27 Αυγ. 2021

Κατρακύλα της Ελλάδας όλο και πιο κάτω. Ως πότε;

...Μια ακομη κακή χρόνια...

Άσχημα τελειώνει το καλοκαίρι και χειρότερα ξεκινάει η νέα πολιτική σεζόν, με τη Βουλή νωρίς-νωρίς να βιώνει όλο και χειρότερες και όλο και πιο κάτω ως προς την ποιότητα του δημόσιου βίου μας στιγμές, διά πρωθυπουργικών χειλέων. Φυσικά ουδέποτε άλλοτε διανοήθηκε έλληνας πρωθυπουργός να συγκρίνει φέρετρα με καμένα στρέματα!

Την ίδια ώρα, όσα ανακοινώθηκαν ως δέσμη κυβερνητικών μέτρων κατά της πανδημίας, προοιωνίζονται ακόμη μεγαλύτερη βύθιση στην ήττα του οργανωμένου κράτους από την υγειονομική περιπέτεια που διερχόμαστε, με ταυτόχρονη περαιτέρω κύληση σε αντιδημοκρατικές πρακτικές που διχάζουν τους πολίτες, με μόνο κίνητρο του κακού τακτικισμούς της κυβέρνησης για να διασωθεί πολιτικά ο κλονιζόμενος ολοφάνερα επικίνδυνος πρωθυπουργός και η περί αυτόν πολιτική, επιχειρηματική και μιντιακή ομάδα.

Το σχόλιο αυτό εξ επιλογής γράφτηκε σήμερα, για να έχει προηγηθεί η συζήτηση στη Βουλή και να έχει σχηματιστεί κατά το δυνατόν εικόνα σχετικά με την επάρκεια και τη σοβαρότητα θέσεων των κομμάτων, αλλά και ξεκάθαρη εικόνα του πολιτικού ήθους που αποπνέει ο δημόσιος λόγος του πρωθυπουργού, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των άλλων πολιτικών αρχηγών. Και η εικόνα για τον πρωθυπουργό αναδύεται με όρους πρωτοφανούς χυδαιότητας και -ευτυχώς- σε ηχηρότατη και απόλυτη απομόνωσή του από όλο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα. Μοναχική διαδρομή Έλληνα πρωθυπουργού, από τις ελάχιστες -αν όχι η μόνη- σε συνθήκες δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών, προς ένα κρεσέντο αλλεπάλληλων και διαιωνιζόμενων χυδαιοτήτων, που ασφαλώς του επιφυλάσσει την θλιβερή θέση στο ηγετικό πολιτικό προσωπικό της χώρας, ως ο χειρότερος επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας μας, από καταβολής της Ελληνικής Δημοκρατίας.       

Παράλληλα, μέσα στη λάσπη και την χυδαία καθημερινότητα που επιβάλλει η μιντιοκρατία του νεο-μητσοτακισμού, γεννάται αυτονοήτως και το ερώτημα: Γιατί δεν πείθει η Βουλή; Γιατί δεν πείθει και δεν δίνει διεξόδους ο κατ’ εξοχήν θεσμός της δημοκρατίας μας, που προώρισται να υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον και να παράγει θετικές λύσεις στα αδιέξοδα -σαν το σημερινό- που δημιουργούν ανάξιοι πρωθυπουργοί -σαν τον σημερινό; Για ποιόν λόγο το βήμα της εθνικής αντιπροσωπίας, αντί για τόπος επαναφοράς του πολιτικού αρχηγού, που ηγείται της συμπολίτευσης, σε όρους ελάχιστων προϋποθέσεων ήθους και ελάχιστης απαιτούμενης σοβαρότητας ως προς τον δημόσιο λόγο και την εν γένει εμφάνιση και παρουσία του, λειτουργεί σήμερα ως σκαλοπάτι καθόδου και επιτάχυνσης της εκτροπής του προς τη χυδαιότητα, τις αήθειες και σε τελευταία ανάλυση την αποδόμηση των δημοκρατικών θεσμών;  

Με δεδομένη την πλήρη απομόνωση της κυβέρνησης στο ζήτημα των πυρκαγιών, δηλαδή ένα ζήτημα πρόδηλου εθνικού ενδιαφέροντος όπου αυτονόητα (θα όφειλε να) είναι κεντρικό ζητούμενο η ευρύτερη δυνατή συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων, είναι πολιτικά αναποτελεσματική η κοινοβουλευτική διαδικασία και δεν προκύπτει καμιά πρακτική επίδραση στις εξελίξεις, όπως επιθυμεί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, για έναν και μόνο λόγο: η κυβέρνηση ταμπουρώνεται πάνω σε μια πολιτικά virtual νομιμοποίηση από μια οριακή συμπολίτευση, απόρροια εκλογικού συστήματος ενισχυμένης αναλογικής. Πρόκειται για την πασίδηλη επιβεβαίωση ότι τα εκλογικά συστήματα συστήματα ενισχυμένης αναλογικής στην εποχή μας είναι απολύτως ξεπερασμένα, ως μέθοδος αντιπροσώπευσης του λαϊκού παράγοντα.

