο έδαφος για νέες δόξες ανθελληνικών προκλήσεων.

Υπάρχει και ένα τελευταίο σημείο, ως επικλητέο "ελαφρυντικό" υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη, για να αποκρουστεί αυτό που ισχυρίζομαι, ότι, δηλαδή, είναι η πολιτική της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης που υποδαυλίζει την ποιοτικά αναβαθμισμένη σημερινή τουρκική επιθετικότητα με στόχο της Ελλάδα. Είναι, λοιπόν, ορισμένοι που λένε ότι το προσφυγικό είναι που προσφέρει στον Ταγίπ Ερντογάν την ευκαιρία να γίνει περισσότερο επιθετικός. Αλλά, …τώρα ξέσπασε το προσφυγικό; Ή μήπως μετράει ήδη αρκετά χρόνια ζωής ως φαινόμενο και ως ευρωπαϊκό πρόβλημα; Και γιατί με την προηγούμενη κυβέρνηση δεν είχαμε ανάλογες προκλήσεις με τις σημερινές «βόλτες» του Ουρούτς Ρεις σε ελληνική υφαλοκρηπίδα, ούτε φυσικά είχαμε τουρκικές ενέργειες που αμφισβητούν το δικαίωμα της Κρήτης, της Ρόδου και της Καρπάθου σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ; Η προσφυγική κρίση του 2015 δεν ήταν αληθινή;

Αλλά ακόμη κι αν ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται το προσφυγικό ως δήθεν μέρος των ελληνοτουρκικών (κάτι που γενικώς είναι λογικό να υποθέτει κανένας) η σημερινή κυβέρνηση τί έχει πράξει για να αποσυνδεθεί η διαφύλαξη των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων από το προσφυγικό; Απολύτως τίποτα! Αντίθετα, μάλιστα, τα εθνικιστικής κοπής φληναφήματα της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης περί «ευρωπαϊκών συνόρων» που «τα προστατεύει η Ελλάδα στον Έβρο» (ανεξαρτήτως του ότι η χώρα μας πολύ ορθά αντιμετώπισε αποφασιστικά προσφάτως την εργαλειοποίηση μεταναστών από τον Ερντογάν), όπως τα φληναφήματα αυτά εκφέρονται και διατυπώνονται για εσωτερική πολιτική κατανάλωση αλλά με συνέπειες στην αέναη ευρωπαϊκή διαπραγματευτική διελκυστίνδα, αφήνουν ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο να σκέπτονται οι Βρυξέλλες και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ότι η Ελλάδα θα συμψήφιζε την (κατά τα άλλα απολύτως δεσμευτική, αλλά χωρίς αντίκρυσμα) ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στη διαχείριση του προσφυγικού με κάποιες παραχωρήσεις της Ελλάδας προς την Τουρκία, …«για να μη φωνάζει και ο Ερντογάν».              

Άρα, δεν είναι ότι άλλαξε τελευταία την «εξωτερική» ενεργειακή πολιτική της η Ελλάδα στην ανατολική Μεσόγειο ή το προσφυγικό, για να εξηγείται και να ερμηνεύεται επαρκώς η σημερινή ποιοτική αναβάθμιση των τουρκικών αμφισβητήσεων σε βάρος της χώρας μας και των κυριαχικών δικαιωμάτων της στην περιοχή! Προφανώς, λοιπόν, η Άγκυρα επιτίθεται κατά της Ελλάδας σήμερα, στο ανατολικό Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, επειδή έχει εκτιμήσει ότι απέναντί της βρίσκεται μια ελληνική κυβέρνηση ευεπίφορη σε υποχωρήσεις, από τις οποίες προσδοκά απτό όφελος, φυσικά σε βάρος ελληνικών δικαιωμάτων. Τέτοια οφέλη έχει να διεκδικήσει και να πετύχει η Τουρκία από την εποχή του Κώστα Σημίτη, των Ιμίων και της συμφωνίας της Μαδρίτης. …Και φυσικά στον πολιτική τίποτα δεν είναι τυχαίο! Ιδίως οι «συμπτώσεις» των πολιτικών ομοιοτήτων!...     

