4 Οκτ. 2021

Με αφορμή τις θρασείες νεο-ναζιστο-φασιστικές επανεμφανίσεις στα σχολεία και τις γειτονιές μας

Η αποθράσυνση του πολιτικού κτήνους

Η ασύγγνωστη, συστηματική και  εντυπωσιακα ανιστόρητη αλλά και κραυγαλέα διαστροφική της αλήθειας προσπάθεια των δεξιών και ιδίως των ακροκεντρώων να εξισώσουν τον ναζισμό και τον φασισμό με τα κομμουνιστικά καθεστώτα του 20ου αιώνα, δεν προέκυψε απλά. Και φυσικά δεν είναι απόρροια μιας αγωνιώδους απόπειρας να προσδοθεί δήθεν αντικειμενική ματιά στα γεγονότα της επικαιρότητας. Αντίθετα, είναι μια μεθοδευμένη και προσχεδιασμένη απόπειρα να εμφανιστούν ως δήθεν ίσου καταλογισμού και με μηχανίστικο τρόπο τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξαν ο ναζισμός και ο φασισμός, με τα εγκλήματα κατά της δημοκρατίας, που διέπραξαν τα μεταπολεμικά κομμουνιστικά καθεστώτα.

Σκοπός αυτής της προσπάθειας να επιχειρηθεί η έμμεση νομιμοποίηση των νεοναζιστών και των νεοφασιστών, όχι ως μιας μοναδικής ιστορικής διαστροφής της απαράβατης αρχής περί ισότητας όλων των ανθρώπων, αλλά ως μιας ενδεχόμενης πολιτικής εκδοχής των πραγμάτων, που δεν προέκυψε άπαξ, αλλά εντοπίζεται και σε άλλες στιγμές της ιστορίας. Διότι εδώ ακριβώς εντοπίζεται η μοναδικότητα του ναζισμού και των φασιστών συνοδοιπόρων του: στο ότι μία και μόνη φορά εμφανίστηκε στη ροή του ιστορικού χρόνου θεωρία κατά μερίδας του ανθρώπινου είδους και της ανάγκης εξολόθρευσης της ανθρώπινης αυτής μερίδας, ως πρότασης για το μέλλον του κόσμου. Κι αυτά ισχύουν άσχετως του ότι ο χιτλερισμός, ως κρατική εξουσία, παράλληλα εξάντλησε τη βαρβαρότητα ως μέσο διακυβέρνησης με οριζόντιο τρόπο και για όλους τους πολίτες.

Στην ιστορία η περίπτωση ηγεμόνων, εξουσιών, καθεστώτων και πολιτευμάτων που στράφηκαν κατά των ίδιων των πολιτών τους και προκάλεσαν εκατόμβες αίματος είναι συνηθισμένη και απαντάται από πολύ παλιά. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτών πρόκειται για στυγερές πολιτικές πρακτικές που η κτηνωδία των εξουσιαστών εξαντλεί τις βάρβαρες πρακτικές της εντός των τειχών. Ευτυχώς, η σύγχρονη δημοκρατική ωρίμανση των κοινωνιών, έχει κάνει τέτοια περιστατικά όλο και πιο σπάνια και έχει κινητοποιήσει μια παγκόσμια αντίδραση εναντίον τους, όποτε αυτά εκδηλώνονται. Αντίθετα, η ναζιστική θεωρία και πρακτική πολιτική εφαρμογή περί μαζικής εξολόθρευσης ενός μέρους του ανθρώπινου πληθυσμού σε παγκόσμια κλίμακα είναι μοναδική! Δεν πρόκειται για ρατσισμό, είτε εθνικιστικών κινήτρων είτε προερχόμενο από την αποικιοκρατική νοοτροπία των περασμένων αιώνων, που αφορούν κατά βάση σε οικονομικά κίνητρα. Είναι η δηλητηριώδης και διαστροφική προσέγγιση ότι ένα τμήμα του ανθρώπινου είδους είναι κατι σαν μικρόβια που μολύνουν τη φυλή και πρέπει να εξολοθρευτούν με κάθε μέσο. Και τούτο, είναι η βάση του ναζιστο-φασιστικού ιδεολογικο-πολιτικού προτάγματος, ανεξάρτητα του ότι και σημερινά καθεστώτα και ηγεμόνες τσαλαβουτάνε στη λεκτική του χιλτερισμού για να αρθρώσουν πολιτικό λόγο σε εποχές κλυδωνισμών και αποσταθεροποίησης μεγάλου βάθους ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Ο μετασχηματισμός του ενός μοναδικού και ανεπανάληπτου στην ιστορία ναζιστο-φασιστικού άγους, σε μια σύγχρονη πολιτική πρόταση, όπου ο ρόλος των «μικροβίων» μέσα στον ανθρώπινο είδος εντέχνως απονέμεται από τους εν λόγω πολιτικούς νεάντερταλ σε ιδεολογικούς και φυσικούς «αντιπάλους» τους, τους κομμουνιστές, την πολιτική αριστερά κ.λπ. και ανθρώπους που οι καταιγίδες της εποχής (κλιματικές και κοινωνικές) μετατρέπουν στα σύγχρονα μεταναστευτικά και προσφυγικά μιάσματα, παράγει την αποδεικτική βάση ότι αυτό δεν είναι τυχαίο. Δηλαδή, το νεο-ναζιστο-φασιστικό κίνημα, δεν προέκυψε αυτομάτως ως απόρροια της κοινωνικής «μηχανικής» των καιρών μας, αλλά είναι προϊόν οργανωμένου και προσχεδιασμένου πλάνου κάποιων κέντρων. Δεν γνωρίζουμε ποιά είναι τα κέντρα αυτά και πώς ακριβώς δρουν και συντονίζονται σε παγκόσμια κλίμακα. Μπορεί να είναι σχέδιο οικονομικών κύκλων, που αντιλαμβάνονται ότι η κτηνώδης εκμεταλλευτική βάση της σημερινής «ευημερίας» μας (κλιματικής και εισοδηματικής) προοιωνίζεται κοινωνικές εξεγέρσεις, τις οποίες προσπαθεί να προλάβει και να αποτρέψει. Μπορεί να είναι κάτι άλλο. Ιστορική «τυχαιότητα», όμως, δεν είναι!