Και γι’ αυτό και η κριτική περί «soft αντιπολίτευσης», σε τέτοιες συνθήκες οφείλει να ασκείται με μέτρο.   

Ας δουμε τώρα και το πανδημικό αδιέξοδο στο οποίο μας έχει άγει ο νεο-μητσοτακισμός.  

Τα μη επιδεχόμενα αμφισβήτηση δεδομένα, σχετικά με την πανδημία, ως τώρα, είναι:

α. Τα εμβόλια δεν άγγιξαν τους ποσοτικούς στόχους κάλυψης του πληθυσμού που είχαν τεθεί, κυρίως ένεκα της μη επάρκειας διαθέσιμων εμβολίων, και όχι -όπως διακινείται από καθαρή πολιτική σκοπιμότητα- ότι ευθύνονται γι’ αυτό όσοι δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν.

β. Δεδομένου ότι τα ποσοστά εμβολιασμού στις αναπτυγμένες χώρες δεν έχουν αγγίξει τους στόχους που είχαν τεθεί από τους κυβερνώντες, παράγεται το λογικό και ως τώρα αναπάντητο ερώτημα: Γιατί δεν πιάστηκαν οι στόχοι; Η έλλειψη επάρκειας διαθέσιμων εμβολίων οφείλεται σε αδυναμία των εταιρειών που τα παράγουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, ή σε πολιτικά κίνητρα ηγεσιών που για να φανούν ότι «τα καταφέρνουν» έθεσαν υπεραισιόδοξους στόχους; Θα υπάρξει πολιτικός ή επιχειρηματικός καταλογισμός γι’ αυτή την αστοχία, ως προς τους στόχους εμβολιασμού του γενικού πληθυσμού, ιδίως υπό το φως της παραδοχής των ίδιων των κυβερνήσεων ότι τα εμβόλια είναι σχεδόν η πανάκεια για την αντιμετώπιση της πανδημίας; Αν οι κυβερνήσεις, που επέλεξαν αυτή την ανάδειξη του εμβολίου σε πανάκεια στον μεγάλο αγώνα της ανθρωπότητας κατά της πανδημίας, αδυνατούν να υπηρετήσουν τον σκοπό που οι ίδιες έθεσαν σ’ αυτόν τον αγώνα, τότε πως να καθησυχαστούν οι πληθυσμοί ότι οι ηγεσίες διαχειρίζονται με τη δέουσα υπευθυνότητα και προσοχή το ζήτημα και να ακούσουν τις προτροπές των πολιτικών ελίτ;   

