28 Σεπ. 2020

Δημοκρατική προτεραιότητα να απομακρυνθεί η σημερινή κυβέρνηση με ομαλό τρόπο

Οι όροι της αναγκαίας

πολιτικής αλλαγής

Καθώς ο πολιτικός χρόνος κυλάει, ολοένα και περισσότερο επιβεβαιώνεται η μεγάλη ανάγκη να απομακρυνθεί η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, για να αποκτήσει η χώρα και οι πολίτες της το συντομότερο πρόσβαση σ’ ένα καλύτερο παρόν και ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Η σημερινή διακυβέρνηση και η εμμονική υπεράσπιση μιας πολιτικής που σαφώς προκαλεί πλέον δυσβάσταχτο κόστος στον τόπο είναι το τελευταίο εναπομένον φύλλο συκής στα στελέχη του συστήματος και τους πυλώνες του μπλοκ εξουσίας που συγκροτήθηκε γύρω από τον σημερινό πρωθυπουργό, που εξανδραποδίζουν τα όνειρα μιας πληγωμένης μεταμνημονιακής Ελλάδας και ενταφιάζουν τις ελπίδες της για την επιβεβλημένη αλλαγή πορείας.

Οι σημερινές πολιτικές συνθήκες και η καθημερινότητα των αλλεπάλληλων αστοχιών του πρωθυπουργού και των υπουργών του, με σοβαρότατες πια συνέπειες για τη ζωή όλων μας και σ’ όλα τα πεδία του δημόσιου βίου, μετατρέπει το αίτημα να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης από μια συνήθη αντιπολιτευτική δήλωση σε γενικευμένη αλλά και εξατομικευμένη συναίσθηση των αναγκαιοτήτων επιβίωσης του μέσου πολίτη. Το αίτημα της πολιτικής αλλαγής, σε τέτοιες συνθήκες, έχει πάψει πια να είναι στόχος μιας αντιπολίτευσης (της οποιασδήποτε) που απλά αντιπαρατίθεται στα τρέχοντα, περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου για να αναλάβει εκείνη την ευθύνη διαχείρισης της χώρας. Μάλιστα, το «βόλεμα» της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια τρέχουσα αντιπαράθεση συμβατικών τύπων και πολιτικού λόγου που θα άρμοζε σε μια «κανονικότητα», ενώ είναι πρόδηλο ότι εδώ βιώνουμε μια πολυεπίπεδη ανωμαλία, στους δημοκρατικούς θεσμούς, την οικονομία, τη διαχείριση της πανδημίας αλλά και την προάσπιση της εδαφικής και κυριαρχικής ακεραιότητας της Ελλάδας, ουσιαστικά συμβάλλει στην παράταση της ανωμαλίας αυτής, ενώ κάθε λεπτό που περνάει είναι απολύτως κρίσιμο για τις τύχες μας. 

Στο ίδιο πλαίσιο, η βύθιση χρήσιμων και απαραίτητων για τον σκοπό της πολιτικής αλλαγής δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων σε μια αχρείαστη συζήτηση σχετικά με το εάν είναι «καλός» ή «κακός» ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιτελεί συστηματικά το καταστροφικό έργο του, μοιάζει με πολυτέλεια της οποίας το κόστος για τη χώρα αρχίζει να γίνεται βαρύ και να αφορά περισσότερο σε μαχες οπισθοφυλακών, όταν η προτεραιότητα να φύγει αυτή η κυβέρνηση αποκτά απόλυτη σαφήνεια και μετατρέπεται σε γενικευμένη παραδοχή.

Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει την προγραμματική, στελεχιακή και πολιτική πληρότητα, για να παρέχεται στους πολίτες η ασφάλεια ότι θα υλοποιήσει τον μείζονα σκοπό της πολιτικής αλλαγής, με την αποτελεσματικότητα και το βάθος που απαιτούν οι περιστάσεις! Επίσης, παρά τα πλεονεκτήματα που καταγράφει η μονοπρόσωπη ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα (στην οποία φυσικά καταλογίζονται και κρίσιμες ατέλειες), ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εμπνέει την παραταξιακή ασφάλεια που θα χρειαζόταν και που απαιτεί η κοινωνική συμμαχία των συγκλινόντων ταξικών συμφερόντων ριζοσπαστικοποιημένων στρωμάτων,  που έχουν ήδη καταστεί κοινωνική πλειοψηφία και δεν απομένει παρά ο μετασχηματισμός της και σε πολιτική πλειοψηφία.

Αυτά είναι σαφή!