Όμως, η ελλειπτική πρόσληψη από τον ίδιον τον Κυριάκο Μητσοτάκη της άκαμπτης δημοκρατικής υποχρέωσής του να συγκαλέσει το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, εγκυμονεί έναν τεράστιο κίνδυνο! Να συγκληθεί οψέποτε στο μέλλον το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, όχι με αρμοδιότητα να επιζητηθεί η ευρύτερη δυνατή συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων της χώρας επί του διαπραγματευτέου διακυβεύματος με την Τουρκία, όπως είναι η αρμοδιότητα του συμβουλίου αυτού, αλλά να συγκληθεί από τον σημερινό πρωθυπουργό μόνο και μόνο για να νομιμοποιήσει το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών ό,τι θα έχει συμφωνήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης!!! Κι αυτό πιθανώς θα είναι απολύτως επιζήμιο για τα μείζονα ελληνικά συμφέροντα (αφού ο ελληνοτουρκικός διάλογος που ξεκινάει είναι εφ’ όλης της ύλης), αλλά παράλληλα συνιστά και σαφή εκτροπή από το δημοκρατικό σύστημά μας και την υψηλού ποιοτικού δημοκρατικού βαθμού προδιαγραφή άτυπης σύγκλησης συμβουλίου πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τηρουμένων πρακτικών. Στην Ελλάδα δεν έχουμε μονάρχη, δικτάτορα ή ηγεμόνα! Εκλεγμένο πρωθυπουργό έχουμε, που υπόκειται σε δημοκρατικό έλεγχο!   

Υπάρχουν, τέλος, και όσοι προετοιμάζουν από τώρα το έδαφος για τη σοβαρή περιπέτεια στην οποία επιχειρεί να μας εμπλέξει ο σημερινός πρωθυπουργός, με σοβαρότατες πιθανότητες να προκληθεί ανήκεστη σημαντική ζημία για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Αυτοί οι τελευταίοι περίπου συμψηφίζουν την πιθανολογούμενη παραχώρηση ελληνικών δικαιωμάτων στην Τουρκία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με τη …συμφωνία των Πρεσπών!!! Όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεφώνησε με τη συμφωνία των Πρεσπών αλλά τη σέβεται ως πρωθυπουργός αφού δεσμεύει την Ελλάδα, λένε αυτοί οι τελευταίοι, έτσι και αύριο η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση οφείλει να σεβαστεί την όποια συμφωνία του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν, ακόμη και αν τέτοια συμφωνία εμπεριέχει παραχωρήσεις ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων προς την Τουρκία στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο!

Ναι, αυτό λένε! Τολμάνε να συμψηφίζουν διμερή συμφωνία της Ελλάδας με άλλη χώρα για ζητήματα ονομασίας (της άλλης χώρας) καθώς και για ζητήματα διαχείρισης ιστορικών κληρονομιών, με διμερή συμφωνία της οποίας το δυνάμει περιεχόμενο είναι η Ελλάδα να παραχωρεί ελληνική κυριαρχία (στην άλλη χώρα)! Αν δεν είναι συμψηφισμός από πολιτικό μικρονοϊσμό, πρόκειται για πολιτική αλητεία με σοβαρότατες συνέπειες σε βάρος της χώρας μας! Και, φυσικά, αυτό δεν θα περάσει!

Μήπως ανησυχώ υπερβολικά ή μήπως η δεδομένη αντικυβερνητική μου τοποθέτηση με οδηγεί σε πλάνη; Για να το ξεκαθαρίσουμε και αυτό παραθέτω απόσπασμα από πρόσφατη παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο συνέδριο του Economist: «Έχουμε πει κάτι απολύτως ξεκάθαρο από την αρχή: Είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε με την Τουρκία, μέσω διερευνητικών συνομιλιών, για το ένα θέμα, που αφορά την οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο… Και θέλω να είμαι ξεκάθαρος: ότι αν δεν φτάσουμε σε συμφωνία, είμαστε διατεθειμένοι να φέρουμε το ζήτημα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και θα σεβαστούμε την απόφαση, η οποία θα βασίζεται σε συνυποσχετικό το οποίο θα υπογράψουμε με την Τουρκία».