γ. Τα εμβόλια, όμως, για τα οποία φυσικά παραμένει γενικευμένη είναι η προτροπή να πάνε να τα κάνουν οι πολίτες, απέτυχαν και στον άλλον στόχο, που οι εταιρείες και οι κυβερνώντες διατείνονταν ότι θα επετύγχαναν: δεν μπορούν να αποτρέψουν την εξάπλωση του κορονοϊού. Ναι, τα εμβόλια προσφέρουν ως σήμερα το τεράστιας αξίας αποτέλεσμα της ελαφράς νόσησης με covid-19. Αλλά την επεκταση της πανδημίας δεν μπορούν ως σήμερα να την ανακόψουν. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για την πανάκεια, όπως εμπνεύστηκαν πολιτικές και εταιρικές ελίτ για να φανεί ότι πέτυχαν και τήρησαν τις υποσχέσεις τους απέναντι στους πολίτες. Ήδη το γαϊτανάκι των επαναληπτικών δόσεων εμβολίων δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον ευνοϊκό για τον κορονοϊό, εντός του οποίου χωρίς να έχει επιτευχθεί ένα επαρκές -πάντα κατά τους στόχους των κυβερνώντων- ποσοστό εμβολιαστικής κάλυψης του γενικού πληθυσμού, οι ήδη πλήρως εμβολιασμένοι θα αρχίσουν να «ξεμένουν» από κάλυψη χωρίς ενισχυτικές δόσεις. Δηλαδή, φαύλος κύκλος. Γι’ αυτό από την αρχή όφειλαν οι κυβερνώντες αντί να μας «πουλάνε» ψηφοθηρική επιτυχία κατά της πανδημίας, να λένε την αλήθεια και να λαμβάνουν δέσμη μέτρων -πέραν του απαραίτητου εμβολίου- για να μας προστατεύσουν. Και δεν το έκαναν. Και, δυστυχώς, συνεχίζουν να μην το κάνουν, αποφεύγοντας την υποχρέωσή τους για διαρκή, αληθή και επίμονη ενημέρωση των πολιτών με καμπάνιες, και αντ’ αυτού, δαιμονοποιούν επιφυλάξεις ακόμη και βάσιμες σχετικά με τα εμβόλια, «παίζοντας με τη φωτιά» της αντιδημοκρατικής προσφυγής σε ακραίους περιορισμούς ατομικών δικαιωμάτων, που αντι να αποδυναμώνουν την αντιβολιαστική ουτοπία, της προσφέρουν διά του πολιτικού ετεροπροσδιορισμού των οπαδών της, γόνιμο έδαφος για μεσαιωνικές πρακτικές, αλά διαδηλώσεις κατά της συμφωνίας των Πρεσπών (τις οποίες, θυμίζεται, οι κυβερνώντες ως αντιπολίτευση, τότε διοργάνωναν).        

δ. Η ψαλίδα ανάμεσα στις αναπτυγμένες και τις φτωχές χώρες σε ό,τι αφορά τα ποσοστά εμβολιασμού του γενικού πληθυσμού συνεχίζει να ανοίγει, ενώ είναι αναμφισβήτητο ότι το ως σήμερα μοντέλο αποκλεισμών  και περιορισμών στη μετακίνηση ανθρώπων από χώρα σε χώρα αδυνατεί παντελώς να διασφαλίσει  έστω τοπική αποτροπή της εξάπλωσης του κορονοοϊού.

ε. Αντιπαρέρχομαι τις μικροπολιτικές αλλά απολύτως επικίνδυνες ψηφοθηρικές ανοησίες, που οδηγούν σε δύο μέτρα και δύο σταθμά απέναντι στους πολίτες, σχετικά με την (ούτως ή άλλως αντιδημοκρατική, όπως προωθείται) υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών: Επαγγέλματα και κοινωνικές ομάδες που πολιτικά τοποθετούνται στην αντίπερα πολιτική όχθη του νεο-μητσοτακισμού (υγειονομικοί, εκπαιδευτικοί κ.λπ.) δαιμονοποιούνται ότι δήθεν έχουν την ευθύνη για την αποτυχία των εμβολιαστικών στόχων που έθεσε η κυβέρνηση, ενώ φιλικά προς τη δεξιά πολιτικά κοινά (εκκλησιαζόμενοι, σώματα ασφάλειας κ.λπ.), εξαιρούνται της υποχρεωτικότητας, χωρίς καμιά εξήγηση, όπως μας οφείλεται ως πολίτες. Χαρακτηριστικό είναι ότι εκπαιδευτικοί υποχρεούνται τιμωρητικά σε υποχρεωτικά τεστ ιδίοις εξόδοις για να μπουν στις τάξεις, ενώ οι μαθητές τους, που επίσης μεταδίδουν τον ιό, όχι.  Όπως επίσης εξ ίσου γελοίο είναι ότι οι ανεμβολίαστοι εργαζόμενοι στην εστίαση θα πρέπει να κάνουν δυο τεστ την εβδομάδα για να μπορούν να εργάζονται, δεν θα μπορούν, όμως, να μπαίνουν σε αντίστοιχα καταστήματα ως πελάτες...

