6 Νοε. 2021

Πανδημία ή πολιτική

Η δημόσια Υγεία

και η εκδίκηση της αλήθειας 

Πολύ δύσκολα θα μπορούσε κανένας να αποφύγει την πολιτικοποίηση της πανδημίας. Αυτό ήταν προφανές και γνωστό από την αρχή! Το ενδιαφέρον εδώ θα ήταν (και η ίδια η εξέλιξη της πανδημίας αυτό φέρνει σήμερα με ένταση στην πολιτική επικαιρότητα στην Ελλάδα -και μόνο στην Ελλάδα) είναι εάν, από ποιούς και πώς εκδηλώθηκε το φαινόμενο  της προσπάθειας να κερδοσκοπήσει πολιτικά κάποιος οργανισμός ή πρόσωπο επί της πανδημίας, προκαλώντας έτσι δυσμενείς επιπτώσεις στην αποτελεσματικότητα υπηρέτησης του βασικού σκοπού. Κι αυτό το σημείο είναι που διαφοροποιεί ηγεσίες και πολιτικές ελίτ κατά την (σε επίπεδο πολιτικής ηθικής, πρωτίστως) αξιολόγησή τους για το πώς χειρίστηκαν (και συνεχίζουν να χειρίζονται) ένα παναθρώπινο πρόβλημα στο πεδίο εμβέλειας των δικών τους αποφάσεων.   

Προσοχή: Δεν μιλάμε εδώ για το άλλο παράλληλο και εξ ίσου αναμενόμενο φαινόμενο λήψης μέτρων αυταρχικού χαρακτήρα με πρόσχημα την πανδημία. Φαινόμενο που όχι μόνο καταγράφεται από διεθνείς οργανισμούς σε πολλές χώρες, αλλ’ ήδη έχει προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις ως δυνάμει απειλή των δημοκρατικών ελευθεριών. Ανεξάρτητα του ότι η παρούσα ελληνική κυβέρνηση διέπραξε και αυτό το δημοκρατικό «αμάρτημα» (και κατά κόρον, όπως δυστυχώς απέδειξε το περιστατικό αναίτιου ξυλοδαρμού πολιτών από αστυνομικούς στη Νέα Σμύρνη, και όχι μόνο), εδώ το θέμα είναι εάν η πάγια πολιτική ατζέντα της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης, οργανωμένα και στο πλαίσιο ενός προσχεδιασμένου πολιτικού υπολογισμού, «κούμπωσε» πάνω στις αναγκαίες δέσμες μέτρων προστασίας της δημόσιας Υγείας από τον κορονοϊό, για να προαχθούν άλλοι πολιτικοί στόχοι της. Ποιοί στόχοι; Ενδεικτικά αναφέρω το πόσο καλό πρωθυπουργό έχουμε και το πόσο καλύτερα δήθεν χειρίστηκε την πανδημία η δήθεν επιτελική κυβέρνησή του σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.  

Για να γίνει απολύτως κατανοητό τί εννοω στη σημείο αυτό, επικαλούμαι το παράδειγμα της Γερμανίας και των πρόσφατων εκλογών εκεί, συνεκτιμωμένου ότι ανάλογη ήταν η εικόνα και σ’ όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ όπου έγιναν εκλογές μεσούσης της πανδημίας: Σε έντονες και σκληρές προεκλογικές αντιπαραθέσεις, η πανδημία δεν κατέστη κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ των κομμάτων!

Στην Ελλάδα, αντίθετα, από την πρώτη κιόλας στιγμή η κυβερνητική στάση και οι αποφάσεις απέναντι στην ανάγκη ανάσχεσης της εξάπλωσης της ασθένειας δευτερευόντως σχεδιάστηκαν επί υγειονομικών στόχων και πρωτευόντως επί πολιτικών και οικονομικών επιδιώξεων της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Και, προσέξτε, συγκρίνω τον Κυριάκο Μητσοτάκη με ηγεσίες που απέφυγαν την αήθεια κομματικοποίησης της πανδημίας αν και υπό τα οξυμμένα προεκλογικά πάθη, ενώ στην Ελλάδα σε νεκρή εκλογικά περίοδο οι ανάγκες πολιτικής επικοινωνίας του αρχηγού και του κόμματος αναμφίβολα οδήγησαν σε επιλογές που κόστισαν αναποτελεσματικότητα κατά του κακού και άμεσο αποτέλεσμα είχαν (και συνεχίζουν έχουν) εκατοντάδες θανάτους συμπολιτών μας που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί. (Αν -ένα παράδειγμα- η γελοιότητα ότι στις ακραία συνωστισμένες δημόσιες συγκοινωνίες «δεν κολλάει», απλά για να συγκαλυφθεί η πασίδηλη κυβερνητική αποτυχία να χειριστεί με στοιχειώδη επάρκεια το ζήτημα αυτό, δεν είχε γίνει επίσημη κυβερνητική πολιτική κατά του κορονοϊού).   

