22 Σεπ. 2021

Με αφορμή την αναφορά περί «ισοπαλίας» του Στέλιου Κούλογλου

Η σύγκριση στη ΔΕΘ…

Το εάν ήταν ισοπαλία ή κέρδισε κανένας εκ των Μητσοτάκη και Τσίπρα στη ΔΕΘ, τελικά περισσότερο εξαρτάται από την εκτίμηση του καθενός, παρά είναι ένα αντικειμενικό γεγονός.

Στα πολιτικά στοιχεία της, όμως, η σύγκριση αυτή καθ’ αυτή έχει ενδιαφέρον.

Κατά τη γνώμη μου η εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα είχε εξαιρετικά στοιχεία, αλλά εκείνο που την τραυμάτισε και την προσγείωσε σε μια παρουσία της σειράς για έναν ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ήταν ότι ο ίδιος ηγείται (και ταυτόχρονα είναι παγιδευμένος σ’ αυτήν) μιας κομματικής οντότητας με μικρή θέαση προς το μέλλον.   

Από την άλλη, η εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεδομένης της φυσικής αδυναμίας του ίδιου για αξιόλογες πολιτικές εμφανίσεις, επιβεβαίωσε ένα πράγμα: Πώς ό,τι κάνουν και ό,τι λένε πρωθυπουργός και κυβέρνηση, υπόκεινται στον φόβο που έχουν απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα.

Θα σταθώ σ’ ένα σημείο: Υπό τον φόβο του Τσίπρα, όπως πριν ένα μήνα -εκείνες τις κολασμένες μέρες του Αυγούστου- ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεγε τις μαζικές εκκενώσεις περιοχών στις ζώνες των πυρκαγιών με αποτέλεσμα να καούν χιλιάδες σπίτια πολιτών που θα μπορούσαν να έχουν σωθεί, και τούτο μόνο και μόνο για να «αντέχει» ο πρωθυπουργός τη σύγκριση με το «Μάτι του Τσίπρα», το ίδιο συνέβη και στη ΔΕΘ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φοβούμενος τις εξαγγελίες που λογικά ως αντιπολίτευση θα έκανε ο Τσίπρας μετά μερικές μέρες από το ίδιο βήμα, προσπάθησε στη ΔΕΘ να μειοδοτήσει σε υποσχέσεις, για να μην του καταλογιστεί «παροχολογία». Μόνο που με το μυαλό που κουβαλάει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απέφυγε την «προχολογία» καθ’ υπερβολή. Έτσι, αντί για κάποιο σχέδιο οικονομικής πολιτικής, το μόνο που ανακοίνωσε στη ΔΕΘ, είναι …όσα ήδη έχει κάνει!       

Μόνον που η ΔΕΘ, δεν είναι μόνο (ουδέ καν κατά κύριο λόγο) βήμα παροχών. Αντίθετα, είναι βήμα αναγγελίας της ακουλουθητέας οικονομικής πολιτικής για το επόμενο δωδεκάμηνο και -αν είναι αυτό αναγκαίο- βήμα δημοσιοποίησης μιας μεσοπρόθεσμης στρατηγικής στην οικονομία για τα επόμενα έτη. Και σε μια περίοδο, που λόγω πανδημίας αλλά και των συνεπειών της γενικότερης κυβερνητικής ανεπάρκειας τέτοιο μεσοπρόθεσμο σχέδιο οικονομικής πολιτικής (αν όχι κάτι περισσότερο) χρειάζεται η χώρα, η εμφάνιση Μητσοτάκη στη ΔΕΘ υπό τον φόβο του Τσίπρα, ήταν εκ του αποτελέσματος πρόσδεση της Ελλάδας σε μια πανδημική οικονομική ασθένεια, χωρίς καμιά ελπίδα για κάτι καλύτερο.