Μόνο που με τη φράση αυτή ακριβώς αναδεικνύεται εντυπωσιακά το μεγάλο πρόβλημα που προκύπτει για την Ελλάδα από τους χειρισμούς του σημερινού πρωθυπουργού, και το οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης είτε αδυνατεί να κατανοήσει, είτε σκοπίμως παραβλέπει! Και το πρόβλημα αυτό φυσικά δεν είναι να υπάρξει προσφυγή  σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, αφού υπογραφεί από τις δύο χώρες συνυποσχετικό (πράγμα γενικώς απίθανο, αφού η Τουρκία σε κάθε περίπτωση δηλώνει ότι δεν καλύπτεται από τις διεθνείς συμβάσεις και το διεθνές δίκαιο και βεβαίως δεν έχει κανένα λόγο σήμερα  να αλλάξει στάση συνυπογράφοντας με την Ελλάδα συμφωνία που θα αναγνώριζε και θα παραχωρούσε δικαίωμα δικαιοδοσίας σε οποιονδήποτε διεθνή φορέα ή δικαστήριο). Το μεγάλο πρόβλημα, λοιπόν, από την πολιτική Κυριάκου Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά και τον διάλογο που συμφώνησε με μόνο δική του απόφαση να διεξάγει, είναι τί θα σήμαινε για την Ελλάδα εάν τυχόν προέκυπτε συμφωνία Μητσοτάκη-Ερντογάν! Διότι εδώ συμφωνία θα μπορούσε να προκύψει είτε αν η Τουρκία αναστείλει τις διεκδικήσεις της σε βάρος ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαιο και την ανατολική Μεσόγειο, είτε επειδή ο Έλληνας πρωθυπουργός θα συναινούσε σε ικανοποίηση των τουρκικών διεκδικήσεων, μερικώς ή συνολικά. Και για μεν την Τουρκία αυτή από μεριάς της έχει ανοίξει όλη τη βεντάλια των διεκδικήσεών της σε βάρος της χώρας μας και ό,τι κερδίσει όφελος δικό της θα είναι. Για την Ελλάδα, όμως, μόνο θέμα του διαλόγου που ξεκινάει με ευθύνη Κυριάκου Μητσοτάκη είναι τί προτίθεται να παραχωρήσει!

Η ελληνική πλευρά, όπως δηλώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην παραπάνω αναφορά του στο συνέδριο του Economist, είναι έτοιμη να συζητήσει «την οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο»! Και καλά, για το Καστελλόριζο ας πούμε ότι υφίσταται ένα θέμα επήρειας στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ (που κατά το ισχύον διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει και μόνο η νομολογία διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων με εξαιρετικά αυθαίρετο τρόπο γενίκευσης θα μπορούσε να του προσδώσει κάποια να στοιχειώδη βασιμότητα για παραπομπή σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο και φυσικά κατόπιν ελληνοτουρκικού συνυποσχετικού –που η Τουρκία δεν θα υπογράψει ποτέ, όπως είπαμε). Για την Κρήτη, τη Ρόδο και την Κάρπαθο, όμως, είναι επίσης έτοιμος να να συζητήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητήματα ενδεχόμενης μειωμένης επήρειας σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ; (Και το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, αφού ήδη ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδέχτηκε μειωμένη επήρεια για την Κρήτη στην πρόσφατη διμερή συμφωνία της Ελλάδας με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση μικρού μέρους της κοινής γραμμής ΑΟΖ των δύο χωρών). Κι αν δεν είναι διατεθειμένος να τα συζητήσει αυτά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, γιατί δεν το έχει καταστήσει αυτό σαφέστατο προς την άλλη πλευρά και τους Δαναούς μεσολαβητές; Νομιμοποιείται ο σημερινός Έλληνας πρωθυπουργός (ή ο οποιοσδήποτε τυχόν άλλος αύριο) να διαπραγματεύεται με την Τουρκία ζητήματα παραχώρησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία ή οπουδήποτε αλλού; (Και αντιπαρέρχομαι για λόγους οικονομίας χρόνου ότι σε κάθε περίπτωση δεν είναι νοητό για οποιονδήποτε Έλληνα πρωθυπουργό να προσέρχεται σε διμερή διαπραγματευτικό  διάλογο με την Τουρκία αφήνοντας ο ίδιος και καθ’ οιονδήποτε τρόπο ανοιχτό θέμα αμφισβήτησης του πλήρους δικαιώματος του Καστελλόριζου σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Αντίθετα, ο Έλληνας πρωθυπουργός οφείλει μονότονα να επαναλαμβάνει και να υπερασπίζεται τη θέση ότι το Καστελλόριζο διατηρεί με βάση το ισχύον διεθνές δίκαιο πλήρη δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ! Όπως αντιπαρέρχομαι και το γεγονός ότι μόνη περίπτωση να υπάρχει σημείο επαφής της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο, είναι το Καστελλόριζο να έχει πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Ποιός Έλληνας πρωθυπουργός θα τολμούσε να σηκώσει το βάρος με δικές του πράξεις και αποφάσεις να οδηγήσει σε εξελίξεις που θα ενταφιάζαν τη δυνατότητα να υπάρχει σημείο επαφής της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο, όταν μάλιστα αυτό είναι απόρροια προβλέψεων του διεθνούς δικαίου;)

