16 Δεκ. 2020

Οδηγός επιβίωσης στη μεγαλύτερη καμπάνια στην ιστορία

Θα κάνουμε το εμβόλιο;

Η κατάρα της πανδημίας, αν κάτι καλό έκανε μέσα σ’ αυτή την καταιγίδα θανάτων, αυτό ήταν ότι αποκάλυψε προθέσεις. Και μιλάμε για προθέσεις των ελίτ, που φωλιασμένες μέσα  στο σώμα της δημοκρατίας μάς κατευθύνουν στη μεγαλύτερη καταστροφή παρά ποτέ σε καιρό ειρήνης, για εκατομμύρια πολίτες και σε διαφορές περιοχές του πλανήτη.

Από τις πτωχεύσεις στην Ελλάδα της δεκαετίας του 2010 ως τη σημερινή Αργεντινή, τη Συρία του πολέμου, τη Λιβύη, την Υεμένη και τόσα άλλα μέρη της Γης, οι συνέπειες της σημερινής κατάστασης (με εκπληκτικές ομοιότητες ανάμεσά τους, ακόμη και σε χώρες με τελείως διαφορετικά κοινωνικά και πολιτισμικά συστήματα συγκρότησης) είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού. Μπορεί να αλλάζουν κατά περίπτωση από χώρα σε χώρα τα προβαλλόμενα ως αίτια για την επέλευση της καταστροφής και τα αποτελέσματά της. Στην Ελλάδα και την Αργεντινή η επίκληση των ελίτ όσον αφορά στα αίτια της καταστροφής αφορούν σε καταγγελίες περί της άμυαλης σπατάλης των χαμηλότερων εισοδηματικά στρωμάτων που έφερε την οικονομική καταστροφή. (Και φυσικά με τις ίδιες τις ελίτ αυτοεξαιρούμενες από κάθε συμβολή στις πτωχευτικές συνέπειες του κακού, και με ενδεικτικότερο φαινόμενο ότι τελικά πττώχευσαν -κι ακόμη πτωχεύουν μαζικά- οι χώρες και τα νοικοκυριά, αλλά οι ισχυρότεροι, δηλαδή οι επιχειρήσεις και οι ιδιοκτησίες τους, επιζούν και πολλοί ανάμεσα τους ενισχύονται). Στη Συρία και τη Λιβύη, έφταιγαν οι κακές ηγεσίες Άσαντ και Καντάφι και κανέναν ρόλο δεν έπαιξε η επεμβατική μανία και ο «ανταγωνισμός των φανατικών» του δυτικού κόσμου, από τη μία, και του ισλαμικού φονταμενταλισμού, από την άλλη. Στην Υεμένη, όπου φτωχός κι η μοίρα του, ιδίως αν τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που πεθαίνουν από πείνα, επέχουν θέση «μυρμηγκιών» που ποδοπατούν οι «ελέφαντες» του σουνιτισμού και του σιιτισμού, με τη δύση θεατή και τροφοδότη εξοπλισμών των αντιμαχόμενων. (Δεν ξέρω πόσο δικαιούται να επιχαίρει η δυτική γεωπολιτική «μηχανή» για την επίθεση κατά του Άσαντ και την αιματηρή ανατροπή και τη δολοφονία του Καντάφι διά λιντσαρίσματος, όταν στο διεθνές στερέωμα τους διαδέχτηκαν πρόσωπα σαν τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Ζαΐχ Μπολσονάρου και τον Βίκτορ Όμρπαν και μάλιστα αυτά δημοκρατικά νομιμοποιημένα από ένα σύστημα που τύποις προώρισται να αποτρέπει τέτοιες εξελίξεις –και αποτυγχάνει παταγωδώς να το εγγυηθεί)  

Και στο πλευρό αυτών, η αδιανόητης έκτασης περιβαλλοντική καταστροφή (προφανέστατη απόρροια ενός συγκριμένου αναπτυξιακού, οικονομικού, καταναλωτικού και πολιτισμικού μοντέλου) και η ολοφάνερη επίπτωσή της, η Κλιματική Αλλαγή, που ακόμη την συζητάμε καθισμένοι σε άνετες αίθουσες συσκέψεων στελεχών, ενώ εκείνη μας χτυπάει την πόρτα με χιλιάδες θανάτους εξ αιτίας της σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη. 