στ. Ανάμεσα στις ψηφοθηρικές και επικίνδυνες κυβερνητικές πρακτικές κατά της πανδημίας, ξεχωρίζω μία, που θεωρώ μείζονα: Την ανήθικη επιλογη να προαναγγέλεται από κυβερνητικά χείλη ότι θα τεθουν οι ανεμβολίαστοι έχοντες ανάγκη νοσηλείας λόγω ασθένειας με covid-19, εκτός ΕΣΥ. Λες και επί ενάμισι χρόνο τώρα οι ακυρώσεις χειρουργίων και η αδυναμία παροχής νοσηλείας από δημόσια νοσοκομεία σε ασθενείς εκτός covid-19 οφειλόταν στους ανεμβολίαστους και όχι στο σοβαρό πλήγμα που επέφερε η κυβέρνηση στις δημόσιες υποδομές υγείας, πλήγμα το οποίο παρα την πανδημία καθόλου δεν προσπάθησε η ίδια κυβέρνηση να διορθώσει. Έτσι, το σύνθημα του Κυριάκου  Μητσοτάκη περί «ελευθερίας», εάν εμβολιαστούμε, έχει ήδη καταλήξει σε επιλεκτικούς περιορισμούς σε βάρος ομάδων πολιτών, είτε κατά όσων τάσσονται συνειδητά κατά του εμβολιασμού, είτε κατά όσων διατηρούν επιφυλακτική στάση για τα εμβόλια. Ο νεο-μητσοτακισμός αδυνατεί, δηλαδή, να μας εξηγήσει ότι εμβολιασμός ασφαλέστατα συμβάλλει μεν καταλυτικά κατά της πιθανότητας να ασκούνται πιέσεις στα συστήματα Υγείας λόγω του κορονοϊού, την ίδια ώρα δε και όσο περνάει ο χρόνος τα διαθέσιμα εμβόλια δεν μπορούν να ανακόψουν την εξαπλωση της πανδημίας λόγω των μεταλλάξεων, ενώ άλλες μεθοδοι πρόληψης (π.χ. λοκντάουν) και θεραπείας (π.χ. συγκεκριμενοποιημένες αγωγές κατά της covid-19), είτε εγκαταλείπονται είτε μένουν σε δεύτερη προτεραιότητα.

ζ. Εδώ τίθεται και το άλλο μεγάλο ζήτημα μεγάλων κυβερνητικών ευθυνών για τη μικρή αποτελεσματικότητα του αγώνα κατά της πανδημίας: Την από την αρχή της επέλευσης της κατάρας του κορονοϊού συνειδητότατη επιλογή του νεο-μητσοτακισμού για όσο το δυνατόν λιγότερα τεστ, για να καταγράφει επικοινωνιακά η σημερινή κυβέρνηση δήθεν επιτυχία στον αγώνα εντύπωσεων περί λίγων κρουσμάτων και δήθεν καλύτερες επιδόσεις σε σύγκριση με άλλες χώρες. Επικοινωνιακή πομφόλυγα , η οποία φυσικά ταχύτατα έσκασε «στα μούτρα μας» με τις επικίνδυνες γελοιότητες του Κυριάκου Μητσοτάκη με το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη (που, δυστυχώς, δύσκολα θα αποτραπεί και φέτος). Ενώ, ο ΠΟΥ αλλά και όλοι οι υγειονομικοί οργανισμοί και φορείς ζητούσαν (και συνεχίζουν να ζητούν) όσο το δυνατόν περισσότερα δωρεάν τεστ, για να ιχνηλατείται καλύτερα η διείσδυση του κορονοϊού στον γενικό πληθυσμό.  

η. Άφησα τελευταίο ως μη έχον άμεσα σχέση με την υγιειονομική υπόθεση, το ταξικό ζήτημα με την πανδημια. Δηλαδή, το αδιανόητο γεγονός, που επικυρώνουν οι πιο υπεύθυνες και έγκυρες μελέτες, ότι ο κορονοϊός είναι η αιτία για ακόμη βιαιότερη ανακατανομή του πλούτου σε βάρος των ασθενέστερων!  Αλήθεια, πώς να πειστούν τα εισοδηματικά πιεζόμενα έως εξαθλίωσης κοινά από τις υγειονομικές εξαγγελίες των κυβερνώντων, όταν βιώνεται στις οικογένειές τους η εξώθησή τους στο κοινωνικό περθώριο;  

Kατόπιν όλων αυτών και σε τελευταία ανάλυση, η προσαρμογή της υγειονομικής πολιτικής του οργανωμένου κράτους στην κομματική ανάγκη των κυβερνώντων, είναι εκείνο που αναδεικνύεται ως το μείζον πρόβλημα σε ό,τι αφορά τη στάση των πολιτών απέναντι στην πανδημία, ως οργανωμένη συλλογική αντίδραση στην επέλαση του κορονοϊού. Κι αν αυτό δεν αλλάξει, το κακό θα παραταθεί.

Τελειώνω με μια αναφορά στο ζήτημα του Πολάκη.