Όμως, η τρυφηλή θεώρηση της σημερινής πολιτικής πραγματικότητας, όταν αποκαλύπτεται ότι πλέον απέχουμε ελάχιστα από το χείλος μιας μεγάλης καταστροφής, αποτελεί αναντίστοιχη με την απαίτηση των καιρών στάση. Και η ανησυχία για το μέλλον μεγαλώνει  και προσλαμβάνει δραματικό τόνο, όταν -όπως συμβαίνει σήμερα- η χώρα μοιάζει παγιδευμένη σε μια διακυβέρνηση χειρισμού της διαφαινόμενης καταρρευσής της, αντί να προχωράμε άμεσα στη συζήτηση για το πως θα απαλλαγούμε από το κακό.

Υπάρχει ένα πρόσθετο σημείο ανησυχίας! Πρόκειται για την πολιτική παράδοση προσφυγής σε δημοκρατικές εκτροπές, που αφορά στην πολιτική σχολή όπου εμαθήτευσε ο σημερινός πρωθυπουργός. Και είναι μια ανησυχία που εντείνεται περισσότερο, από το γεγονός ότι οι μικρές και σοβαρότερες εκτροπές, από τον ξυλοδαρμό Ινδαρρέ μέσα στο σπίτι του, μέχρι τα φαινόμενα ακραίου νεποτισμού των σκοιλ ελικικου και της αναπαραγόμενης «λίστας Πέτσα», και τόσα άλλα, αποτελούν τη συνήθη πολιτική πρακτική της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Γι’ αυτό και είναι πρωτεύουσας σημασίας η επιζητούμενη πολιτική αλλαγή να έρθει ως ώριμο και μαζικό αίτημα μιας σημαντικής πλειοψηφίας των πολιτών, έτσι ώστε η επέλευσή της να εξουδετερώσει με επαρκή δημοκρατική πειστικότητα τους αντιπερισπασμούς και τις γενικευμένες εκτροπές, που το μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη φαίνεται απολύτως διατεθειμένο και έτοιμο να επιχειρήσει, για να αναστείλει τη δυναμική ανατροπής του. Η επιθυμητή πολιτική αλλαγή θα πρέπει να έλθει ως όρος και επαλήθευση της διαδικασίας επιστροφής της Ελλάδας στην πολιτική ομαλότητα και ως εξέλιξη απορρέουσα από τη δημοκρατική επιταγή της κοινωνικής και της πολιτικής πλειοψηφίας. Μόνον έτσι θα σαρωθούν τα κέντρα παραεξουσίας που κατατρώγουν το δημοκρατικά αρθρωμένο θεσμικό DNA της χώρας και η Ελλάδα θα βρει βηματισμό προς την πρόοδο, τον γεωπολιτικό σεβασμό που της αναλογεί στην περιοχή μας και την ευημερία.

Υπάρχει και διακινείται εντέχνως αυτήν την περίοδο ένα μύθευμα ότι πρέπει να υφίσταται προγραμματική εναλλακτική πληρότητα ως αναγκαία προϋπόθεση για να απομακρυνθεί μια τόσο κακή διακυβέρνηση σαν τη σημερινή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πρόκειται περί επικίνδυνης ψευδαίσθησης! Η πολιτική εμπειρία μας από την πολιτική ιστορία της νεώτατης Ελλάδας επιβεβαιώνει ότι οι πολίτες βιώνοντας τα έργα και τις ημέρες της χειρότερης κυβέρνησης εδώ και πολλές δεκαετίες δεν ψάχνουν τί θα αντικαταστήσει το κακό που τους βρήκε, αλλά προστρέχουν στην αγωνιώδη αναζήτηση του πώς θα απαλλαγούν από τον σημερινό εφιάλτη.

