20 Φεβ. 2021

Η Ελλάδα που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να θριαμβεύσει...

Βιασμοί και πολιτική

Τώρα που τα στόματα ανοίγουν και η βρωμιά απλώνεται μέχρι και τις «καλύτερες οικογένειες», μπορούμε να δούμε την πολιτική πτυχή της υπόθεσης! Γιατί υπάρχει πολιτική πτυχή, βαθύτατη, ευθέως σχετιζόμενη με το πώς πολιτικές παράταξεις και πρόσωπα, αντιλαμβάνονται την ενάσκηση εξουσίας, όποτε την κατέχουν, με όρους χυδαίας  εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμη και πλήρους απαξίωσης των ανθρώπινων υποστάσεων και κυρίως -κι αυτό είναι το πιο εξοργιστικό και περισσότερο αποκαλυπτικό ενός συγκεκριμένου δημόσιου ήθους- έναντι εκείνων ανάμεσά μας που βρίσκονται σε κατάσταση ανάγκης περισσότερο από τους άλλους. (Ποιοί είναι αυτοί; Είναι ανήλικοι, γυναίκες, πρόσφυγες, εργαζόμενοι σε πολύ δύσκολες συνθήκες για ένα κομμάτι ψωμί, άνεργοι, παιδιά, και τόσοι άλλοι, που με κάθε ευκαιρία βιώνουν με απίστευτη συχνότητα και με όρους καθημερινότητας ψυχολογικούς, πνευματικούς και σωματικούς βιασμούς, ως σύμπτωμα και συνέπεια μιας πολιτικής αντίληψης για τη δομή των κοινωνιών και τη θέση εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου μέσα σ’ αυτές).

(σ.σ: Και ξεκίνησα μ’ αυτό, διότι ήδη έχει ξεκινήσει η συστηματική προσπάθεια αποενοχοποίησης του συστήματος που παράγει και ανέχεται αυτά τα φαινόμενα και τις συμπεριφορές, εμφανίζοντας αυτούς τους βιασμούς ως δήθεν εξαιρέσεις, ενώ είναι ο κανόνας).

...Ξεκίνησα, όμως, απ’ αυτό, για έναν ακόμη λόγο: Διότι η κατανόηση του ηθικού πεδίου παραγωγής και ανοχής των βιασμών, σωματικών ή άλλων, ως βάσης του πολιτικού συστήματος που τα προκαλεί, εξηγεί απολύτως και μέχρι τελευταίου βάθους εννοιών, γιατί υφίσταται το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς! Ερμηνεύει, παράλληλα, επαρκώς γιατί το πλεονέκτημα αυτό είναι ο κρίσιμος επεξηγηματικός λόγος για τον οποίο το ίδιο συγκροτεί την απαράβατη ικανή και αναγκαία προϋπόθεση για να αλλάξουμε τον κόσμο από το ολικό ηθικό, παραγωγικό, περιβαλλοντικό, πολιτισμικό και πολιτικό αδιέξοδο, στο οποίο έχουν οδηγήσει τα πράγματα οι εξουσιαστές του συγκεκριμένου σημερινού κυρίαρχου μοντέλου. Αποκωδικοποιεί,  ακόμη, γιατί ποτέ η δεξιά δεν θα μπορούσε να επικαλεστεί ανάλογο ηθικό πλεονέκτημα ενώπιον των κοινωνιών. Αποκαλύπτει, τέλος, γιατί τόση οργή και τόσο οργανωμένη προσπάθεια να γελοιοποιηθεί και να αποδομηθεί το επιχείρημα περί ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς, ως καίριου προσδιοριστικού σημείου των παραταξιακών ταυτοτήτων, ανάμεσα στα κόμματα του υφιστάμενου σκηνικού.

