24 Δεκ. 2021

Mετα-Μητσοτάκης…

Η απειλή επένδυσης στη μη-ελπίδα

Τα γεγονότα τρέχουν πεισματικά προσδεδεμένα στο άρμα της πραγματικότητας, και συμπαρασύρουν σε μια καθοδική δίνη και τη φετινή γιορταστική περίοδο. Λίγες μέρες πριν την εκπνοή μιας χρονιάς που μας επιφύλαξε την εμπειρία επανα-πιστοποίησης ότι «δεν είδαμε ακόμη τα χειρότερα», το ερώτημα του πώς θα αντιστραφεί τούτη η πορεία θριαμβευτικής παρακμής επανέρχεται δραματικά στους όρους εσωτερικού διαλόγου του καθένα μας με τον εαυτό του, ως το μόνο ζήτημα που τελικά ενώνει τους έλληνες.

Από τα πράγματα που συγκροτούν την ταυτοτική συλλογική πρόσληψη του τόπου μας, κρισιμότερο όλων αναμφίβολα απομένει να είναι η αναζήτηση της απάντησης στην ανάγκη άμεσης αντιστροφής του κλίματος σήψης και καθοδικής συνέχειας, ως μόνης εικόνας θεάσης του μέλλοντός μας. Τούτο το μετα-μητσοτακικό σκηνικό επικαθορίζεται απολύτως από τη δυστοπία μιας πορείας σωρευτικά μειούμενης αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και της συνεπάγωγης αυτού δίδυμης καταστροφής, στην οικονομία με την αποσάθρωση της παραγωγικής βάσης και την στασιμο-υπανάπτυξη και στην κοινωνία με τη μεθοδευμένη απαξίωση των κοινωνικών υποδομών και την αποδυνάμωση κάθε ικμάδας συμβιωτικής αλληλεγγύης. Κορυφαίο σημείο αυτού του κατηφορικού σπιράλ ο εγκλωβισμός μιας ολόκληρης γενιάς νέων ανθρώπων στην ασφυξία ενός πνιγηρού αδιεξόδου.     

Καίρια επιβεβαιωτικά σημεία αυτών των διαπιστώσεων είναι η μαζικοποίηση του φαινομένου της έμφυλης βίας με την παγίωση της «καθημερινότητας των γυναικοκτονιών», καθώς και η πολιτική (επι)στροφή στις θεωρίες των νεο-ναζισμών, ως θλιβερών βαλβίδων εκτόνωσης μιας κοινωνίας που συμπιέζει τις εγγενείς βιαιότητές της σε επαναλαμβανόμενες βαρβαρότητες. Κι αν δεν υπάρχουν πια οι πρόσφυγες εν αφθονία, όπως πριν μερικά χρόνια, σήμερα διατίθενται για τον ίδιο εκτονωτικό σκοπό οι φτωχοί, τα άτομα ΛΟΑΤΚΙ, οι Ρομά, οι γυναίκες κ.ο.κ..

Ανεξάρτητα από τις υγειονομικές στρατηγικές και τις άκαμπτες προτεραιότητες λειτουργικής υποβοήθησης των οικονομιών, άσχετα από τα μέτρα υγειονομικής θωράκισης κατά της πανδημίας και τα φιλόδοξα μέχρις ανοησίας σχέδια ανασυγκροτήσεων, το 2022 έρχεται με αισθητά διευρυμένο το έλλειμμα εμπιστοσύνης και συνάγωγα οιονεί απο-νομιμοποίησης της παρούσας κυβέρνησης, αλλά και ευρύτερα του συνόλου των θεσμών. Κάτι, που δεν μπορεί να παραταθεί άλλο, διότι επαπειλείται δομικός κλονισμός των βασικών χαρακτηριστικών του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Αν αυτό δεν νομιμοποιεί το αίτημα για εκλογές, τότε τί θα το έκανε; Και είναι απογυμνωτικό της αληθείας σύμπτωμα του πόσο έχει κακοφορμίσει αυτή η αρρωστημένη διαχείριση της ζωής μας ότι ως επιχείρημα απόρριψης του αιτήματος προσφυγής στη μόνη διέξοδο που ενδείκνυται στις δημοκρατίες επιστρατεύεται δήθεν η αναγκαιότητα της αντι-πανδημικής προτεραιότητας. Λες και οι χιλάδες θάνατοι εξ εγκληματικής ευθύνης προσωπικά του συγκεκριμένου πρωθυπουργού δεν είναι γενεσιουργό κίνητρο της προτεραιότητας να εκδοθεί τάχιστα ετυμηγορία -της κάλπης, μάλιστα- για τούτο το μακάβριο έργο.              

Κυρίως, όμως, τούτη η καθολική βύθιση προσλαμβάνει διαστάσεις πραγματικής τραγωδίας στο πεδίο της πολιτισμικής καθημερινότητας. Αυτή ακριβώς η ακμή ολοκληρωτικών ιδεών ως αναπόσπαστου πλέον και απτού ενδεχόμενου σε κάθε 24ωρο μας, όπως αποτυπώνεται  στην λεκτική και τις συμπεριφορές των ανθρώπινων σχέσεων, εκλαμβανόμενων από τους εκφραστές τους ως προτιμητέα στάση ζωής μέσα στην καταστροφή, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.     

Η Ελλάδα ως διπλά και αλεπαλλήλως πληγείσα χώρα του δυτικού μοντέλου, πέρα από τις κυβερνητικές ανοησίες περί ανανήπτουσας οικονομίας και τον ενδημικό κοινωνικό παχυδερμισμό του «δεν έγινε και τίποτα» όταν μετράμε 20.000 νεκρούς από την παταγώδη αποτυχία διαχείρισης της πανδημίας, εισέρχεται στα άπατα νερά μιας γενικευμένης πολιτισμικής κτηνωδίας, που εικονογραφείται ανάγλυφα στην ανάγνωση του ημερήσιου δελτίου θανάτων.

Συνοδό στοιχείο τούτης της γενικευμένης επανάπαυσης στη συντριπτικά παρακμιακή αναμονή επέλευσης της επόμενης χειρότερης στιγμής μας, ότι ολ’ αυτά συμπίπτουν (αν και στην ιστορία συμπτώσεις δεν είναι νοητές, ει μη μόνο ως η άλλη όψη της νομοτέλειας) με τα 200 χρόνια από την απελευθέρωση της Ελλάδας.        

Σε τέτοιες συνθήκες ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσδίδει νέο περιεχόμενο στην έννοια της επαπειλούμενης ολικής κατάρρευσης, ως προσδοκίας του αναπόφευκτου. Απειλητικότερο όλων ότι ο ίδιος ως πρωθυπουργός της χώρας προτρέπει τελικά λόγω και έργω στην επένδυση στη μη-ελπίδα!   

Έτσι το εξεγερτικό φαινόμενο, ως επιβεβαιωμένο ιστορικό προηγούμενο διεξόδου πληθυσμών σε αδιέξοδο, όπως σήμερα ο ελληνικός, πιστοποιείται ξανά ως η μόνη υγιής λύση.    

Ποτέ άλλοτε, από τότε που ακούστηκε για πρώτη φορά, το δίπολο «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δεν ήταν πιο επίκαιρο!