27 Φεβ. 2021

Η σηπτική πολιτική σκηνή των καιρών

Τα τέρατα έφτασαν...

Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων - Αντόνιο Γκράμσι

Η συνεδρίαση της Βουλής κατόπιν πρωτοβουλίας του πρωθυπουργού με θέμα την ποιότητα του δημόσιου λόγου, νομίζω πως είναι η συμβολική επίσημη ανακήρυξη του εγκλεισμού της σημερινής κυβέρνησης στα άδυτα των πιο σκοτεινών πολιτικών περιόδων που έχει γνωρίσει ο τόπος. Φυσικά δεν έχει νόημα η απόπειρα να περιγραφεί το «τί συνέβη στη Βουλή» πριν μερικά 24ωρα. Τα γεγονότα είναι πρόσφατα.

Το μόνο που βρίσκω ενδιαφέρον να επισημάνω, επειδή όσα συνέβησαν δεν καταγράφονται με τον ίδιο τρόπο σ’ όλους μας, είναι η λίαν αποκαλυπτική προσπάθεια σχεδόν του συνόλου των υποστηρικτών της κυβέρνησης, δηλωμένων ή πολιτικά μεταμφιεσμένων, να σπεύσουν να δηλώσουν ικανοποιημένοι από την εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή. Κι αυτό είναι το πιο έκδηλο πια σύμπτωμα της εκτεταμένης εγκατάστασης φαινομένων σήψης στον δημόσιο λόγο! Ναι! Μια δημόσια ατζέντα που αυτοπροσδιορίστηκε από τον εμπνευστή της ως μέσο αντίστασης στον θλιβερό δημόσιο βίο που διάγουμε, αντί να συμβάλλει -έστω δειλά- στη βελτίωση των πραγμάτων, κατέληξε εκ του αποτελέσματος σε πλήρη επικύρωση του κακού και σε νομιμοποίησή του, ως δήθεν ανεκτού πλαισίου αρχών μιας ομαλής διακυβέρνησης και μάλιστα -κατά τη διακηρυγμένη αντίληψη των υποστηρικτών της- με θετικό πρόσημο παραγωγής πολιτικού έργου για τη χώρα και τους πολίτες της.

Ναι, αλλα ο Τσίπρας;... Αυτό, επίσης, είναι το μότο ενίων εξ όσων δηλώνουν ευχαριστημένοι από τη δημόσια παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή! Δεν γνωρίζω με τέτοια στάση πόσο εσωτερικά πεπεισμένος για την πολιτική βάση των πεποιθήσεών του μπορεί να αισθάνεται κανένας, ως ερμηνεία του γιατί αισθάνεται ικανοποιημένος από τον πρωθυπουργό που επέλεξε να στηρίξει ή να ανέχεται. Γνωρίζω, όμως, μετά λόγου γνώσεως, ότι ένας πρωθυπουργός την ώρα που κυβερνά, αντί να απολογείται για τα έργα και τις παραλείψεις του, όπως θεμελιακά επιβάλλει το δημοκρατικό πλαίσιο, αποφεύγει συστηματικά να αναλάβει τις όποιες ευθύνες του και αποδίδει όλα τα δεινά των συνεπειών του έργου του στην ...αντιπολίτευση, τότε για τον πρωθυπουργό αυτόν η αντιστροφή μέτρηση έχει εκκινήσει να επιτελεί το αμείλικτο έργο της με όρους μη επιδεχόμενους ανακοπή της καθοδικής πορείας.

Πέραν του συντεταγμένου παραλογισμού, ως εμπεδωμένης βάσης πρόσληψης και ενσωμάτωσης των έργων της σημερινής κυβέρνησης από τους υποστηρικτές της και συνοδοιπόρους της, να αξιολογείται ως «θετική» η σημερινή ολοσχερής καταστροφή (και με προτεραιότητα, νομίζω, στην βαθύτατη ηθική απαξία που αναδύεται από τις συνέπειες των πράξεων και των επιλογών της, π.χ. Λιγνάδης στο Εθνικό Θέατρο, εμβολιασμοί στελεχών του κυβερνώντος κόμματος εκτός σειράς, και μόνο στα τελευταία αναφέρομαι), απομένει η γυμνή πολιτική αλήθεια. Το γιατί επιλέγει κάποιος πολίτης να συνταυτιστεί τόσο ασφυκτικά με το κακό, που φυσικά και τον ίδιον πλήττει καίρια, μπορεί να παρουσιάζεται με μερικά στημένα και καλοπλήρωμένα δημοσιεύματα ως πολιτική «ομαλότητα», τελικά όμως τίποτα δεν μπορεί να συσκοτίσει την πραγματικότητα της ογκούμενης δυσαρέσκειας -της δημοκρατικής εννοώ, όχι της εισοδηματικής, με τη δεύτερη να συντρέχει ως ενισχυτικό στοιχείο της επερχόμενης κατάρρευσης του νεο-μητσοτακισμού.

Έτσι, επιβεβαιώνεται ότι τα τέρατα είναι ήδη εδώ. Είτε είναι ενδεδυμένα την ενοχική δήλωση «ο Τσίπρας φταίει για ό,τι κάνω εγώ», είτε προοσφεύγουν στον κυνισμό «ο Τσίπρας σκότωσε 100 άτομα στο Μάτι», τα τέρατα είναι εδώ, ανάμεσά μας, έχουν μάλιστα αναλάβει με δικό μας (σας) νεύμα να μας κυβερνούν!

