12 Δεκ. 2020

ΕΕ-ελληνοτουρκικά: Το τέλος των κυρώσεων

Η μοιραία εξωτερική πολιτική

και η υπαρκτή απειλή

μιας μεγάλης ελληνικής ήττας

Χρειάστηκαν 17 μόλις μήνες διακυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για να ανατραπεί πλήρως η ελληνική εξωτερική πολιτική στα ελληνοτουρκικά, η οποία εξασφάλισε επί 46 χρόνια την αποτροπή των συνεπειών από την πάγια τουρκική επιθετικότητα κατά των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και το να περιέλθει η χώρα μας σε τόσο προφανές και δυσεπίλυτο αδιέξοδο όσο το σημερινό.

Η σταθερή όλ’ αυτά τα χρόνια ειρηνική πορεία της Ελλάδας και της Κύπρου, με εφόδια την ενότητα όλων των παρατάξεων και την αμυντική θωράκιση της χώρας, βρίσκεται πια στο στάδιο πλήρους αδυναμίας να διασφαλίσει στοιχειωδώς τα ελληνικά συμφέροντα.

- Τα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο αμφισβητείται ευθέως και κατά απόλυτη παραβίαση της απλής λογικής το δικαίωμά τους να διατηρούν μέριμνες αμυντικής θωράκισής τους ενώπιον προφανών επιθετικών προθέσεων.

- Τα ελληνικά κυριαρχικά και εκμεταλλευτικά δικαιώματα στην ΑΟΖ της χώρας ποδοπατούνται απροσχημάτιστα και η ίδια η Ελλάδα εξ ίδιων σύρεται σε εξ ανάγκης διμερείς  συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ της με τις διατηρούσες ανάλογα δικαιώματα χώρες της περιοχής, παραχωρώντας επικράτειά της, σε βάρος της Ελλάδας, και πέραν της λεγόμενης «μέσης γραμμής», όπως ορίζει ρητά το διεθνές δίκαιο.

- Χώρα χωρίς εκμεταλλευτικά και κυριαρχικά δικαιώματα σε κατά το ισχύον διεθνές δίκαιο ελληνική επικράτεια, πραγματοποιεί ανεμπόδιστα έρευνες και γεωτρήσεις, με την Ελλάδα απολύτως αδύναμη να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της.

- Στο Κυπριακό, παρά τη σοβαρή πρόοδο στο Κραν Μοντανά, όπου για πρώτη φορά μετά τον Αττίλα τέθηκε επί τάπητος ζήτημα κατάργησης των επεμβατικών δικαιωμάτων των εγγυητριών χωρών (και έτσι για πρώτη φορά εμμέσως πλην σαφώς τέθηκε στον διάλογο ελληνοκυπρίων-τουρκοκυπρίων θέμα αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής), ξανανοίγει θέμα διχοτόμησης. Είναι θλιβερό που μέσα σε λίγους μήνες η τεράστια (και επιτυχής) προσπάθεια που καταβλήθηκε επί 40 χρόνια να ανατραπούν τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και να τεθεί το Κυπριακό σε λογική βάση, εξαερώνεται και ξαναβρισκόμαστε στην αρχή.

- Τα ελληνικά δικαιώματα στις θαλάσσιες διασώσεις αμφισβητούνται ανοιχτά.      

- Εγείρεται ανοιχτή διεκδίκηση διχοτόμησης του Αιγαίου, με την Ελλάδα να καλείται να παραχωρήσει τον μισό από τον θαλάσσιο, ιστορικό, συμβολικό και πολιτισμικό της πνεύμονα, που δεν της έχει αμφισβητηθεί επί 25 αιώνες, παρά μόνο από κατακτητές.

- Αμφισβητείται στην Ελλάδα ευθέως και χωρίς αιδώ το κατοχυρωμένο, για κάθε άλλη χώρα του κόσμου που έχει θάλασσα, δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων της στα 12 μίλια.

- Η Ελλάδα αδυνατεί να λάβει την οφειλόμενη αλληλεγγύη και υποστήριξη από την ΕΕ για τις σε βάρος της ανήκουστες διεκδικήσεις και απειλές, και αντ’ αυτού, εξευτελίζεται εν είδει ευρωπαϊκού προτεκτοράτου, που οφείλει να θέτει το ευρωπαϊκό συμφέρον πάνω από το δικό της, ακόμη κι αν έτσι απειλείται η απώλεια επικράτειας και κινδυνεύουν να της αφαιρεθούν απολύτως αναγκαίοι για την ευημερία των πολιτών της πλουτοπαραγωγικοί πόροι, που της ανήκουν χωρίς αμφιβολία.