Μέσα σ’ όλ’ αυτά, όμως, η άφιξη του κορονοϊού λειτούργησε αποκαλυπτικά. Η δήθεν προτεραιότητα της μέριμνας των ελίτ «για το καλό του λαού», απομυθοποιήθηκε μέσα σε λίγους μήνες, όταν έγινε καθαρό ότι η «διάσωση ανθρώπινων ζωών» ανταγωνίζεται με τη «διάσωση των οικονομιών», ως προς την επιλογή των προταγμάτων για την επιλογή της μεθόδου χειρισμού των συνεπειών της πανδημίας και την οργάνωση αυτής της μεθόδου. Μέσα σ’ ένα μόλις ημερολογιακό έτος, το 2020, έγινε φανερό ότι «ξανάνοιγμα» από τα λοκντάουν της περασμένης άνοιξης, δεν προκρίθηκε ως η δέουσα επιλογή χειρισμού της πανδημίας με υγειονομικά κριτήρια, αλλά με οικονομικά! Οι λοιμωξιολόγοι συμβολικά επέδρασαν στις αποφάσεις, ας είμαστε ειλικρινείς. Και σε περιπτώσεις αφελών και τελικά επικίνδυνων πολιτικών ηγεσιών, όπως δυστυχώς στην Ελλάδα, τα εγκλήματα του «ηλιοβασιλέματος της Σαντορίνης», και άλλων ανάλογων  επιλογών, μπορεί να αποκάλυψαν το state of mind των κυβερνητών. Σε πολλές άλλες περιπτώσεις χωρών, όμως, η αποκάλυψη δεν είναι τόσο ηχηρή και οι ηγεσίες εκεί ακόμη και σήμερα πείθουν τους πολίτες ότι τα «φέρνουν βόλτα», παρά τους χιλιάδες θανάτους που έχουν προκαλέσει οι επί της πανδημίας, θυμίζω, επιλογές τους.

Ταυτόχρονα, πάντα μέσα στον θανατηφόρο χορό του κορονοϊού, συνεχίζεται απροσχημάτιστα η κωμωδία περί της οικονομίας που θα ανανήψει σε χρόνο-ρεκόρ (και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις, όπως -πάλι δυστυχώς- στην Ευρώπη, η ανάνηψη μάς υπόσχονται ότι θα έλθει ως διά μαγείας από ενοχικές και ανεπαρκείς ρευστότητες και «τσουρούτικες» χρηματοδοτήσεις, μόνο και μόνο επειδή οι πλουσιότεροι εταίροι μπορούν και το επιβάλλουν δι’ ίδιον όφελος). Οι εκθέσεις των οίκων αξιολόγησης και τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων, με δεδομένη την κατάσταση της οικονομίας, ανά χώρα και σε παγκόσμια κλίμακα, ίσως συν τω χρόνω γίνει το μεγαλύτερο «οικονομικό καλαμπούρι» όλων των εποχών. Ποτέ άλλοτε, τόσο πολλοί δεν είχαν ακούσει τόσο ανεδαφικά πράγματα για τις οικονομικές εξελίξεις.          