Κι εδώ υπάρχει το δεύτερο σοβαρό πρόβλημα από τις αναφορές του Κυριάκου Μητσοτάκη στο ίδιο συνέδριο του Economist! Ο σημερινός Έλληηνας πρωθυπουργός είπε: «…είναι ένα πρόβλημα που έχει καθαρά ευρωπαϊκή διάσταση. Και η Ευρώπη κατέστησε απολύτως σαφές ότι αυτό που διακυβεύεται είναι η ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου. Η Ευρώπη από θέση αρχής δεν αποδέχεται μονομερείς ενέργειες που είναι αντίθετες στο Διεθνές Δίκαιο».

Μόνον που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εδώ φαίνεται να ξεχνάει ότι πριν και πάνω από την ευρωπαϊκή διάσταση της υπόθεσης, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα καθαρά ελληνικό ζήτημα. Ζήτημα το οποίο προηγείται παντός άλλου και το οποίο εν πάση περιπτώσει εκείνος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας οφείλει να θέτει σε απόλυτη προτεραιότητα αποφύγοντας τον καθ’ οιονδήποτε τρόπο συμψηφισμό του με άλλα θέματα, όπως για παράδειγμα το «ευρωπαϊκό συμφέρον»! Σε κάθε περίπτωση είναι τα ελληνικά συμφέροντα ο οδηγός για τον προσδιορισμό του ευρωπαϊκού συμφέροντος στην υπόθεση αυτή, και όχι το αντίστροφο! Διότι, εάν υποθέσουμε ότι το ευρωπαϊκό συμφέρον τυχόν θα ήθελε να παραχωρηθούν κάποια ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Τουρκία για να κατευναστεί, ας πούμε, η επιθετικότητα Ερντογάν και να διασφαλιστεί η δυνατότητα άλλων ευρωπαϊκών χωρών να συνεχίσουν να εξάγουν στη μεγάλη τουρκική αγορά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, το ευρωπαϊκό ή το ελληνικό συμφέρον θα υπερασπιζόταν; (Και αναφέρομαι σε προσεγγίσεις και απόψεις που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι υπαρκτές ως λογική και ως στόχοι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και δεν πρόκειται για ευφάνταστα σενάρια).

Τα έχει αυτά ξεκαθαρίσει απολύτως στους ευγενικούς μεσολαβητές ο σημερινός Έλληνας πρωθυπουργός, ναι ή όχι; Προσέρχεται, λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον υπό διαμεσολάβηση διμερή ελληνοτουρκικό διάλογο που μόνος του και ερήμην των άλλων κομμάτων αποφάσισε να διεξάγει με «επικίνδυνη» για τα ελληνικά συμφέροντα ατζέντα, έχοντας θέσει τις ελληνικές «κόκκινες γραμμές», ναι ή όχι; Διότι από τις αναφορές του στο συνέδριο του Economist μόνο ξεκαθάρισμα της ελληνικής στάσης δεν προκύπτει, αντίθετα γεννώνται σοβαρότατες ανησυχίες!

Να διευκρινίσω στο σημείο αυτό, ότι απάντηση στις σοβαρές ανησυχίες που έχω εκθέσει ως εδώ δεν θα μπορούσε να είναι η «ευκολία» ότι δήθεν δεν επιθυμώ ελληνοτουρκικό διάλογο! Και για να το κανω απολύτως σαφές: Φυσικά και είναι επιθυμητός παγίως διμερής διάλογος με τον απαράδεκτο και ανεπίτρεπτα επιθετικό γείτονά μας! Μόνον που ο διάλογος αυτός ακριβώς με έναν γείτονα αυτών των χαρακτηριστικών θα πρέπει να είναι σαφέστατα οριοθετημένος, τόσο ως προς το περιεχόμενό του όσο και ως προς τους όρους διεξαγωγής του. Και σήμερα τίποτα απ’ αυτά τα δύο δεν είναι σαφές, όπως όφειλε να έχει πράξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνεννόηση με το σύνολο του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα.