Για να γίνει απολύτως κατανοητό, ας δούμε τί συνεπάγεται σε ηθικό επίπεδο το γνωστό περιστατικό ολόκληροι πληθυσμοί της νότιας Ευρώπης να πεινούν, και η απάντηση που τους δίνεται να είναι κατηγορίες σε βάρος τους περί τρυφηλότητας και περί συβαριτικού μοντέλου διαβίωσης, καθώς και τσίτατα της μορφής και της πολιτικής ποιότητας του «the game is over». Φυσικά υπήρχε και υπάρχει περιθώριο και μεγάλη ανάγκη για εκλογίκευση των οικονομιών της νότιας Ευρώπης, τόσο σε ό,τι αφορά τη δικαιότερη κατανομή των διαθέσιμων πόρων όσο και το παραγωγικό μοντέλο των οικονομιών τους, αλλά αυτά είναι θέματα που τίθενται και παλεύονται με το αρμόζον δημοκρατικό ήθος και όχι με «μαγκιές» των ισχυρών επί των αδυνάμων. Αυτό ήταν και είναι το ηθικό μειονέκτημα της δεξιάς!

(Αν είχα να αναζητήσω κάποια εξήγηση για το φαινόμενο τόσο καθοδικής πορείας των κοινωνιών στο ηθικό πεδίο, θα την αναζητούσα στην κυριαρχία της πολιτικής δεξιάς και την εντυπωσιακή ενίσχυση της ακροδεξιάς τις δύο τελευταίες δεκαετίες! Αλλά αυτό είναι μια άλλη γενικότερη συζήτηση, που θα κάνουμε κάποια άλλη στιγμή...)  

Πιο πρακτικά, στα καθ’ ημάς, από τις αναφορές κυβερνώντων στους «ψυκτικούς του Περιστερίου», μέχρι την περιοδεία και το τραπέζωμα στην Ικαρία, αλλά και την ποδηλατάδα στην Πάρνηθα, την ώρα που που εκατομμύρια συμπολίτες του ηγέτη ασφυκτιούν, αναδύεται η αντίληψη του προνομιούχου μέλους της κοινωνίας, που οι υπόλοιποι, όλοι εμείς, οφείλουμε να ανεχόμαστε, υπό τη συγκλονιστική για δημοκρατικά ήθη επίκληση ότι πρόκειται για τον ηγέτη «που κέρδισε τις εκλογές»! Άραγε αυτοί δεν ήταν βιασμοί σε μαζική κλίμακα;  

Θλιβερότερη, όμως, απόπειρα να επιχειρηθεί τεχνηέντως η κατάπτωση της αξίας των σημαινόμενων υπό τον όρο «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς», είναι η πρακτική των συμψηφισμών που έχει βάλει μπρος οργανωμένα και μεθοδευμένα η άρχουσα ομάδα των εξουσιαζόντων, επιχείρηση στην οποία δυστυχώς και ως μη όφειλαν συμπράττουν και συνοδοιπόροι τους.

Πρόκειται για τους συμψηφισμούς της απόπειρας να εγκατασταθεί ως αναπόφευκτη πραγματικότητα το «όλοι είναι ίδιοι»! Κι αυτό, στο πλαίσιο μιας ολόκληρης προπαγανδιστικής μηχανής, που στο βάθος των πολιτικών πραγμάτων το σκοπούμενο παραγόμενο προϊόν της είναι το μήνυμα ότι «δεν θα αλλάξει και τίποτα» αν φύγουν αυτοί που σήμερα κυβερνούν.

Στην πραγματικότητα, όμως, είναι μια αδίστακτη προπαγάνδα η οποία αποσκοπεί να εμπεδώσει στο συλλογικό συνειδητό ότι οι βιασμοί καθε είδους δεν συνιστούν εκτροπές ηθικών και πρακτικών αρχών, επί των οποίων οικοδομούνται οι δημοκρατίες των μεταξύ τους «ίσων πολιτών» του 21ου αιώνα, αλλά είναι συνήθη δεδομένα των σημερινών κοινωνιών και υπό την οπτική αυτή τέτοιοι βασμοί είτε είναι ανεκτές συμπεριφορές, είτε -αν ο καταλογισμός σε βάρος τους καταστεί αναπόφευκτος- οι βιαστές θα πρέπει να πέφτουν «στα μαλακά». (Τί πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από «το κάτσε για λίγο καιρό εκτός προσκηνίου ώσπου να ξεχαστεί το θέμα» προς τον κ. Νίκο Γεωργιάδη, καταδικασμένο για παιδεραστία στενό συνεργάτη του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, με τον τελευταίο να μη φείδεται μέσων και αναφορών για να πέσει «στα μαλακά» ο παιδεραστής συνοδοιπόρος του; Και τί πιο ενδεικτικό περί του ότι αυτά που αναφέρω συμβαίνουν στην πραγματικότητα, τί πιο αποκαλυπτικό για μια τάξη πολιτικών ηθών, να ελέγχεται δημοκρατικά μια κυβέρνηση για πράξεις και παραλείψεις της στην αντιμετώπιση μιας κακοκαιρίας και η απάντηση σ’ αυτόν τον δημοκρατικό έλεγχο να είναι ότι η προηγούμενη κυβέρνηση -της αριστεράς- «έκαψε 100 ανθρώπους στο Μάτι»! Λες και οι νεκροί εκείνης της πυρκαγιάς, αντί για ήρωες μνήμης όλων μας για τις μεγάλες αστοχίες στη διαχείριση μιας φυσικής καταστροφής, τελικά τους έμελε να καταστούν αθύρματα κραυγαλέας πολιτικής τυμβωρυχίας από τους βιαστές του στοιχειωδώς απαιτούμενου δημόσιου ήθους, ως προϋπόθεσης  για να δικαιούται κάποιος να θεωρείται πολιτικό δημόσιο πρόσωπο;)