Η εμπειρία της απογείωσης του ΣΥΡΙΖΑ από το μικρό περιθωριακό κόμμα της παραδοσιακής αριστεράς σε δύναμη διακυβέρνησης, που επί των ημερών της ήταν η μόνη κυβέρνηση της Ελλάδας που πέτυχε να βγάλει τη χώρα από το άγος των μνημονίων, να ρυθμίσει το χρέος έναντι δημόσιων πιστωτών μας και να λύσει το αδιέξοδο που είχε σωρευτεί σε βάρος της χώρας μας στο λεγόμενο «μακεδονικό», αποδεικνύει ότι η πολιτική αλλαγή μπορεί να έρθει ως «επιταγή μαζών» και όχι  «τεχνική συστημάτων εξουσίας». Δηλαδή, δεν ήταν η προγραμματική πληρότητα που επέτρεψε στον ΣΥΡΙΖΑ να ασκήσει  θετική και αποτελεσματική διακυβέρνηση, εκεί που τα παλαιά κόμματα εξουσίας είχαν αποτύχει οικτρά! Η συνταγή της επιτυχίας προεκυψε από έναν συνδυασμό πολιτικών χαρακτηριστικών κόμματος και ηγεσίας, όπου η σταθερή απόφαση και η πίστη στον σκοπό να απαλλαγεί η Ελλάδα από τις λεόντειες  δεσμεύσεις των μηνμονίων, που έπνιγαν τη χώρα, καταδίκαζαν τους πολίτες της σε εισοδηματική εξαθλίωση και παγίωναν στην οικονομία το κλίμα υπανάπτυξης, υπηρετήθηκε πιστά και μέχρι το τέλος. Και τούτο, μάλιστα, εντός ενός εξαιρετικά δυσμενούς συσχετισμού δύναμης σε βάρος της Ελλάδας εντός της ΕΕ. Ταυτόχρονα, η θετική και αποτελεσματική υπηρέτηση και προαγωγή από την κυβέρνηση Τσίπρα των γεωπολιτικών συμφερόντων της Ελλάδας στα Βαλκάνια με τη συμφωνία των Πρεσπών (και με ευρύτερα οφέλη για τη σταθερότητα στη Χερσόνησο), απέδειξε ότι δεν ήταν κάποια εξαντλητική προγραμματική προετοιμασία η βάση της σημαντικής αυτής επιτυχίας, αλλά αρκούσε η αίσθηση κατανόησης του συμφέροντος της χώρας και της διάθεσης για ισορροπία στην περιοχή για να προκύψει ό,τι προέκυψε. Δηλαδή, ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που φαίνεται να αποτελεί σήμερα το πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τέλος, η συνεπής προσπάθεια για στήριξη των αδυνάμων (που αρχικά εκείνοι κατέβαλαν το συντριπτικά μεγαλύτερο κόστος του μνημονιακού «διασωστικού» παραλογισμού), ήταν το τρίτο στοιχείο που προσέδωσε στη διακυβέρνηση 2015-’19 τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής δικαιοσύνης που οφείλει να επιδεικνύει ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος του 21ου αιώνα. Στοιχείο, που επίσης ελλείπει ηχηρά από τις σημερινές κυβερνητικές πρακτικές.

Τα σημεία που ανέφερα προηγουμένως συγκροτούν τη βάση της μεγάλης πολιτικής συμφωνίας των προοδευτικών δυνάμεων για την απομάκρυνση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τα συνοψίζω: 1. Τα δημοκρατικά πολιτικά μέσα, στον αντίποδα της σημερινής αντιδημοκρατικής καθημερινότητας, 2. Η συνεπής υπηρέτηση και προαγωγή των γεωπολιτικών συμφερόντων της Ελλάδας και η αποκατάσταση της αίσθησης ασφάλειας για τη χώρα καθώς και θετικής παρέμβασης στις διεθνείς εξελίξεις, σε αντίστιξη με την παγίωση του σημερινού κλίματος που σαφώς πλήττει τα συμφέροντά μας στην περιοχή, και 3. Οι αντίθετες με τη σημερινή κυβερνητική πολιτική κατευθύνσεις στήριξης του εισοδήματος των πολιτών, ιδίως υπό το δεδομένο της πανδημικής επιβάρυνσης.

Προσθέτω κάτι τελευταίο, που θεωρώ μεγάλης συμβολικής και πρακτικής σημασίας: Την επικύρωση της στάσης για μακριά από καταδρομικού τύπου αρπαχτές στα δημόσια ταμεία (σκοιλ ελικικου, λίστα Πέτσα, προμήθεια λεωφορείων, μάσκες για τα σχολεία κ.λπ.) όταν τα οικονομικά μας υποφέρουν. Η συστηματική προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να συκοφαντήσει σε ηθικό επίπεδο τη διακυβέρνηση 2015-’19 πέφτει πλέον στο κενό. Πρόκειται για τη συνειδητή πολιτική επιλογή του σημερινού πρωθυπουργού να παραπλανήσει τους πολίτες και να ενσταλάξει ανάμεσά μας την εντύπωση ότι «όλοι είναι ίδιοι» στο πολιτικό προσωπικό της χώρας, που είναι μήνυμα  βαθύτατα αντιδημοκρατικό! (Διότι, φυσικά, δεν είναι η θεσμική δημοκρατική βάση διακυβέρνησης που προβλέπεται για την Ελλάδα, η οποία φύσει παράγει τα φαινόμενα πολιτικής διαφθοράς. Είναι συγκεκριμένες πολιτικές, από συγκεκριμένα πρόσωπα και από συγκεκριμένα κόμματα που κατέστησαν ενδημικό το φαινόμενο στον ελληνικό δημόσιο βίο, με κορυφαίο παράδειγμα το σκάνδαλο της Novartis).