Η απόπειρα να μετατραπούν τεχνηέντως ιδεολογικοί και ταξικοί αντίπαλοι της κυρίαρχης τάξης σε μιάσματα των κοινωνιών, δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται. Ένα από το πιο ενδεικτικά παραδείγματα είναι η μεταχείριση των ελλήνων κομμουνιστών μεταπολεμικά (και ενώ οι ναζιστο-φασιστικές μνήμες ήταν ακόμη νωπές). Ένα άλλο ενδεικτικότατο παράδειγμα προέρχεται από τη μακρινή Νικαράγουα, όπου όταν οι σαντινίστας (που καμιά σχεση δεν έχουν βεβαίως με το σημερινό καθεστώς) τη δεκαετία του 1980 οργάνωσαν πλάνο μαζικού εμβολιασμού του ινδιάνικου πληθυσμού κατά της ελονοσίας που θέριζε, οι ακροδεξιοί κόντρας διέδωσαν στους αγράμματους χωρικούς ότι τα εμβόλια που θα τους έκαναν περιείχαν μικρόβιο του κομμουνισμού.

Ομοιότητες μ’ αυτά, τηρουμένων των αναλογιών στις διαφορές κάθε εποχής, ανιχνεύονται και σήμερα. Με βάση τα παραπάνω, όμως, στη σημερινή Ελλάδα να επιχειρείται ιδεολογικο-πολιτική εξίσωση του νεο-ναζιστο-φασισμού με τη σημερινή αριστερά, είναι ανεπίτρεπτη στάση, που δρα απολύτως αποσταθεροποιητικά για τις δημοκρατικές αρχές που διέπουν τις πολιτικές λειτουργίες στη χώρα μας. Ιδίως, με δεδομένο ότι  αυτή η κραυγαλέα διαστροφή της ιστορικής πραγματικότητας και των σύγχρονων πολιτικών και κοινωνικών πραγμάτων επιχειρείται στο τέλος της μέρας με μικρομματικά κίνητρα και για να διατηρεί ο νεο-μητσοτακισμός πρόσβαση στα ακροδεξιά και τα νεο-ναζιστο-φασιστικά κοινά, η στάση αυτή καθίσταται πραγματικό πολιτικό έγκλημα.

Δεν εχει σημασία αν δεν υπάρχει σήμερα ενδεχόμενο αντιδημοκρατικής κομμουνιστικής εκτροπής, ενώ τα ιδεολογικά τέρατα του νεοναζισμού είναι υπαρκτά και αλυχτάνε μέσα στα σχολειά και τις γειτονιές μας. Είναι ζήτημα στοιχειώδους υποχρέωσης κάθε πολίτη που δηλώνει ότι σέβεται το δυτικό δημοκρατικό μοντέλο, να αποβάλλει απερίφραστα από το σημερινό πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό κάθε ανοχή, άμεση ή έμμεση, στη διαστροφή του χιλτερισμού. Φοβάμαι -και ελπιζω να σφάλλω- ότι ένας ακόμη σκοπός αναβίωσης αυτών των εγκληματικών κύκλων είναι να προετοιμάσουν ένα «στράτευμα δολοφονικής αλητείας» κατά της επόμενης κυβέρνησης της Ελλάδας, καθώς ο νεο-μητσοτακισμός φυλορροεί. Η προετοιμασία για νέα «συλλαλητήρια των ξεβράκωτων» είναι μια μαύρη εκδοχή του μέλλοντός μας, που πρέπει παση θυσία να αποτρέψουμε.

(Υγ.: Ομολογώ πως ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα χρειαζόταν να τα ξαναπούμε αυτά, μετά από δεκαετίες δημοκρατικής πορείας μας, από την πτώση της δικτατορίας και εντεύθεν. Είναι ολοφάνερο ποιά παραταξιακή οντότητα, δηλαδή η δεξιά, λειτούργησε αντικειμενικά ως ο αμνιακός σάκος κυοφορίας του νεο-ναζιστο-φασιστικού ιδεολογήματος. Το ότι η ίδια πρακτική συνεχίζεται αδίστακτα και σήμερα από την ίδια παράταξη, δείχνει την προέλευση του κακού. Ελπίζω και εύχομαι με την καρδιά μου να μη χρειαστεί να τα πούμε και πάλι όλ’ αυτά…)