Δυστυχώς, η εικόνα της σημερινής Ελλάδας είναι η εικόνα χώρας-παρία της Ευρώπης και αδύναμου γεωπολιτικού παράγοντα, σε περιοχή όπου μέχρι σήμερα με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο εδέσποζε

Ήταν πάντα έτσι για την Ελλάδα τα πράγματα; Διεξάγονταν γεωτρήσεις και γίνονταν τουρκικές έρευνες σε περιοχές της ΑΟΖ της; Όχι, μέχρι πριν από μερικούς μήνες! Εγειρόταν ανοιχτά και με επίσημες δηλώσεις θέμα παραχώρησης του μισού Αιγαίου στην Τουρκία; Όχι, το κακό έχει ξεκινήσει τους τελευταίους μήνες! Αμφισβητήθηκε μήπως ποτέ άλλοτε ως σήμερα ευθέως και εμπράκτως το δικαίωμα της Κρήτης της Ρόδου και της Καρπάθου σε ΑΟΖ αλλά και το δικαίωμά τους να επεκτείνουν τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας εκεί έως τα 12 μίλια; Όχι, ποτέ άλλοτε, σήμερα μόνο το ζούμε!  (Και το casus belli, θα με ρωτήσετε! Μα το casus belli αφορά σε -τελείως ανεπίτρεπτη, κατά τα άλλα- προειδοποίηση προς την Ελλάδα να μην ασκήσει κυριαρχικό της δικαίωμα. Δεν αφορά στον εάν υφίσταται αυτό το δικαίωμα, ή όχι, όπως  συμβαίνει σήμερα)! Μήπως και στο Κυπριακό δεν είχαμε και παλιότερα, μετά την τουρκική εισβολή, μπροστά μας την τουρκική επιδίωξη για διχοτόμηση; Φυσικά και την είχαμε. Όμως, ποτέ άλλοτε και μόνο για πρώτη φορά, έχουμε σήμερα τα πρακτικά αποτελέσματα της διχοτόμησης να παράγουν εξελίξεις, με την δήθεν ξεχωριστή της Κυπριακής Δημοκρατίας ΑΟΖ του ψευδοκράτους να γίνεται το πρόσχημα νομιμοποίησης των βάναυσων παραβιάσεων της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας με τουρκικές έρευνες και γεωτρήσεις σε αναμφισβήτητη κυπριακή επικράτεια.

Όλ’ αυτά, και πολλά ακόμη, εδώ και 17 μήνες είναι το σκηνικό των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Πριν αυτά δεν υπήρχαν. Όποτε η Τουρκία επιχείρησε να προχωρήσει σε γεωτρήσεις και έρευνες σε ελληνική επικράτεια, η Ελλάδα δεν της το επέτρεψε. Σήμερα η Ελλάδα δεν μπορεί να αποτρέψει. Το Κυπριακό πάντα αντιμετωπιζόταν ως διεθνές πρόβλημα κατοχής και εισβολής. Πώς σήμερα έχει επιτραπεί στους Ερντογάν και Τατάρ να θέτουν ανοιχτά θέμα διχοτόμησης; (Και ούτε να διανοηθεί κανένας να μου κουνήσει το δάχτυλο επειδή δεν σύρθηκα στο «ναι» το σχεδίου Ανάν! Ανατριχιάζω και μόνο με τη σκέψη του τί θα συνέβαινε σήμερα, αν τυχόν είχε περάσει το σχέδιο Ανάν και η κυπριακή ΑΟΖ βρισκόταν υπό την συνδιοίκηση των τουρκοκυπρίων! Αιδώς Αργείοι, όσοι σκέφτεστε έτσι!) Ποτέ άλλοτε η Τουρκία δεν είχε τολμήσει να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του δικαιώματος των ελληνικών νησιών να επεκτείνουν τα χωρικά μας ύδτατα στα 12 μίλια. Η Τουρκία πάντα ευχόταν και εργαζόταν να μην ασκηθεί αυτό το ελληνικό δικαίωμα. Σήμερα, όμως, το αμφισβητεί!             

Ποιάς κυβέρνησης έργο είναι όλ’ αυτά; Μήπως του Τσίπρα και του Πολάκη; Ή του οποιουδήποτε άλλου από τις προηγούμενες κυβερνήσεις πριν τη σημερινή;

Να γίνει επομένως αντιληπτό, ως μη επιδεχόμενο καμιά άλλη εκδοχή, πως ό,τι ζούμε σήμερα, με την Ελλάδα αδύναμη, ανίκανη να προστατεύσει τα δικαιώματά της και ευρωπαϊκή χώρα-παρία, φέρει πολιτικό ονοματεπώνυμο: Κυριάκος Μητσοτάκης! Ο διεθνής παράγων παγίως  ανάλογα με τις ικανότητες και την αποτελεσματικότητα της πολιτικής ηγεσίας της κρίνει, αξιολογεί και μεταχειρίζεται κάθε χώρα. Αυτό συμβαίνει σήμερα και γι’ αυτό η Ελλάδα κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο αδύναμη και όλο και πιο ανίκανη να υπερασπιστεί συμφέροντα της χώρας και των πολιτών της.