(Για να είμαι σαφής: Μακριά από μένα η συνομωσιολογία κάθε εκδοχής. Όντας αθεράπευτα ρασιοναλιστής (και ίσως να είναι και λίγο προβληματική τέτοια ματιά μου στα πράγματα και να χάνω κατανοητικές ευκαιρίες της μαγείας των ονειρικών θεάσεων των συμβαινόντων) περιγράφω ό,τι περιέγραψα ως εδώ, και όχι ως προϊόν μιας ομάδας «κακών ανθρώπων», που έργο της είναι η καταστροφή μας -το αγαπημένο δηλαδή αφήγημα των κάθε λογής συνομωσιολόγων. Για ένα σύστημα ενιαίων αρχών και κανόνων οργάνωσης των κοινωνιών μιλώ, που από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά δομήθηκε βήμα-βήμα και σήμερα έχει κυριαρχήσει με όρους «παγκοσμιότητας». Ένα σύστημα, που πια είναι διάτρητο και περισσότερα προβλήματα παράγει για τους ανθρώπους, παρά επιλύει. Ένα σύστημα, που οι επιβλαβέστατες συνέπειες των δράσεών του όλο και περισσότερο γίνονται αντιληπτές και το οποίο όσο παρατείνει την επικυριαρχία του και όσο προσπαθεί και καταφέρνει να αναβάλλει την αναγκαία συζήτηση για το τί πρέπει να αλλάξουμε και με τί να το αντικαταστήσουμε από τη σημερινή πραγματικότητα, τόσο η ζημία θα μεγαλώνει.

Κρίνω ως εξαιρετικά αρνητικό και προβληματικό για την προοδευτική παράταξη και την πολιτική αριστερά παγκοσμίως ότι η λογική και εξηγήσιμη αντι-συστημική προαίρεσή τους, άγει εκ του αποτελέσματος ένα μέρος τους στις σκοτεινές ατραπούς των συνομωσιολόγων. Φυσικά πιο επιρρεπείς στο φαινόμενο είναι οι ακροδεξιές και ευρύτερα συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις -πράγμα επίσης εξηγήσιμο. Όμως, εμένα εδώ με ενδιαφέρει και με αφορά η στάση της αριστεράς και η απροθυμία της να τελειώνει άπαξ και διά παντός μ’ αυτές τις ανοησίες. Νομίζω πως με την ευκαιρία της συζήτησης σχετικά με τα εμβόλια η προοδευτική πολιτική παράταξη και η αριστερά, ως διεθνής πολιτικός παράγων, οφείλει να ξεκαθαρίσει απολύτως τη στάση της στο σημείο αυτό).   

Μέσα σ’ όλ’ αυτά, λοιπόν, ήρθε το εμβόλιο! Φυσικά πρόκειται για ένα τεράστιο βήμα προς όφελος της ανθρωπότητας! Και οφείλονται έπαινοι από καρδιάς στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα του χώρου της Υγείας, όχι μόνο για τη σκληρή και συχνά άνιση μάχη που δίνει κατά του κορονοϊού στις υγειονομικές δομές αλλά και για την τεράστια πρόοδο που πέτυχε σε πολύ σύντομο χρόνο για τα εμβόλια.

Για να χειριστούμε την πρωτογενή αντίδραση και στάση μας απέναντι στο ερώτημα αν θα κάνουμε το εμβόλιο, ή όχι, λοιπόν, ας ομονοήσουμε στον κανόνα: Θα κάνουμε ό,τι μας υποδείξει ο γιατρός μας! Δεν θα κάνουμε ό,τι διαβάσαμε στο facebook ή σε κάποια ιστοσελίδα, όσο και να εκτιμάμε τον διαδικτυακό σύμβουλό μας ή τον «πνευματικό» μας, αν είμαστε άνθρωποι της θρησκείας. Τελεία και παύλα!