Όταν μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός έχουν αρχίσει να φοβούνται τόσο πολύ την αντιπολίτευση, ώστε όλες οι πολιτικές τους κινήσεις να μην αφορούν σε δρομολόγηση λύσεων για την Ελλάδα και τους πολίτες της, αλλά να επικεντρώνονται σε αποδόμηση του μείζονος πολιτικού αντιπάλου τους, τότε βρισκόμαστε σε μεγάλη πολιτική κρίση, η χώρα, οι ελπίδες και οι (όποιες) ευκαιρίες της τραυματίζονται καίρια από την καταστροφική στασιμότητα των κυβερνώντων και οι εκλογές φυσικά είναι η μόνη δημοκρατική λύση.

Το ζήτημα είναι ακόμη πιο σοβαρό, διότι η ΔΕΘ ποτέ δεν ήταν μόνο παροχολογία πολιτικών αρχηγών. Αυτή η προσπάθεια να εμφανίζεται ό,τι λένε οι πολιτικοί αρχηγοί στις σπάνιες αδιαμεσολάβητες επαφές που έχουν με τους πολίτες (δηλαδή στις λίγες ευκαιρίες που έχουν να μιλούν απ’ ευθείας στην κοινή γνώμη, απαλλαγμένοι από τα δεσμά των πολιτικών, επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων, που συστηματικά ασκούν πιέσεις και συχνά επιβάλλουν εκείνα την κυβερνητική πολιτική), ως «παραχολογία», αποσκοπεί ακριβώς να περιορίσει τα περιθώρια αυτονομίας των πολιτικών ηγεσιών και να τα επαναφέρει στα κλειστά κογκλάβια των «συμβούλων», όπου τα πιο πάνω συμφέροντα έχουν προνομιακή εκπροσώπηση.

Κατά το παρελθόν στη ΔΕΘ, παλιότερες πολιτικές ηγεσίες εκμεταλλεύτηκαν αυτή την αδιαμεσολάβητη ευκαιρία απ’ ευθείας επικοινωνίας τους με τους πολίτες, για να ανακοινώσουν ιστορικές κινήσεις οικονομικής πολιτικής, που άλλαξαν καταλυτικά προς το καλύτερο την πορεία της χώρας. Θυμίζω ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, μόλις ένα μήνα πριν κερδίσει τις εκλογές του 1981, από το βήμα της ΔΕΘ είχε ουσιαστικά ανακοινώσει την εμπνευσμένη πολιτική επαναδιαπραγμάτευσης των όρων ένταξής μας στην τότε ΕΟΚ, για να ακολουθήσουν τα ιστορικά ΜΟΠ, προς όφελος μάλιστα όλης της μεσογειακής Ευρώπης. Εκείνη την παρουσία του στη ΔΕΘ αποδομούσαν τότε μανιασμένα ως δήθεν παροχολογία (τηρουμένων των αναλογιών διαφοράς εποχών) πολιτικοί, επιχειρηματικοί και μιντιακοί κύκλοι, πρόγονοι των σημερινών, χαρακτηρίζοντας τις εξαγγελίες Παπανδρέου ως ανακοινώσεις ενός «μεθυσμένου που έπινε ουίσκι».

Για να επανέλθουμε στα σημερινά: Οι εκλογές, λοιπόν, είναι ένα αναπόσπαστο στοιχείο του σημερινού σκηνικού. Ποιός θα τις κερδίσει; Φυσικά κανένας δεν γνωρίζει με βεβαιότητα. Μερικές φορές, όμως, τις εκλογές δεν τις κερδίζει κάποιος, άλλα τις χάνει ο αντίπαλός του.

Για να δανειστώ μια αναλογία από τις γερμανικές εκλογες: Τις εκλογές δεν τις κερδίζει ο Σολτς (αν τις κερδίσει), αλλά τις χάνει ο Λάσετ! Με τα σημερινά δεδομένα, το ίδιο σκηνικό πιθανολογώ και για την Ελλάδα…