Εν προκειμένω όλα σ’ αυτό το κουβάρι αποκαλυψεων, που θα κλονίσει συθέμελα θέλοντας και μη τους πολιτικούς φορείς ανοχής και υπόθαλψης αυτών των βιασμών, ήταν η διαρραγή στο άθικτο πρόσωπο μιας εξουσίας, της σημερινής εξουσίας, της κυβερνητικής, όπως και από όποιον ασκείται: Η κυρία Μπεκατώρου διέρρηξε τον πανίσχυρο ιστό των προειδοποιητικών απειλών του κυρίαρχου συστήματος και των πολιτικών εκπροσώπων του, που στοχεύουν κατά οιουδήποτε θα τολμούσε  να αποκαλύψει την πραγματικότητα!

Ποιά ήταν η συνέχεια; Η υποδοχή των αποκαλύψεων Μπεκατώρου άρχισε από την πρώτη κιόλας στιγμή να ξετυλίγει και το κουβάρι της επιβεβαίωσης ότι τα όσα ανέφερε η ολυμπιονίκης μας, συνιστούν κορυφαία απειλή κατά του κόσμου αυτών των βιασμών και των φυσικών αυτουργών τους, καθώς και της συντεταγμένης προσπάθειας συγκάλυψης  των εγκλημάτων. Οι πρώτες αντιδράσεις των υποστηρικτών του συστήματος ήταν εκείνα τα σιχαμένα «γιατί δεν μίλησε τόσα χρόνια»! Σε μία καταφανή απόπειρα να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία του προσώπου που βιάστηκε.

Ταυτόχρονα, από την πρώτη κιόλας στιγμή πολύς κόπος και «μιντιακή ύλη» για να μην δημοσιοποιήθούν τα ονοματεπώνυμα των βιαστών, καθώς το περιστατικό καταλύτης-αποκάλυψη του βιασμού Μπεκατώρου από την ίδια την παθούσα έδωσε το έναυσμα να αποπειραθούν κι άλλοι να σπάσουν τον ασφυκτικό κλοιό των ανομολόγητων απειλών σε βάρος όσων υπέστησαν τα ίδια και ποτέ δεν τόλμησαν από φόβο να το δημοσιοποιήσουν. Όμως ο σπόρος της αντίδρασης στο καθεστώς της εμπεδωμένης ανομίας, ακόμη και των φυσικών βιασμών,  που φυσικά δυστυχώς εν τοις πράγμασι ένα πολύ μικρό μέρος τους τελικά θα αποκαλυφτεί, κάρπισε. Κι έτσι ήρθε η σειρά του Λιγνάδη!

Πριν αποκτήσει τη διάσταση που έχει πλέον λάβει το θέμα αυτό, είδα με θλίψη μου ακόμη και πρόσωπα που το δημόσιο ήθος τους σέβομαι  να επιχειρούν να εμφανίσουν πολιτικά κίνητρα, ως την δήθεν κύρια βάση των αποκαλύψεων για τους αποδιδόμενους βιασμούς και τις αποπλανήσεις ανηλίκων, παραβλέποντας το θεμελιώδες ζήτημα: ότι επρόκειτο για βιασμούς, βιασμούς μάλιστα που είχαν επιβεβαιωθεί επισήμως, από τα ίδια τα θύματα! Τόση αήθεια! (Αυτή τη στάση όσων του κύκλου μου το έπραξαν, δεν θα ξεχάσω ποτέ! Οι ίδιοι ξερουν από ποιά παράταξη προέρχονται και γνωρίζουν ποιά ήταν τα κίνητρα της τόσο κραυγαλέας αήθειας στην οποία προσέφυγαν...)