(Βεβαίως, υπάρχουν πολύ χρήσιμα στοιχεία ενημέρωσής μας, από συμπολίτες που κέκτηνται το δικαίωμα να μας εξηγούν. Ως δημοσιογράφος δεν μπορώ να μιλήσω εγώ γι’ αυτά, μπορώ όμως κάλλιστα να σας παραπέμψω σε μια θαυμάσια ανάρτηση του συμμαθητή μου στο Βαρβάκειο και γνωστού γιατρού Δημήτρη Μπαλατσούρα, όπου θα βρείτε τεκμηριωμένες και πειστικές αναφορές στην επιστημονική πτυχή των εμβολίων, με λόγο καταληπτό και αναλυτικό. Απ’ αυτήν την οπτική ο Δημήτρης προσέφερε παρά πολλά και αισθάνομαι την ανάγκη να τον ευχαριστήσω. Εικάζω ότι η αγάπη του για ταξίδια όπου Γης και οι «ανακαλύψεις» του μέσα από καταπληκτικές φωτογραφίες, είναι το πιο αποκαλυπτικό κίνητρο του ανθρωπισμού που διέπει τη σκέψη και την προσφορά του, ως θεράπων ασκητής μας ταγμένος και δοσμένος στο έργο του. Η ανάρτηση του Δημήτρη Μπαλατσούρα εδώ: https://www.facebook.com/dimitris.balatsouras/posts/3539097639538630?__cft__[0]=AZUxeGpVRxZaA6ILcwu_noFmijhvFJRflmz0dATPs9_0urJfTTlfsIYziiJsCv3cYNbRMSED3FJTsOwPq8Ot_BB8ErCfmRn99RKhHSjPfCgUVMEpXQkHIfocATKUfFEoJtI&__tn__=%2CO%2CP-R)     

Ωστόσο, στο θέμα των εμβολίων συνωστίζονται δυστυχώς πολύ περισσότερες πτυχές από την καθαρά σχετιζόμενη με την ανθρώπινη υγεία, σημείο που έπρεπε να αποτελεί μονοθεματικό πεδίο αναφοράς της γενόμενης συζήτησης και αφού αυτός ο κύκλος θα είχε κλείσει με κατάληξη σε ώριμα συμπεράσματα, να ξεκινάγαμε τη συζήτηση και για τα υπόλοιπα.         

Επιλέγω δύο ενδεικτικά σημεία, που κατά τη γνώμη μου, συμμετέχουν καίρια στον θεματολογικό μόχθο της δημόσιας συζήτησης σχετικά με τα εμβόλια:

- το «δικαίωμα στο κέρδος» των προσώπων και των φορέων που συνέβαλαν στη μεγάλη ανακάλυψη των εμβολίων, και

- η διαχείριση της μεγάλης ανακάλυψης των εμβολίων και πάλι με όρους πολιτικών και οικονομικών σκοπιμοτήτων, αντί της αμιγώς υγειονομικής.

Αν οι ελίτ των καιρών μας και οι πολιτικές ηγεσίες, δεν κατανοούν πόση δυσπιστία (άρα και αναποτελεσματικότητα στο τέλος της ημέρας) έχουν διασπείρει ανάμεσα στους πολίτες οι ανταγωνισμοί του 93% ή 96% αποτελεσματικότητας του εμβολίου, τότε εγώ τι να πώ; Κοντά σ’ αυτά, και στο πλάι της ανόητης θεματικής ότι «είναι Έλληνας ο Μπουρλά», να προσθέσω ότι την ώρα των ανακοινώσεων της μεγάλης ανακάλυψης «γινόταν παιχνίδι» με τις μετοχές της παραγωγού εταιρείας.