Κατά ένα φιλοκυβερνητικό μύθευμα «εσωτερικού πολιτικού σκοπού», για την κατάντια της διεθνούς εικόνας της Ελλάδας, φταίει η … Τουρκία! Μα, η Τουρκία πάντα εκεί ήταν και πάντα τις ίδιες διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας είχε! Ποτέ άλλοτε δεν έχω ξανακούσει για μια χώρα και την πορεία της στην ιστορία, για τις οπισθοχωρήσεις και τις ήττες της, ότι έφταιγαν …οι αντίπαλοί της! Σ’ αυτά ποτέ δεν μετράει τί κάνει ο αντίπαλός σου, αλλά μόνο το τί κάνεις εσύ!     

Μήπως ήταν τραγικά ετεροβαρής σε βάρος της Ελλάδας η ισορροπία έναντι της Τουρκίας, ώστε να μην ευθύνεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τη σημερινή πολυεπίπεδη ήττα στην οποία οδηγείται ο τόπος; Μα, αν ήταν έτσι, γιατί τόσα χρόνια η Ελλάδα δεν βρέθηκε ποτέ άλλοτε σε τόσο δυσχερή διεθνή θέση; Η Ελλάδα μόλις ένα χρόνο πριν τις τελευταίες εκλογές, υπέγραφε τη συμφωνία των Πρεσπών! (Κι ας μην πιάσουμε τη συζήτηση τί έκανε τότε ο σημερινός πρωθυπουργός…) Νωρίτερα, έθετε βέτο στην ευρωπαϊκή και νατοϊκή προοπτική της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, κόντρα σε όλους τους συμμάχους της. Πιο πίσω σταματούσε το Πίρι Ρέις μέσα στο λιμάνι του. Αποχωρούσε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ… Μερικά παραδείγματα μόνο φέρνω!

Με τα εσωτερικά πολιτικά πάθη σε υψηλότατους τόνους, η Ελλάδα πάντα ψήφιζε τις αμυντικές δαπάνες με ευρύτατη πολιτική αποδοχή. Πάντα, στις κρίσιμες στιγμές στα μεγάλα ζητήματα της χώρας συγκαλείτο το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Συστηματικά, η κοινή πορεία Αθήνας-Λευκωσίας ήταν δεδομένη!

Δεν θέλω να πω τί βλέπουμε σήμερα!

Η αλήθεια είναι ότι χωρίς τη θλιβερή περίοδο των Ιμίων, ποτέ δεν θα είχε ανοίξει ο δρόμος για το σημερινό σκηνικό  της ντροπής και της απειλής για ιστορική ήττα που θα εξανδραποδίσει το μέλλον των παιδιών μας. Μόνο σήμερα πια μπορούμε εμείς όλοι να καταλάβουμε και κανένας να μη μπορεί να το αντικρούσει, ποια ήταν η σημασία της αναγνώρισης στην Τουρκία των «ζωτικών συμφερόντων» της στο Αιγαίο, που συνομολόγησε ο Κώστας Σημίτης στη Μαδρίτη. Σήμερα, όλα, πλέον έρχονται στο φως και αποκαλύπτονται.  

Λίγα λόγια για την ΕΕ πριν κλείσω!

Ο ευρωπαϊκός  φιλοτουρκισμός δεν είναι κάτι καινούριο στην ΕΕ. Η αποτελεσματικότητά του όμως, συνεπεία πράξεων και παραλείψεων του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι κάτι το ολότελα καινούριο! Η Ελλάδα χτυπήθηκε πολλές από τον φιλοτουρκισμό αυτόν, οποιαδήποτε αιτιολογική ερμηνεία κι αν υπάρχει για την ύπαρξή του -γιατί είναι πολλές, αλλά πάντα πετύχαινε σοβαρά πράγματα προς όφελός της μέσα στην ΕΕ και νωρίτερα την ΕΟΚ. Είναι σαφές ότι σήμερα ο σκοπός αυτός δεν μπορεί να υπηρετηθεί στην ΕΕ υπό τις παρούσες συνθήκες και τους ισχύοντες συσχετισμούς δυνάμεων, αλλά και με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση. Θα διακινδύνευα την εκτίμηση ότι αυτός ο συνδυασμός, συσχετισμού δυνάμεων στην ΕΕ και κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, τείνει να καταστεί απολύτως βλαπτικός για τα ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα. Και αυτή η δυσμενέστατη για την Ελλάδα συνθήκη δεν θα αλλάξει μέσω της ΕΕ (όπου οι στρατηγικού χαρακτήρα παρεμβάσεις στα σημερινά δεδομένα, απαιτούν πολύ χρόνο και μεγάλη πολιτική ενέργεια και ισχύ για να τελεσφορήσουν). Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει την στάση της διαμορφώνοντας νέα τακτική για τα ελληνοτουρκικά μεσα στην ΕΕ μακριά από το άγονο όπως έχει εξελιχτεί πεδίο των γελοίων και απαράγωγων κυρώσεων. Παράλληλα, δέον να αναζητήσει ευρύτερες και καινούριες συμμαχίες, που δεν περνάνε πριν κατ’ ανάγκη από το γεωπολιτικό face control των Βρυξελλών.         

Ταυτόχρονα, η Ελλάδα θα πρέπει  αναζητήσει ηγεσία ικανή να χειριστεί τη δύσκολη και σύνθετη συγκυρία.  Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.