12 Αυγ. 2021

Έκανε καλα ο Τσίπρας που πρόσφερε συναίνεση κόντρα στο κύμα οργής κατά Μητσοτάκη;

Μια επιλογή που θα κρίνει πολλά...

Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα ενώ Ελλάδα καιγόταν, είναι ένα περιστατικό που αναμφίβολα θα επηρεάσει καταλυτικά τις πολιτικές εξελίξεις την επόμενη περίοδο. Στο πολιτικό πλαίσιο που ανακοίνωσε στη συνέντευξή του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επιπροσθέτως, πρέπει να συνεκτιμηθεί η αναφορά του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος, Νάσου Ηλιόπουλου, που μόλις λίγες ώρες μετά τα όσα ανακοίνωσε ο αρχηγός του, διευκρίνισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν προτίθεται να ζητήσει εκλογές όσο η πανδημία παραμένει εδώ και δρα ύπουλα ανάμεσά μας.

Έτσι έγινε πλέον η σαφές ότι η γραμμή της αξιωματικής αντιπολίτευσης οριστικοποιείται στην «αντιπολίτευση αναμονής», με ορίζοντα το τέλος της 4ετίας.

Έχει μεγάλη σημασία να κατανοηθεί στο σημείο αυτό ότι η επιλογή αυτή του Αλέξη Τσίπρα έρχεται στο πολιτικό περιβάλλον της έκδηλης οργής μεγάλης μερίδας πολιτών (και όχι μόνο λόγω των πυρκαγιών). Δηλαδή έρχεται σε μια στιγμή, κατά την οποία το ως σήμερα κύριο σενάριο του Κυριάκου Μητσοτάκη για προκήρυξη πρόωρων και διπλών εκλογών τον ερχόμενο Οκτώβριο φαίνεται να εγκαταλείπεται, λόγω της επικίνδυνης για το όποιο μέλλον του πρωθυπουργού συνέπειας θα μπορούσε να έχει η μεγάλη καταστροφή του φετινού καλοκαιριού, σε συνέχεια μάλιστα μιας ολοένα και πιο αποδομούμενης «επιτυχίας», που ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατείνεται πως είχε στην αντιμετώπιση της πανδημίας.  

Εξ αρχής να διευκρινίσω πως η συζήτηση περί της επιλογής του Σταύρου Μπένου δεν είναι ούτε σοβαρό, ούτε κρίσιμο σημείο των εξελίξεων αυτών και δεν σκοπεύω να  ασχοληθώ πολύ μ’ αυτό. Άλλωστε, είναι απολύτως ενδεικτικό ότι μόνο οι οπαδοί του ΚΙΝΑΛ ασχολούνται κατά κύριο λόγο και κατά κόρον μ’ έναν απόμαχο της πολιτικής μας ζωής και μόνο για να αποδείξουν «πόσο καλό ήταν το ΠΑΣΟΚ». Λες και το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται πολλά περισσότερα λόγια σήμερα και μετά τον τυπικό ενταφιασμό ακόμη και του ονοματός του από το σημερινό ΚΙΝΑΛ, για να πιστοποιήσει τί ήταν και τί προσέφερε στη χώρα τη δεκαπενταετία 1981-1996. Ωσαύτως η ενασχόληση μ’ αυτό το εκτός των αναγκών της σημερινής Ελλάδας αλλά και απολύτως εκτός του προβληματισμού των πολιτών της για το μέλλον της χώρας ζήτημα, σχετικά με το «πόσο καλό ήταν το ΠΑΣΟΚ», κάνει ευκρινέστερο τον περιθωριακό πολιτικό λόγο και ρόλο του ΚΙΝΑΛ  στο σημερινό σκηνικό.

...Επιστροφή στα σοβαρά!

Η επιλογή Τσίπρα για «αντιπολίτευση αναμονής» (που να διασαφηνίσουμε εδώ ότι καμιά σχέση δεν έχει με τη λεγόμενη αντιπολίτευση του «ώριμου φρούτου», επειδή αυτή η τελευταία αφορά σε μια βεβαιότητα έκβασης των επέμενων εκλογών, ενώ σήμερα αυτό το στοιχείο δεν συντρέχει), υπόκειται -όπως όλες οι επιλογές- στην ένταξη σ’ ένα αδήριτο κανόνα της πολιτικής: Καμία απόφαση ηγεσίας δεν είναι μονοσήμαντα αξιολογητέα εξ αφετηρίας ως θετική ή αρνητική. Όλες οι πολιτικές αποφάσεις φέρουν  θετικά και αρνητικά σημεία και μόνο ο τελικός ισολογισμός της πραγματικότητας  δικαιώνει ή καταβαραθρώνει τέτοιες επιλογές. Το μόνο που απομένει σε μας τους σχολιαστές του τρέχοντος, λοιπόν, είναι να τα βάλουμε σε μια σειρά εντοπίζοντας τα θετικά και τα αρνητικά της «αντιπολίτευσης αναμονής» και διατυπώνοντας στο τέλος γνώμη και πρόβλεψη για το τί θα ακολουθήσει μεσοπρόθεσμα.  