Παράλληλα, μαζί με τη μεγάλη ανακάλυψη, άρχισε σχεδόν ταυτόχρονα και η «μεγάλη επικοινωνία» των πολιτικών ηγεσιών. Θεωρούμε όλοι δεδομένο -και το διακηρύττουν ευθέως και οι πολιτικές καμπάνιες υπέρ των εμβολίων- ότι η επικοινωνία είναι αποκλειστικά και μόνο επί σκοπώ αναχαίτισης της πανδημίας. Έτσι, όμως, αποσιωπάται η ολοφάνερα πολιτική πτυχή της ίδιας επικοινωνίας: Το όφελος, σε επιρροή αλλά και άμεσα εκλογικό σε κάποιες περιπτώσεις, για τις πολιτικές ηγεσίες που «μας έφεραν» το εμβόλιο. Κι αυτά, εκτός του ότι πάσχουν σε επίπεδο πολιτικού ήθους, είναι και επικίνδυνα. Διότι, πολιτικοποιούν μια υπόθεση που με την πολιτική καμιά άλλη σχέση δεν έχει, από το να αξιολογείται από τους πολίτες εξ ιδίων και άνευ οιασδήποτε επικοινωνιακής παρέμβασης, πόσο έτοιμα είχαν τα συστήματα δημόσιας Υγείας οι κυβερνήσεις, πώς τα πήγαν οι κυβερνήσεις στο πρώτο κύμα και εάν οι πράξεις και οι παραλείψεις τους ευθύνονται και σε ποιόν βαθμό για την επέλευση και τη βιαιότητα του δεύτερου κύματος. Όπως και να το κάνουμε, δηλαδή, τα εμβόλια ως μεγάλη συμβολή στον άνθρωπο και τη μοίρα του επί Γης, δεν μπορούν έστω και εμμέσως και δευτερογενώς να επιστρατεύονται για να καλύψουν την πανδήμως επιβεβαιωμένη πολιτική αποτυχία διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης ως σήμερα! Η απόλυτη απογύμνωση της υπόθεσης προαγωγής του εμβολιασμού από οποιαδήποτε υπόνοια πολιτικών κινήτρων, είναι προϋπόθεση του βαθμού αποδοχής των εμβολίων από τους πολίτες. Αλλιώς, αρχίζουν οι υποψίες και παρέχεται γόνιμο έδαφος στους συνομωσιολόγους.

Μα καλά, δεν δικαιούται μια κυβέρνηση που τα πήγε καλά να «επικοινωνήσει» την επιτυχία της κατά του κορονοϊού, θα με ρωτήσετε! Και η απάντηση είναι εκτυφλωτικά απλή: Όχι! Αφ’ ενός μεν διότι έχει αποδειχτεί  ότι οι κυβερνήσεις δεν εγνώριζαν αν όντως πέτυχαν, ή όχι! Άρα, όσες θριαμβολόγησαν υπήρξαν  ανεύθυνες. Αφ’ ετέρου δε διότι επίσης έχει αποδειχτεί ότι το ρίσκο που αναλήφθηκε από τις εικαζόμενες επιτυχίες κατέληξε σε πολύ δυσμενέστερες συνέπειες  απ’ ό,τι οι αναμενόμενες θετικές επιδράσεις των ανοιγμάτων, ακόμη και αν η οικονομία είχε αντιδράσει όπως προέβλεπαν οι «οικονομικοί αναλυτές», με τις γελοιότητες  της ανάκαμψης τύπου V και άλλα τοιαύτα –πρόβλεψη εκτός στοιχειώδους μακροοικονομικής τεκμηρίωσης.      

Αν κοντά στο κακό της πολιτικής εκμετάλλευσης, παρεπιδημεί και η μέσω της ίδιας καμπάνιας πολιτική επένδυση στην ελπίδα οικονομικής ανάκαμψης των υπό πτώχευση και με αυξανόμενους ρυθμούς νοικοκυριών, το έγκλημα αποκτά και δεύτερη πρόσθετη διάσταση: Την καλλιέργεια της ψευδαίσθησης σε πληττόμενους πολίτες (και με συντριπτική την επίπτωση στους μικρομεσαίους και τη λεγόμενη μεσαία τάξη) ότι δήθεν αφού υπάρχει το γιατρικό, μπορούμε να προχωρήσουμε σε  ανοίγματα κλάδων της οικονομικής δραστηριότητας, χωρίς υγειονομικές επιπτώσεις. Μαζί και τα ανοίγματα των εκκλησιών. Συμβαίνει ήδη και οι αρνητικές συνέπειές του ήδη παράγουν αποτελέσματα. 