Τί να πρωτοθυμηθεί κανένας!

- Τη φθηνιάρικη  επικοινωνιακή εκποίηση του ωραιότερου ηλιοβασιλέματος  στον κόσμο, θεωμένου από τις στέγες των λευκών οικίσκων της Οίας, για μια φούχτα τουρίστες;  Τουριστών, μάλιστα, που τελικά μάλιστα δεν ήρθαν ποτέ, σε επαρκείς αριθμούς; Υπάρχει άραγε κάπου αλλού τον κόσμο συγκρίσιμη βαρβαρότητα με την ανοιχτή δήλωση της κυβέρνησης ότι «ναι, αλλά δεν θα είχαμε ούτε και τους λίγους τουρίστες (που τελικά ήρθαν)», όταν το δεύτερο κύμα ξεκίναγε πιο δυναμωμένο από το πρώτο και προφανέστατα μερικώς τουλάχιστον ως απόρροια του γελοίου τουριστικού ανοίγματος του Μητσοτάκη;  

- Τις αλλεπάλληλες και βαθύτατα διεφθαρμένες πολιτικά λίστες Πέτσα, αντί οργανωμένων κρατικών καμπανιών με συμβουλές προστασίας από τον κορονοϊό και προτροπής για εμβολιασμό;  

- Την πεισματική άρνηση μεγαλύτερης στήριξης του ΕΣΥ, με συνέπεια όχι μόνο την υπέρβαση των ορίων του κεντρικού όπλου του οργανωμένου κρτατους κατά της πανδημίας αλλά και τη θλιβερή συνέπεια «κοβιντοποίησης» όλων των υγειονομικών υποδομών, με ολέθριες συνέπειες στις νοσηλείες άλλων ασθενειών, που είναι βέβαιο πως προκάλεσε ακόμη περισσότερους θανάτους;

- Την πύκνωση των μαθητών στις εκπαιδευτικές αίθουσες;

- Την εγκληματική απροθυμία (και μόνο με ψηφοθηρικούς σκοπούς) να δηλωθεί ρητά και κατηγορηματικά ότι με τη μετάληψη στους ναούς το κακό φουντώνει;

- Την εξ ίσου εγκληματική με κυβερνητική επιλογή αποθάρρυνση των πολιτών να διενεργήσουν τεστ, που στην αρχή της πανδημίας σκόπιμα διατηρήθηκαν σε διάθεση σε εξωφρενικές τιμές για να εμποδίζεται ο κόσμος να έχει πρόσβαση σ’ αυτά, και με πραγματική επιδίωξη να «γράφονται» λιγότερα κρούσματα και να υπηρετείται το μύθευμα ότι «ο Μητσοτάκης τα κατάφερε με την πανδημία», ενώ τα πράγματα χειροτέρευαν;

- Την εντυπωσιακή ανευθυνότητα ακόμη και σήμερα η κυβέρνηση να συνεχίζει το αφήγημα ότι το εμβόλιο είναι πανάκεια, ενώ παρά τις σημαντικότατη συμβολή του αποδεδειγμένα πια δεν αρκεί για να ανασχέσει την εξάπλωση του κορονοϊού; Και με ολέθρια επίπτωση οι εμβολιασμένοι εφησυχασμένοι να αυτοεξαιρούνται της λήψης άλλων μέτρων προστασίας σε ατομικό επίπεδο και να δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες περαιτέρω εξάπλωσης της πανδημίας;

- Τη σχεδιασμένη δαιμονοποίηση της σ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο αναγνωρισμένης συμβολής φαρμάκων κατά της covid-19, μόνο και μόνο για να συντηρείται η «πολακολογία» του αντισυριζισμού;  Και τούτο, παρ’ ό,τι σήμερα ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάζεται να παραγγέλνει με καθυστέρηση τέτοια φαρμακα για να τεθούν στην υπηρεσία της προσπάθειας να ελέγξουμε τις συνεπειες της πανδημίας; Πόσο το σκηνικό αυτό θυμίζει την εικόνα «μορφωμένων» υποστηρικτών του σημερινού πρωθυπουργού και συνοδοιπόρων τους, που χασκογελούσαν όταν ο Γ. Παπανδρέου ως πρωθυπουργός αναφερόταν στην Κλιματική Αλλαγή και όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ενέτασσε την Ελλάδα ως ισότιμο μέλος στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος!