Έχουμε και λέμε:

-  Η επιλογή Τσίπρα συνιστά αντιστροφή της στάσης του την περίοδο 2010-2015! Ο Τσίπρας σήμερα αρνείται να εγκατασταθεί πάνω στο «μομέντουμ της οργής», όπως έπραξε τότε. Τότε ήταν η μνημονιακή εκτροπή, σήμερα είναι η εντυπωσιακά καταστροφική διετία 2019-2021, που συμβολικά αλλά και σε σημαντικό βαθμό και επί του πραγματικού με τις πυρκαγιές σηματοδοτεί την ευρεία εντύπωση μιας βαρύτατης ζημίας για τη χώρα και τους πολίτες της, είτε το αναδέχονται αυτό ως στοιχείο της σημερινής πραγματικότητας οι υποστηρικτές του Κυριάκου Μητσοτάκη, είτε όχι. Άλλωστε και μόνον το γεγονός ότι η ίδια η κυβέρνηση ολοένα και λιγότερο μιλάει για το όποιο έργο της και στον δημόσιο λόγο της προς τους πολίτες της κυριαρχεί η ατζέντα «τί θα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αν ήταν εκείνος κυβέρνηση», αποτελεί θρίαμβο της ομολογίας ότι η σημερινή κυβέρνηση επί ζημιών και καταστροφών επιχειρηματολογεί πολιτικά, αδυνατώντας να αρθρώσει στοιχειώδη πειθώ για τα καλά που έκανε.                         

- Η αντιστροφή της σημερινής στάσης Τσίπρα για τις επιλογές του την περίοδο 2010-2015, είναι εκ των πραγμάτων αυτοκριτική στάση σε ό,τι αφορά τις τότε επιλογές του. Και αυτοκριτική δεν κάνεις για όσα πέτυχες, αλλά για τα όσα απέτυχες να πράξεις ή έβλαψες τη χώρα. Ως γενική αίσθηση, προσωπικά αδυνατώ να διαπιστώσω λόγους αυτοκριτικής για την περίοδο 2015-2019, αφού με τη ρύθμιση του χρέους, την έξοδο από τη μνημονιακή δεσποτεία και τη ρύθμιση του λεγόμενου «Μακεδονικού», το πρόσημο είναι εντυπωσιακά θετικό και σε πλήρη αντιστροφή της μακράς περιόδου παρακμής και αποσύνθεσης που βίωσε η Ελλάδα κατά την προ Τσίπρα περίοδο και μάλιστα -και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία- δηλαδή καμιά απόδοση ευθύνης δεν μπορεί λογικά να εναποτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ για την καθοδική πορεία που οδήγησε την Ελλάδα στην παρατεταμένη και πολυπαραγοντική κρίση που βιώνουμε σήμερα, αρχής γενομένης από την είσοδό μας στον 21ο αιώνα.

- Η αυτοκριτική (άρα και η εκ του αποτελέσματος εν πολλοίς αξιολόγηση της περιόδου 2015-2019 ως μη θετικής για τη χώρα και τους πολίτες) κατά κατά την εντύπωσή μου θα εδικαιολογείτο μόνο για σοβαρούς λόγους πολιτικής τακτικής. Υπάρχουν τέτοιοι λόγοι; Ναι, και είναι δύο πολύ σοβαρά σημεία: α. Να έχει εκτιμηθεί ότι η επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων θα έβλαπτε τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δηλαδή μ’ άλλα λόγια να έχει εκτιμηθεί ότι εάν γίνονταν πρόωρες εκλογές ο Τσίπρας θα τις έχανε, και β. Να μην επιθυμεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να τα παίξει όλα για όλα στη μοναδική ευκαιρία δρομολόγησης σημαντικών εξελίξεων και με τρόπο μονιμότερου επηρεασμού τους, επί του δεδομένου ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική. Έτσι, υπό προϋποθέσεις η εν λόγω αυτοκριτική του Τσίπρα για το 2015-2019 θα μπορούσε να ήταν ανεκτή, αν πρόσφερε στον Κυριάκο Μητσοτάκη συναίνεση τουλάχιστον ως το τέλος της 4ετίας επειδή ζητήματα υπεράνω των ικανοτήτων και δυνατοτήτων μιας κυβέρνησης ευθύνονται για τη σημερινή πολύπλευρη καταστροφή. Αντίθετα, αν συναίνεση προσφέρεται όταν ο πολιτικός σου αντίπαλος καταρρέει από ανικανότητα, δέον όπως είσαι απρόθυμος να την προσφέρεις, διότι έτσι συμβάλλεις στην ανοχή απέναντι σε μια καταστροφή εθνικής κλίμακας, με καταγεγραμμένα τα πρόσωπα που την προκάλεσαν ή αποδείχτηκαν ανεπαρκέστατα στην αντιμετώπισή της. Σε κάθε περίπτωση, η αύξηση της λεγόμενης «απροσδιόριστης ψήφου» στις προσεχείς δημοσκοπήσεις δεν θα πρέπει να μας εκπλήξει και απ’ αυτό θα πληγεί κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.         