Στο σημείο αυτό, για την οικονομία και την επιστράτευση του εμβολίου με στόχο τη συστημικής λογικής διάσωσή της, κάτι ακόμη: Χρέος και άκαμπτη οφειλή όλων των κυβερνήσεων, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος σ’ όλο τον κόσμο, από την αρχή που εμφανίστηκε ο κορονοϊός με τα πανδημικά δεδομένα του, ήταν να παράσχει στους πολίτες την εγγύηση ότι η μάχη για την υγεία των ανθρώπων τίθεται ως η μόνη προτεραιότητα, με διασφάλιση ότι θα παρασχεθούν όλοι οι αναγκαίοι πόροι και οι υποστηρίξεις για να υπηρετηθεί ο σκοπός. Κι αυτό σε δύο επίπεδα, την υγειονομική και ερευνητική-επιστημονική πτυχή, και την παροχή όλων των χρειαζούμενων για να συνεχιστεί κατά το δυνατό η ζωή των ανθρώπων, μακριά από τις αντικειμενικά ενισχυτικές της μεταδοσιμότητας του ιού οικονομικές και κοινωνικές τρέχουσες δραστηριότητές μας. Δηλαδή, όφειλαν οι κυβερνήσεις στους πολίτες την εκπλήρωση της αυτονόητης ευθύνης τους, να στέλνουν το μήνυμα ότι πρώτα θα νικήσουμε τον ιό και μετά θα ασχοληθούμε με την οικονομία. Ένας πακτωλός προερχόμενος ασφαλώς από το έκτακτο τύπωμα χρήματος, ήταν η επιβεβλημένη μέθοδος για να διευκολυνθούν οι πολίτες πρακτικά και ψυχολογικά να αγωνιστούν στη μικροκλίμακα του κοινωνικού περιβάλλοντός του ένας έκαστος εξ ημών και να νικήσουμε όλοι μαζί την εξάπλωση του κακού. Ταυτόχρονα, όφειλαν οι κυβερνήσεις να προχωρήσουν σε άμεσο πάγωμα κάθε ιδιωτικής επιχειρηματικής δραστηριότητας σχετιζόμενης με τη μάχη κατά της πανδημίας, και υπαγωγή  όλου του έμψυχου και άψυχου υλικού και των υποδομών Υγείας σε μια ενιαία δημόσια πλατφόρμα, ώστε να επιτυγχάνεται το μείζον δυνατόν αποτέλεσμα.  

Οι πολιτικές ελίτ κατάφεραν το αντίθετο και στα δύο σημεία:

- αντί για άμεση και ακαριαία χρηματοδότηση αναδιοργάνωσης των δημόσιων συστημάτων Υγείας και αυτόματη «κοινωνικοποίηση» του συνόλου των υγειονομικών υποδομών,  άφησαν τεράστια περιθώρια κερδοσκοπίας εκεί που θα έπρεπε να απουσιάζει πλήρως. (Τα ιδιωτικά τεστ είναι ένα μόνο παράδειγμα), 

- αντί για την κατά το δυνατόν εμπέδωση κλίματος επαρκούς ρευστότητας στα νοικοκυριά και τους μικρομεσαίους, για να ανασταλούν σε πρακτικό και ψυχολογικό επίπεδο οι δραστηριότητες της καθημερινότητας και να ανασχεθεί η εξάπλωση του κορονοϊού, άρχισε μια διαβούλευση που κράτησε μήνες στην ΕΕ και στις κυβερνήσεις των χωρών-μελών, η οποία κατέληξε σε ανεπαρκή μέτρα έμμεσης έκδοσης χρήματος και με τα οποία είναι σήμερα προφανές ότι δεν υπηρετείται η δημιουργία κλίματος ασφάλειας στον πρωτογενή τομέα και τις υπηρεσίες, ενώ οι πτωχεύσεις και τα λουκέτα αυξάνονται. Κι ακόμη και σήμερα, αυτή η ανεπαρκτής έστω ρευστότητα δεν φτάνει εκεί που πρέπει να φτάσει, ούτε στον υγειονομικό τομέα, ούτε στα νοικοκυριά και τις μικροεπιχειρήσεις, ενώ μεγάλο μέρος της κατευθύνεται σε άλλον σκοπό, τη στήριξη των τραπεζικών ισολογισμών.