Και, φυσικά, «δεν είναι όλοι ίδιοι»! Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, παρά την αμείλικτη ψευδολογία των λαδωμένων μέσων ενημέρωσης της μιντιακής δικτατορίας Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι πια σαφέστατο ότι δεν μπορεί να καταλογιστεί σε βάρος της συντεταγμένη πολιτική διαφθορά! Σε αντίθεση με τα σημερινά, που εντός ενός έτους έχουν να παρουσιάσουν πλούσιο κατάλογο περιστατικών, λες και «έξις δεύτερα φύσις» του κόμματος που κυβερνά και της ηγεσίας του.

Σήμερα, οι στημένες ανοησίες περί Καλογρίτσα, Πετσίτη και διαφορα άλλα, καταρρέουν. Και κυρίως, αυτό που καταλήγει σε επιβεβαιωτική επικύρωση της αυτογελοιοποίησης όσων προσπαθούν να εμφανίσουν τη διακυβέρνηση 2015-’19 ως δήθεν διεθαρμένη, είναι η κωμωδία με τον Παπαγγελόπουλο! Που το μόνο που απομένει πια απ’ αυτήν, είναι η αγωνία όσων με κομματικά κίνητρα πλειοδοτούσαν ότι ο Τσίπρας και μερικοί υπουργοί δήθεν μαζεύονταν σ’ ένα γραφείο συνομωτικά και βυσσοδομούσαν για να ασκηθούν πολιτικές διώξεις κατά πολιτικών αντιπάλων τους για το σκάνδαλο Novartis, να πείσουν τον εαυτό τους ότι πράγματι υποστήριξαν τέτοιες ανοησίες. Και οι ίδιοι να αναγνωρίσουν σήμερα, ότι το πρακτικό πολιτικό αποτύπωμα που απομένει από τη γελοιότητα της δίωξης Παπαγγελόπουλου, στο πλευρό της βαθύτατα αντιθεσμικής καταδίωξης από την κυβέρνηση της εισαγγελέως κατά της διαφθοράς (που σήκωσε το μεγάλο βάρος της αποκάλυψης του σκανδάλου Novartis), είναι η συνέπεια ξεπλύματος του μεγάλου σκανδάλου. Σκανδάλου που παγκοσμίως αναγνωρίζεται ως σκαστή υπόθεση διαφθοράς με τη συμμετοχή πολιτικών προσώπων, με επίκεντρο των πολιτικών αποφάσεων για την εκδήλωση του σκανδάλου την Ελλάδα, ως χώρας-οδηγού για τις υπερτιμολογήσεις των φαρμάκων σε σειρά πολλών άλλων χωρών. Την Ελλάδα, που τα κόμματα επί των ημερών των οποίων εκδηλώθηκε και εκτυλίχτηκε αποδεδειγμένα το σκάνδαλο, είναι εκείνα που αγωνιωδώς προσπαθούν να πείσουν τους Έλληνες πολίτες και τη διεθνή κοινότητα, ότι όλα ήταν πολιτική σκευωρία και το σκάνδαλο περιοριζόταν σε κάποιους κατώτερους υπαλλήλους. Μια επιχείρηση της σημερινής κυβέρνησης με τη σύμπραξη του ΚΙΝΑΛ, η  οποία γελοιοποιεί την Ελλάδα και την εκθέτει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, ως θεσμικά απρόθυμης και πολιτικά τόσο ανώριμης, ώστε να προσπαθεί να συγκαλύψει το μεγαλο σκάνδαλο, παρά τα όσα αποκαλύπτονται διεθνώς.    

Αυτό, λοιπόν, είναι το πολιτικό πλαίσιο της συμφωνίας για την προώθηση του σκοπού να απομακρυνθεί η καταστρεπτική πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη από την εξουσία. Το πλαίσιο των 3 σημείων και μαζί της ηθικής καθαρότητας όσων θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος ανόρθωσης της Ελλάδας από τον σημερινό κατήφορο.       

Εγγύηση ότι ο σκοπός πολιτικής εκδίωξης της σημερινής κυβέρνησης θα ευοδωθεί και ότι η επιτυχία της ανορθωτικής προσπάθειας που θα ακολουθήσει θα επιτευχθεί δεν είναι κάποιο «πρόγραμμα»! Η υπόθεση θετικής διακυβέρνησης της χώρας δεν είναι ένα «τεχνικό ζήτημα» και για την υπηρέτησή της δεν χρειάζονται εξειδεικευμένοι  πολιτικοί, επαγγελματίες ή οικογενειακώ δικαίω δρώντες. Αρκεί η αίσθηση κατανόησης της έννοιας του δημόσιου συμφέροντος και της ανάγκης ανυποχώρητης υπηρέτησής του, καθώς και η βαθύτατα εμπεδωμένη  στους πολιτικούς λειτουργούς πρόθεση σεβασμού των δημοκρατικών κανόνων, για να φέρουν τη μεγάλη πολιτική αλλαγή. Και θα την φέρουν!