Και ακριβώς επειδή συμβαίνει αυτό, η τήρηση ίσων αποστάσεων ανάμεσα στον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα, με οποιαδήποτε τεκμηρίωση επιλέγεται τέτοια στάση, δεν είναι άλλο από μέρος μιας πράξης εγκόλπωσης των τεράτων, αλά Ερντογάν. Ιδίως από χώρους που έχουν συνυπάρξει με τον νεο-μητσοτακισμό και έχουν μαζί ψηφίσει εμβληματικές του ταυτοτικού τερατικού στοιχείου ρυθμίσεις, όπως για παράδειγμα, η απαγόρευση συναθροίσεων άνευ κρατικής άδειας, του Χρυσοχοΐδη.

Με μεγάλο ενδιαφέρον, επίσης, παρατηρώ την αγωνιώδη προσπάθεια του μπλοκ εξουσίας γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποχρεωθεί από τις ουσιαστικές πρακτικές και ιδεολογικές ταυτίσεις του με τον τραμπισμό, επ’ ευκαιρία του σκανδάλου Λιγνάδη! Είναι μια επιχείρηση που ενισχύεται τελευταία, και αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι και εντός του κύκλου υποστηρικτών του νεο-μητσοτακισμού έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται αντιδράσεις για την πολιτική βύθιση στην περιοχή των πολιτικών τεράτων.

Η πιο ηχηρή παρέμβαση στο πλαίσιο της προσπάθειας αποχρέωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον τραμπισμό, εκδηλώθηκε -καθόλου τυχαία- επ’ ευκαιρία ακριβώς, όπως ήδη είπα, των δραματικών εξελίξεων στο σκάνδαλο Λιγνάδη. Συγκεκριμένα, ο επικεφαλής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Δημήτρης Τσιόδρας (προσοχή όχι ο Σωτήρης), με ανάρτησή του αποπειράθηκε να διαχωρίσει τον προϊστάμενό του από το λεγόμενο QAnon. Δηλαδή, το απαύγασμα της θέασης των αμερικανικών τεράτων του τραμπισμού κατά της δημοκρατίας, που άλλωστε είναι γνωστό πως κατέληξε στην εισβολή των οπαδών του πρώην αμερικανού προέδρου στο καπιτώλιο.

Η κίνηση Τσιόδρα, που ελάχιστα έγινε γνωστή και στόχευε μόνο στους ως σήμερα υποστηρικτές του σημερινού πρωθυπουργού που έχουν αρχίσει να εγείρουν αντιδράσεις για την μετουσίωση του κυβερνητικου μπλοκ εξουσίας από δημοκρατικά νομιμοποιημένο όχημα πολιτικής σε αντιδημοκρατικό τέρας, έχει διπλή σημασία:
- από τη μία να τηρήσει αποστάσεις από τον τραμπισμό, που μετά την ήττα του τον παρασμένο Νοέμβριο, έχει εισέλθει σε πτωτική τροχιά και πιθανώς (και με την ευχή όλων) σε διαδρομή οριστικής αποσύνθεσης των αμερικανικών πολιτικών τεράτων του Στιβ Μπάνον, από την εποχή της Πέιλιν ως και το QAnon και την εισβολή στο καπιτώλιο, και
- από την άλλη εντέχνως να αποπειραθεί να δείξει ότι υπάρχουν «παράλληλες πορείες» ανάμεσα στο pizzagate (πρόδρομη εκδοχή του QAnon), για την αποδιδόμενη το 2016 στη Χίλαρι Κλίντον και το Δημοκρατικό Κόμμα από μεριάς των τεράτων ανάμιξή τους, σε κυκλώματα trafficking ανηλίκων και παιδοφιλίας.

Ωστόσο, η καλοσχεδιασμένη και πολύ εξειδικευμένης στόχευσης ανάρτηση Τσιόδρα προσκρούει στη λογική για 4 λόγους:
1. διότι το QAnon είχε απέναντί του το σύνολο του καλλιτεχνικού κόσμου στις ΗΠΑ, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την Λίνα Μενδώνη,
2. διότι η -εμφανέστατη- προσπάθεια να προσεταιριστεί το μπλοκ Μητσοτάκη και των συν αυτώ τους εν Ελλάδι υποστηρικτές της Χίλαρι Κλίντον (σχεδόν συνολικά προερχόμενων από τον χώρο του λεγόμενου «εκσυχρονισμού» του Κώστα Σημίτη), ως αδίκως πληγείσα (και ηττηθείσα) τότε υποψήφια πρόεδρο των Δημοκρατικών, παραβλέπει ότι ο Δ. Λιγνάδης είναι ήδη προφυλακισμένος και άρα πρόκειται για μια πραγματική και όχι μια φανταστική ιστορία (εκτός κι αν ο κ. Τσιόδρας γνωρίζει από τώρα ότι αδίκως διασύρεται ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου που διορίστηκε από τον σημερινό πρωθυπουργό και μελλοντικά ο Δ. Λιγνάδης θα αποδοθεί άσπιλος στην κοινωνία),
3. διότι οι συνεχιζόμενες προσπάθειες Τραμπ να φτιάξει «δικό του κόμμα», μοιάζουν πολύ με τις κινήσεις Κυριάκου Μητσοτάκη εντός και σε σχέση με τη ΝΔ, και
4. διότι εισβολή στο «ελληνικό καπιτώλιο» επιχειρήθηκε από ομάδες ανθρώπων που ο ίδιος ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ενεργοποιήσει, με αποτέλεσμα εκδηλώσεις κατηγορίας όχλου (συγκλονιστικής συμβολικής και πραγματικής ομοιότητας με τους εισβολείς στο καπιτώλιο), ένεκα της συμφωνίας των Πρεσπών.

Ανήκει αποκλειστικά στην ευθύνη των σημιτικών του Κυριάκου Μητσοτάκη αν θα αναδεχτούν αυτόν τον ολοφάνερο έμπαιγμό τους.