Εξηγούμαι λοιπόν: Μόνο, και αποκλειστικό επιτρεπτό αντικείμενο του ελληνοτουρκικού διαλόγου που ξεκινάει ο σημερινός Έλληνας πρωθυπουργός, το οποίο νομιμοποιείται να διαπραγματευτεί με την Τουρκία ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ των νησιών. Εκκινώντας αυτονόητα από τη θέση που οφείλει να τηρήσει κάθε Έλληνας πρωθυπουργός ότι όλα τα ελληνικά νησιά -συμπεριλαμβανομένου και του Καστελλόριζου- έχουν πλήρη δικαιώματα με βαση το διεθνές δίκαιο σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και αν εν πάση περιπτώσει η Τουρκία έχει διαφορετική γνώμη η Ελλάδα θα ήταν έτοιμη να υπογράψει συνυποσχετικό για την παραπομπή της διαφοράς σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο. Καμιά άλλη διμερής ελληνοτουρκική συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει!

Για ο,τιδήποτε πέραν τούτου, καμιά νομιμοποίηση δεν έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να διαπραγματευτεί και αν το κάνει αναλαμβάνει μόνος την ευθύνη και, βεβαίως, κανένας αυθαίρετος συμψηφισμός με τη συμφωνία των Πρεσπών, δηλαδή με ένα ζήτημα τελείως διαφορετικού περιεχομένου που δεν αφορά σε οποιαδήποτε περίπτωση ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, δεν θα εξανάγκαζε τα άλλα κόμματα σε υποχρέωση τήρησης όσων τυχόν θα συμφωνήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Ταγίπ Ερντογάν, πέραν του πλαισίου που προανέφερα. Αντιθέτως, στην περίπτωση τυχόν συμφωνίας Μητσοτάκη-Ερντογάν πέραν αυτού του πλαισίου, τα άλλα κόμματα έχουν υποχρέωση άκαμπτης προγραμματικής δέσμευσης ενώπιον των Ελλήνων πολιτών ότι θα κάνουν παν το δυνατόν για να ανατρέψουν τη συμφωνία και δεν έχουν καμιά υποχρέωση να την τηρήσουν, επειδή είναι προϊόν άσκησης βίας σε βάρος της Ελλάδας από μεριάς της Τουρκίας καθώς και ανεπίτρεπτης ανοχής της ΕΕ απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις και επομένως τα έννομα αποτελέσματά της αμφισβητούνται βασίμως!

Αυτά ως εδώ! Όμως, άφησα για τον επίλογο μια πτυχή αυτής της υπόθεσης που θεωρώ πολύ κρίσιμη και η οποία γεννά εξ αφετηρίας εδραία αμφισβήτηση της νομιμότητας μιας τυχόν συμφωνίας Κυριάκου Μητσοτάκη-Ταγίπ Ερντογάν! Και η πτυχή αυτή είναι ότι ακόμη κι αν συμφωνούσαν Μητσοτάκης με τον Ερντογάν σε κάποια διμερή ελληνοτουρκική συμφωνία  να παραχωρηθούν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Τουρκία, η συμφωνία αυτή δεν θα ήταν εφαρμόσιμη διότι επηρεάζει δυσμενώς και δικαιώματα άλλων χωρών της περιοχής, που οι άλλες χώρες δεν είναι διατεθειμένες να ανεχτούν! Για παράδειγμα, η Κύπρος γιατί θα αποδεχόταν να υπάρχει μειωμένη  επήρεια στο Καστελλόριζο με ελληνική συναίνεση, όταν είναι προφανές ότι η Τουρκία επιζητεί μειωμένη επήρεια και για την κυπριακή ΑΟΖ και οι τουρκικές προκλήσεις αυτής της περιόδου  στρέφονται ταυτόχρονα και σε βάρος της; Φυσικά και δεν θα το αποδεχόταν και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσφέρει πολύ κακές υπηρεσίες και σε βάρος των κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων, εμφανίζοντας με τη σημερινή στάση του και τη συναίνεσή του να ξεκινήσει ένας ελληνοτουρκικός διάλογος με τις παρούσες προϋποθέσεις, ότι και οι τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα ήταν ενδεχομένως αντικείμενο μιας διμερούς συμφωνίας, καμπτομένων των προβλέψεων του διεθνούς δικαίου. Που στην περίπτωση της Κύπρου, όμως, δεν υπάρχει απολύτως κανένα βάσιμο επιχείρημα ότι μπορούν να συνεπάγονται μειωμένη επήρεια στην κυπριακή ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα!

Είναι σαν να μεθοδεύεται με ελληνική συμμετοχή σχέδιο να πληγούν κατάστηθα τα μείζονα κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα!  Θα το τολμούσε αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως ένας νέος Εφιάλτης; Όλα ως σήμερα δείχνουν ότι αυτό ακριβώς κάνει ο σημερινός Έλληνας πρωθυπουργός!