Ο Πολάκης -και ορθά τον αντιμετωπίζει ο Τσίπρας- δεν θα απομονωθεί επειδή το ζητούν οι «πεφωτισμένοι συριζαίοι», όπως τους υποβάλλεται από επικοινωνιακά εξαπτέρυγα του νεο-μητσοτακισμού (αλήθεια, πόσο θυμίζει το «Ποτάμι» των «πεφωτισμένων» όλο αυτό το σκηνικό!) H άποψη Πολάκη πολιτικά θα ηττηθεί, όταν αξιολογηθούν και απομονωθούν οι αστοχίες του με ψυχραιμία, απορρέουσα από μια σφαιρική κρατική πολιτική ουσιαστικής ενημέρωσης των πολιτών για τον κορονοϊό. Αλλά, ως τότε, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και προσωπικά του Τσίπρα από τη αρχή ήταν και παραμένει κρυστάλλινη: ναι στον εμβολιασμό, χωρίς υπεκφυγές και επιφυλάξεις.  

Επίσης, ως τότε όσοι δηλώνουν υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και με ψύλλου πήδημα διαπιστώνουν ότι ο Πολάκης ευθύνεται δήθεν για το πολιτικό προπατορικό αμάρτημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αλλά και για την εξάπλωση της πανδημίας, απλά δεν κάνουν κάτι άλλο από να επιλέγουν το «γήπεδο» που καλλιεργούν οι στημένες επικοινωνίες των νεο-μητσοτακικών. Κι αυτό το παιχνιδάκι δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο!  

Στο κάτω-κάτω, αρέσει-δεν αρέσει, είναι σαφές ότι ο Πολάκης είναι μέρος του πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Σ’ όποιον είναι αυτό τόσο δυσάρεστο και πιστεύει ότι ο ίδιος και οι προσωπικές απόψεις του προσβάλλονται τόσο καίρια όσο διατείνεται πως συμβαίνει αυτό, είναι καιρός να αλλάξει κομματική προτίμηση. Υπάρχουν οι απόψεις του καθαρού φιλοεμβολιαστή Σκέρτσου, τις οποίες μπορούν κάλλιστα να υποστηρίξουν. Δεν μπορεί, όμως, σε μέρα στην οποία ο Σκέρτσος υπαινίσεται ανερυθρίαστα ότι οι ανεμβολίαστοι δεν θα νοσηλεύονται από το ΕΣΥ, αυτό το ακραία αντιδημοκρατικό παραλήρημα να περνάει έτσι και να γίνεται από τοίχους που δηλώνουν φιλικοί προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ό,τι και να είπε ο Πολάκης.

Ο εξυπνακισμός και ο αφ’ υψηλού πολιτικός ρατσισμός μιας μειοψηφικής μερίδας «αριστερής αριστοκρατίας» (αυτό που ένας μεγαλος πολιτικός αρχηγός κάποτε είχε χαρακτηρίσει ως «αριστερά των σαλονιών»), πάντα ήταν ένας διανοουμενισμός της επιφάνειας, που έπληττε την προοδευτική πολιτική παράταξη. Αρκετά μ’ αυτά! Η Ελλαδα στενάζει εδώ και δύο χρόνια κάτω από μια κυβέρνηση που καταστρέφει συθέμελα τον τόπο και προσβάλλει βάναυσα καθε δημοκρατικά νοητή έννοια του λεγόμενου «δημόσιου συμφέροντος». Δεν μπορεί να αλλάξει αυτή η απόλυτη πολιτική προτεραιότητα της ανάγκης να απομακρυνθεί το ταχύτερο αυτή η ολέθρια ομάδα από την κυβέρνηση, και στη θέση της να γίνει προτεραιότητα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ η πολυτελής απαίτηση σημερινών «αριστερών των σαλονιών» ότι πρέπει να ηττηθεί πολιτικά η άποψη Πολάκη μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ως δήθεν προτάγματος  του προοδευτικού κινήματος και ως δήθεν προϋπόθεσης για να απομακρυθεί ο νεο-μητσοτακισμός από τα πράγματα. Μην τρελαθούμε και τελείως! Ο φιλελευθερισμός παλαιόθεν υπήρξε γοητευτικός για ένα κομμάτι της αριστοκρατικής αριστεράς , όπως αποδεικνύει το εκσυγχρονιστικό ίχνος του σημιτισμού στην Ελλάδα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα φύγει το ταχύτερο, όπως τίθεται σήμερα με όρους επιβιωτικής προτεραιότητας για την Ελλάδα και τους έλληνες, επειδή θα ικανοποιηθεί το αντι-πολακικό γινάτι μιας μερίδας πολιτών, που δηλώνουν υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Και νομίζω πως δεν χρειάζεται να το εξηγήσω περισσότερο αυτό...