Μιλάμε, δηλαδή, για γενικευμένη αποτυχία στον αγώνα κατά της πανδημίας και των κοινωνικών επιπτώσεών της! Δεν χρειάζεται να εξειδικεύσω στην Ελλάδα. Όλοι γνωρίζουμε τί συμβαίνει στη χώρα μας.

Σε ευρύτερο επίπεδο και καθαρά σε σχέση με τα εμβόλια, εξ ίσου ήταν αναγκαίο να αποτραπεί η δυνατότητα στις εταιρείες κολοσσούς του φαρμακευτικού κλάδου και σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της «αξίας των εμβολίων» να έχουν πρόσβαση  στις συνήθεις κερδοσκοπικές διαδικασίες, στις οποίες αναμιγνύονται οι ιδιώτες. Είναι σημείο-κλειδί  για την αξιοπιστία των ίδιων των εμβολίων και του βαθμού αποδοχής τους από τον κουρασμένο λόγω της πανδημίας παγκόσμιο πληθυσμό. Το ίδιο όφειλαν να έχουν κάνει οι κυβερνήσεις για την αυτονόητη υποχρέωση μοιράσματος των επιστημονικών επιτευγμάτων προς πάσα κατεύθυνση υπό την εποπτεία του ΠΟΥ, για λόγους τόσο προφανείς που δεν κρίνω σκόπιμο να εξηγήσω περαιτέρω.  

Κράτησα για το τέλος μια κορυφαία για μένα πτυχή σχετικά με τα εμβόλια (κι ας περνάει στα «δεύτερα» της συντεταγμένης ειδησεογραφίας): Την ανισομερή και άδικη κατανομή των εμβολίων, μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών χωρών! Εκτός από φαινόμενο ακραίας ηθικής κατάπτωσης για έναν κόσμο που υποτίθεται ότι  εδράζεται στον απαράβατο κανόνα του «κοινού οφέλους» υπέρ του ανθρώπου στον 21ο αιώνα, νομίζω πως εδώ διακινδυνεύεται και η διάπραξη της αντίστοιχης αστοχίας με εκείνην στο πρώτο κύμα της πανδημίας. Με αδιευκρίνιστο (κατά τις επίσημες επιστημονικές αναφορές) το κατά πόσο τα εμβόλια συμβάλλουν  στην ανάσχεση της μεταδοσιμότητας του ιού (άλλο η αποτελεσματικότητά τους για την πρόληψη νόσησης και για την ίαση των νοσούντων), φαίνεται μάλλον βέβαιο ότι στις φτωχότερες χώρες του κόσμου η πανδημία θα συνεχίσει τον μακάβριο κύκλο της. Οι μετακινήσεις των πληθυσμών, όμως, από τις χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της λατινικής Αμερικής (τον λεγόμενο Νότο) θα συνεχιστούν. Η επιστροφή του κορονοϊού στις εμβολιασμένες κοινωνίες συνάγωγα -εικάζω βασίμως- πως απλά είναι ζήτημα χρόνου. Πόσου χρόνου; Όσο για να φτάνει να κάνουν εκλογές οι σήμερα κυβερνώντες και διαχειριστές του πολιτικού-κοινωνικού-οικονομικού συστήματος που απέτυχε να αντιμετωπίσει το κακό, και να τις κερδίσουν, ως δήθεν θριαμβευτές κατά του κορονοϊού.