Στη συνέχεια άρχισε η οργανωμένη  προσπάθεια να εμφανιστούν οι αποδιδόμενοι βιασμοί ως υποθέσεις του ίδιου καταλογιστικού βάρους, ...με διάφορες καταγγελίες για τον Κιμούλη, τον Σπυρόπουλο, τον Φιλιππίδη τον Χαϊκάλη, και τα ονόματα να πέφτουν βροχή, ...εκτός από το όνομα εκείνου στον οποίο οι καταγγελίες απέδιδαν βιασμό και αποπλανήσεις! (Βέβαια, οι Κιμούλης και Χαϊκάλης είχαν και σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και ένεκα τούτου ήταν και πολύ χρήσιμοι για την επιχείρηση «όλοι ίδιοι είναι»).

Μετά, στο πλαίσιο της ίδιας προσπάθειας του «όλοι ίδιοι είναι, άκουσα (πάντα από τα ίδια κέντρα της απόπειρας αποφόρτισης της υπόθεσης αποδιδόμενων βιασμών και αποπλάνησης ανηλίκων) ότι κάπου και κάπως μπερδεύεται και ανέχτηκε και ο Τσίπρας βιασμούς, με την επίκληση της υπόθεσης του πρέσβη της Βενεζουέλας. Ναι, αυτό ήταν το νόημα και το νήμα των αναφορών στον Τσίπρα: Ότι είτε είναι ο Μητσοτάκης στην εξουσία, είτε είναι ο Τσίπρας, τα ίδια θα συνέβαιναν!

Όλη αυτή η υπόθεση, είτε το θέλουν οι ήρωές της είτε προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν από την ανοιχτή πλέον αποκάλυψη ότι οι ίδιοι ως σύστημα εξουσίας και ως πολιτική παράταξη υπό τη συγκεκριμένη ηγεσία παράγουν πλέγμα σχέσεων που οδηγούν σε βιασμούς, και τους βιασμούς αυτούς συγκαλύπτουν συνειδητά και εν πλήρη συναισθήσει του ηθικού καταπεπτωκότος πλαισίου εντός του οποίου δρουν ασκώντας την εξουσία που κατέχουν, γεννά σημαντικές εξελίξεις. Εξελίξεις ριζικής αποκαθήλωσης κάθε επιχειρήματος των ως σήμερα υποστηρικτών ή πολιτικών συνοδοιπόρων τους.

Κι όλο αυτό, εντός ενός ευρύτερου δημόσιου σκηνικού καταστροφής της Ελλάδας, από τις χιλιάδες θανάτους λόγω της πανδημίας, την ολοσχερή εξαθλίωση της ελληνικής οικονομίας, και την ώρα που ένα τουρκικό ερευνητικό σκάφος αλωνίζει το Αιγαίο σε περιοχές που καμιά ελληνική κυβέρνηση ως σήμερα δεν το επέτρεψε.  

Όμως, πια τα ψέματα τελείωσαν. Δικαιολογίες πια δεν υπάρχουν! Ο καθένας από μας είτε θα είναι μαζί με τους βιαστές και όσους τους  ανέχονται και τους συγκαλύπτουν, είτε θα είναι απέναντί τους.

(Υγ.: Κρατώ ως παρακαταθήκη τιμής και διάσωσης  της ηθικής συγκρότησης  του ελληνικού πνευματικού κόσμου, τη μαζική αντίδραση των καλλιτεχνών μας κατά του πολιτικού εσμού. Σ’ ένα περιβάλλον που ολοένα και περισσότερο θυμίζει την εντυπωσιακή απομόνωση του Ντόναλντ Τραμπ από τους αμερικανούς καλλιτέχνες, η ίδια εικόνα απομόνωσης έχει πια καταστεί σκηνικό και για τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση και την ηγεσία της)