- Τους ξυλοδαρμούς πολιτών από αστυνομικούς στις πλατείες και τα «σαρδελοποιημένα» λεωφορεία και συρμούς, που ήδη αναφέρθηκα σ’ αυτά, και που η κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς να βρει κάποια λύση;        

- Την κορυφαία πολιτική αήθεια της απόπειρας να συμψηφίζεται η ατομική ευθύνη με τις ευθύνες παρέμβασης της οργανωμένης πολιτείας, απλά για «να μη φταίει» ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τις συνέπειες των κακών χειρισμών του στην πανδημία;

- Την ακραία νεο-μητσοτακική πολιτική βαρβαρότητα, ότι ενώ η αντιπολίτευση σιώπησε και αντικειμενικά δεν άσκησε κριτική για πολύ χρόνο στην ένταση που θα όφειλε για όλες τις παραπάνω εγκληματικές αμέλειες και με μικροκομματικά κίνητρα της κυβέρνησης, ακόμη και σήμερα να έχει το θράσος ο πρωθυπουργός να κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για την αποτυχία της Ελλάδας κατά της πανδημίας;

…Ο κατάλογος αυτός θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ ακόμη!...

Εδώ, όμως, (κι αυτός είναι ο λόγος για το σημερινό κείμενο και ενώ κατά βάση αποφεύγω να αναφέρομαι στην πολιτική διάσταση της πανδημίας) έχουμε πια τα δεδομένα για να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα: Με κυριότερο συμπέρασμα το μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση δεδομένο ότι από πανδημικό κύμα στο επόμενο κύμα η Ελλάδα στην πανδημία τα πάει όλο και χειρότερα! Ναι, αλήθεια είναι ότι σ’ όλο τον κόσμο η πανδημία επιστρέφει. Στην Ελλάδα, όμως, είμαστε η μόνη χώρα που κάθε νέο κύμα μας φέρνει σε χειρότερη θέση από το προηγούμενο. Κι αυτό δεν μπορεί πια να περνάει «έτσι» και με την αντιπολίτευση περί άλλων που κανένα ενδιαφέρον των πολιτών δεν ανιχνεύεται γι’ αυτά να τυρβάζει, με συνέδρια και εκλογές νέων ηγεσιών. Ναι, να γίνονται συνέδρια και να ασκούνται εσωκομματικές δραστηριότητες, αλλά όχι σε βάρος του μείζοντος θέματος της χώρας και με την κυβέρνηση ολοφάνερα επικίνδυνη λόγω της ανεπάρκειάς της να χειριστεί την πανδημία. Αυτή είναι η δουλειά της αντιπολίτευσης και όταν τα ίδια τα κόμματά της την αποφεύγουν, τότε αρχίζει η περίοδος των εξ αμελείας συνενοχών.   

Φυσικά, αντιλαμβάνομαι ότι η πανδημία να παραμένει «δεύτερο θέμα» του σημερινού πολιτικού σκηνικού είναι σε σημαντικό βαθμό αποτέλεσμα (και ταυτόχρονα ηχηρή απόδειξη) της πολιτικής και επιχειρηματικής σαπίλας των μέσων ενημέρωσης στη σημερινή Ελλάδα. Όμως, κι αυτό δουλειά της αντιπολίτευσης είναι. Πρέπει, δηλαδή, το συντομότερο να ανατραπεί και να ανακοπεί η απολύτως παρακμιακή εικόνα για χώρα, ενώ οι πολίτες πεθαίνουν καθημερινά κατά πολλές δεκάδες να «επιτρέπεται» στον πρωθυπουργό της να κομπάζει με αρρωστημένη αυταρέσκεια φωτογραφιζόμενος πάνω σε καϊκάκια ηλιόλουστων θαλασσινών περιπάτων. Ή να προσπαθεί να κάνει το «άσπρο-μαύρο», να μιλάει για άλλ’ αντ’ άλλων ζητήματα, επιχειρώντας να αλλάξει την πολιτική ατζέντα των εγκληματικών αποτελεσμάτων της αποτυχίας του να αντιμετωπίσει την πανδημία.

Ο κορονοϊός και η ανεύθυνη πολιτική Μητσοτάκη απέναντί του είναι ανάγκη να καταστεί το μείζον θέμα της πολιτικής επικαιρότητας. Αλλιώς, το επόμενο κύμα της  πανδημίας θα είναι ακόμη χειρότερο και θα φέρει ακόμη περισσότερους θανάτους στον κοινωνικό παφλασμό που θα προκαλέσει.