Οι βραδείς ιστορικοί χρόνοι, με κάτι τέτοια, χαμογελούν για την αφέλεια των τρεχόντων πραγμάτων και τον κυνισμό των τρεχουσών πολιτικών ηγεσιών και αναμένουν να περάσει ο καιρός για να αξιολογήσουν τις ηγεσίες επί του πραγματικού. Γιατί το θέμα της πανδημίας έχω την εντύπωση πως έχει πλέον πάψει να είναι ζήτημα επάρκειας των νοσηλευτικών μονάδων και όλα σχετικά μ’ αυτό θα κριθούν από το για πόσο χρόνο ακόμη και το πόσο μαρτυρικά η ανθρωπότητα θα κουβαλάει μέσα της τον ιό με τις σημερινές του συνέπειες, καθώς και από το ποιές θα απομείνουν ως κοινωνικές συνέπειες της πανδημίας για τις επόμενες γενιές. Κι απ’ αυτήν την οπτική τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι και τόσο ρόδινα για όσους με εξαιρετική ελαφρότητα και κόστος αμέτρητους θανάτους εμφανίστηκαν ως «νικητές» του κορονοϊού την περασμένη άνοιξη και με την ίδια αλλά εγκληματική πλέον ελαφρότητα θα εμφανιστούν ως «νικητές λόγω εμβολίων» και την ερχόμενη άνοιξη.

(Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ο Καναδάς έχει εξασφαλίσει 300 εκατομμύρια δόσεις εμβολίου για 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι ΗΠΑ θα αγοράσoυν 800 εκατομμύρια δόσεις εμβολίου για πληθυσμό λίγο πιο πάνω από 300 εκατομμυρίων ανθρώπων. Η Γερμανία επιδιώκει επίσης να προμηθευτεί περισσότερες δόσεις εμβολίων από ό, τι οι κάτοικοί της).

_________________________

Υγ.: Δεν είμαι γιατρός, όπως γνωρίζετε. Γι’ αυτό προσπαθώ να αποφεύγω αναφορές στην πανδημία ως μεγάλο ιατρικό γεγονός. Οι αναφορές μου εδώ, όπως και σε κάθε άλλη από τις ελάχιστες περιπτώσεις που σχολίασα την περιπέτεια του κορονοϊού, ως πεδίο αναφοράς έχουν τις κοινωνικές επιπτώσεις της υπόθεσης. Όποια ερωτήματα θέτω και όποιοι προβληματισμοί με ταλανίζουν δεν αφορούν παρά σε σκέψεις που μπορούν να υπερκεράσουν την ανεπάρκεια της στατιστικής ένδειξης να ερμηνεύσει πράγματα που ανάγονται σε πολύ συνθετότερες έννοιες από την εκτυφλωτική απλότητα των αριθμών.

Αυτό είναι το κίνητρο του σημερινού κειμένου. Εύχομαι, οι αυριανοί εμβολιασμένοι συμπολίτες μου να κατανοήσουν ότι με απαξιωτικές αναφορές και στιγματισμό ανθρώπων που έχουν ειλικρινή αγωνία για τον εμβολιασμό και μακριά από τους στημένους των όποιων κινήτρων συνομωσιολόγους, δεν αντιμετωπίζεται η δεισιδαιμονία. Όπως εύχομαι στο κοντινό μέλλον να μη ζήσω στον κόσμο των «θεραπευμένων» και των «αρρώστων» από τον κορονοϊό. Να μη δω τον κόσμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών, υπό τον διπλά φασιστικό καταλογισμό των ανθρώπων που θα ζουν εκεί ως «φορέων». Αυτά δεν εξαρτώνται φοβάμαι από το αν θα εμβολιαστούν στον Βορρά οι «μορφωμένοι» ή δεν θα εμβολιαστούν οι «αμόρφωτοι». Η εμπέδωση στους πληθυσμούς της εντύπωσης ότι η ανθρώπινη περιπέτεια είναι κοινή υπόθεση και από κοινού χαράσσεται το μέλλον όλων μας είναι το κλειδί για μια πάνδημη και παγκόσμια πειστικότητα των εμβολίων. Δεν είμαι αφελής για να πιστεύω πως αυτά που ζητώ να γίνουν θα υιοθετηθούν σε πρώτο χρόνο. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να τα ζητήσω. Άλλωστε, εξ εμπειρίας σας λέγω ότι τις περισσότερες φορές αυτό που πέτυχα να έχω και να είμαι είναι αποτέλεσμα όσων διεκδίκησα και όχι όσων μου χαρίστηκαν. Όπως και για τον καθένα από μας.