- Όπως επεσήμανα και σε μια πρόσφατη ανάλυσή μου, η αξιωματική αντιπολίτευση για να είναι παραγωγική και θετικά αθροιζόμενη για τη χώρα και τους πολίτες οφείλει να μεριμνά ώστε η σημερινή συσσωρευμένη οργή κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη και του συστήματος που εκπροσωπεί (προσοχή στο σημείο αυτό, το εν λόγω σύστημα δεν είναι ευθέως αντιπροσωπευτικό του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας), να λειτουργήσει παραγωγικά για τη δημόσια ζωή μας και να μην εκτονωθεί σε αδιέξοδες θυμωμένες συμπεριφορές, οι οποίες όπως γνωρίζουμε ευνοούν την ακροδεξιά και τη δεξιά, που κερδοσκοπεί εκλογικά ανερυθρίαστα σε τέτοια κοινά. Η σημερινή  στάση του Αλέξη Τσίπρα συμβάλλει στην καθοδήγηση του σημερινού συσσωρευμένου θυμού των πολιτών κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη σε μια θετική για τη δημοκρατία και τις πολικές εξελίξεις κατεύθυνση; Προσωπική γνώμη είναι πως η σημερινή στάση του Αλέξη Τσίπρα δεν συμβάλλει θετικά σ’ αυτό! Δεν γνωρίζω ούτε μπορώ αυτή τη στιγμή να εκτιμήσω πόσο δομική θα αποδειχτεί στη συνέχεια και πόσο θα διαρκέσει η οργισμένη αποστασιοποίηση πολιτών από το πολιτικό μας σύστημα, επειδή η συναίνεση Τσίπρα αδυνατεί να εκπροσωπήσει τον θυμό αυτό. Διαισθητικά έχω τον φόβο ότι αρθρώνεται συμπαγής «αντι-πολιτική» βάση ανάμεσα σε σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης, ένεκα της οριστικής ένθεσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στο κομματικό μας σύστημα ως δύναμης που εγκαταλείπει την «υπόσχεση ανατροπής», που ως σήμερα σχετιζόταν απαρέγκλιτα με το παραταξιακό πολιτικό DNA του. Εύχομαι να σφάλλω!    

- Στα θετικά σημεία της σημερινής στάσης Τσίπρα  αναμφίβολα εντάσσεται ότι με όσα είπε «έκαψε» κάθε χυδαία προσπάθεια συμψηφισμού μιας καταστροφής εθνικής κλίμακας με το Μάτι, όπως προετοιμάζεται να κάνει ο νεο-μητσοτακικός στρατός των προθύμων και των εξαγορασμένων. Πρόκειται για πολιτικό λόγο ώριμης ηγεσίας, ακριβώς σε στιγμή που οι πολίτες χρειάζονται ώριμη ηγεσία, στον αντίποδα ηγεσίας της «αρπαχτής» και της πλήρους ανικανότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη.  Ωστόσο, να σημειωθεί εδώ ότι εάν αυτή η στάση επιλέγεται ως μέσο διαρραγής του «αντισύριζα μετώπου», τα αποτελέσματα θα είναι πενιχρά, δεδομένης της φύσης και της ταξικής προέλευσης του μετώπου αυτού.

Τέλος (και για την ώρα, διότι θα επανέλθω στα ζητήματα αυτά), ενδιαφέρον έχει ότι με τη σημερινή στάση του -και τη συναίνεση που προσφέρει στον Κυριάκο Μητσοτάκη- ο Αλέξης Τσίπρας συμβάλλει ώστε το υπαρκτό και δια γυμνού οφθαλμού σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας της ΝΔ, να μετατρέπεται σε εσωτερικό πρόβλημα του κυβερνώντος κόμματος. Έτσι, ο Τσίπρας μπορεί ως εναλλακτική ηγεσία της χώρας εν μέρει να ευνοείται, αλλά την ίδια ώρα δεν καλύπτεται επαρκώς το έλλειμμα αναγκών ηγεσίας που βιώνει η χώρα, όσο ο ίδιος ο Τσίπρας τυγχάνει μέρος του κενού επάρκειας διαθέσιμης ηγεσίας για τη χώρα.

Κατόπιν όλων αυτών, ενεργεί καλά ή κακά ο Τσίπρας, με τη στάση που τηρεί σήμερα; Επαναλαμβάνω: Οι εξελίξεις θα το αποδείξουν. Η πολιτική ποτέ δεν είναι μονοσήμαντη αξιολόγηση των πραγμάτων, ιδίως εάν η αξιολόγηση αυτή γίνεται με τους πολίτες οργισμένους.