3 Σεπ. 2021

Μια α-πολίτικη αναφορά

Μετά τον Μίκη...

Έτρεφα τη -φρούδα, όπως αποδείχτηκε- ελπίδα ότι ο θάνατος του Μίκη θα έμενε στο ίδιο το γεγονός της απώλειας. Όπως αρμόζει σε πρόσωπα που το έργο τους έχει νικήσει τον ανθρώπινο χρόνο. Όμως η απώλεια, από μόνη της ένα ακραίου συμβολισμού γεγονός τέλους εποχής, λόγω του κενού που προκύπτει και δεν επιδέχεται αναπλήρωση, κατέπεσε και σε τερέν πολιτικής αντιπαράθεσης.  

Παρ ό,τι, όπως είπα, δεν το ανέμενα, -ίσως δεν το ευχόμουν, περισσότερο- η πολιτική συζήτηση για τον ύστατο αναχωρητή αυτής της γενιάς δεν με εξέπληξε. Κάπου εκεί, δηλαδή, ανάμεσα στον θυμό της πεζότητας που προσδίδει η ρέουσα πολιτική σε κατ’ εξοχήν υποθέσεις πνεύματος, και στην απορία του «γιατί όλ’ αυτά, όταν υπάρχουν τόσα πολλά σημαντικότερα και μεγαλύτερα εδώ», με υπομονή παρακολούθησα την αντιπαράθεση.

- Οργιζόμουν με αναφορές αμετροεπείς από αναρμοδίους (και η αναρμοδιότητα εδώ κατέστη τεκμαρτή στο πεδίο της αισθητικής ταυτότητας των αμετροεπών).

- Χαμογελούσα ειρωνικά για ανιστόρητους παραλληλισμούς εποχών ξενων ανάμεσά τους.

- Απαντούσα, μονολογώντας φυσικά, σε ανοίκειες τιμές που επιδαψίλευσαν ξένοι με το έργο του εκλιπόντος.

- Απέστρεφα το βλέμμα και τον νου από τις αυταπόδεικτα ανόητες περιγραφές ζώντων, στην ουσία άσχετων με τον Μίκη και με μόνο τελικο ανoμολόγητο σκοπό να γίνουν «κάτι μεγαλύτερο, απ’ ό,τι στην πραγματικότητα είναι» οι περιγράφοντες. (Τό ‘πε και η Λασκαρίνα!...).

...και έξαφνα, κατάλαβα τί συνέβαινε και ησύχασα!

Δεν ήταν μια μεταθανάτια ασέβεια αυτή η δημόσια συζητηση. Η σε αμπαλάζ και περιεχόμενο επιπέδου σούπερ μάρκετ δημόσια συζήτηση στα κοινωνικά δίκτυα για το ζήτημα, δεν είναι που θίγει την απώλεια. Απώλεια, που για όσους βίωσαν «στα περβόλια μεσ’ στους ανθισμένους κήπους, αν σε πάρω χάρε στο κρασί» όλη την ιστορία δεκαετιών μέσα σε 2,5 λεπτά της ώρας, είναι μια ρωγμή ανακοπής της εξέλιξης και «παγώματος» σ’ένα ανθρώπινο έργο που ποτέ δεν πρέπει (ή δεν μπορεί) να αλλάξει.           

Κανονικά, λοιπόν, γίνεται αυτή συζήτηση. Τέτοιος δημόσιος διάλογος αρμόζει στην περίσταση αυτού του χαμού. Και στο πρόσωπο που εξέλιπε, αυτό ακριβώς προσήκει.

Γιατί όλοι μας φαίνεται να μην έχουμε καταλάβει ότι ο Μίκης δεν έκανε πολιτική με τη μουσική του. Αντίθετα! Με την πολιτική δημιουργούσε μουσική.   

Τώρα, λοιπόν, που έφυγε, όπου κι αν έχει πάει πια, θα τρίβει τα χέρια του, θα απολαμβάνει και θα αισθάνεται ως δικαίωσή του να κουβεντιάζουμε πολιτικά για εκείνον.     

Αυτή την υπέροχη παγίδα μας έστησε ο Μίκης και πέσαμε μέσα ομοθύμως σ’ αυτήν όλοι. Αυτό δα έλειπε, να αποχωρεί από τα μάταια εγκόσμια ο Μίκης Θεοδωράκης και η συζήτηση να μην είναι πολιτική.