12 Φεβ. 2022

Τί προοιωνίζεται η κατάρρευση του Κυριάκου Μητσοτάκη

Γιατί οι εκλογές είναι η λύση

Το σκηνικό, που επιχειρείται να φιλοτεχνηθεί σε πολιτικό επίπεδο στην Ελλάδα και τις Βρυξέλλες και το οποίο αρχίζει με επιταχυνόμενους ρυθμούς να αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας, είναι πια φανερό ότι δεν μπορεί να φτιασιδωθεί με τις ανόητες επικοινωνιακές δραπετετεύσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη (επί παντός του επιστητού, πλην της δυστοπικής Ελλάδας που ο ίδιος έχει κατασκευάσει) από την ασφυκτική για τον ίδιον ατμόσφαιρα της περιόδου. Η Ελλάδα ολοένα και περισσότερο κινείται σε τροχιά απόκλισης από τις καίριες πολιτικές διεργασίες που συντελούνται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και στη χώρα μας αποτυπώνονται πλέον ξεκάθαρα στο κοινωνικό πεδίο.

Η ελληνική οικονομία, η γενική εικόνα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, οι δραματικές μειώσεις στο εισόδημα των νοικοκυριών (με πληττόμενη κυρίως τη μεσαία τάξη), οι μεσαιωνικές μορφωτικές και αυταρχικές πρακτικές στην παιδεία, η υγειονομική εικόνα της πανδημίας, οι προσβλητικές για τον συλλογικό πολιτισμό μας εικόνες στην Ακρόπολη αλλά και στην καλλιτεχνική-ψυχαγωγική καθημερινότητα των ελλήνων (όπου η προσφορά ως επίπεδο ποιοτήτων αλλά και ως αμεσότητα διαθεσιμότητας κινείται σε πρωτοφανή παγκοσμίως επίπεδα, οριοθετώντας το νέο υψηλού επιπέδου εναλλακτικό πλαίσιο της έννοιας του «λαϊκού πολιτισμού» ως μοναδικό μοντέλο), η κατρακύλα των δημοκρατικών θεσμών, οι αλλεπάλληλες και πρωτοφανούς βιαιότητας όσο και λίαν αποκαλυπτικές παρεμβάσεις κυβερνητικών παραγόντων στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης (που φυσικά πλήττουν κατάστηθα το επίπεδο του νομικού πολιτισμού μας), η υποτιμητική για τη νοημοσύνη των ελλήνων ενημέρωση και ψυχαγωγία που προσφέρουν τα επιδοτούμενα με φιλοκυβερνητικά πολιτικά κριτήρια μέσα «ενημέρωσης», οι αλεπάλληλες διακωμωδήσεις του επιπέδου του δημόσιου διαλόγου μέσω δημοσκοπήσεων πολύ αμφίβολης αξιοπιστίας (για να παραχθεί τεχνητά και ως μαζική εξαπάτηση ένα «πολιτικό κλίμα» καθαγιασμού του νεο-μητσοτακισμού, που ευθύνεται εξ ολοκλήρου για όλ’ αυτά) και η γενικευμένη εικόνα της κοινωνικής βίας που επικαθορίζει την ταυτότητα μιας κοινωνίας σε αναταραχή, είναι μερικά μόνο από τα δεδομένα που τεκμηριώνουν ότι η Ελλάδα επιταχύνει την πορεία απόκλισής της από μια κανονική χώρα του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου.

Ακόμη χειρότερα, η απόκλιση αυτή γίνεται πλέον συστατικό μέρος της εντύπωσης που προκαλεί η χώρα στα κέντρα λήψης των αποφάσεων στη δύση, σχετικά με τον ρόλο της στο ευρύτερο γεωπολιτικό, οικονομικό, ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο αναφοράς της Ελλάδας:

- Μια χώρα-παρίας, που συντηρείται από τα ευρωπαϊκά ταμεία της ιδιότυπης και μνημονιακής έμπνευσης «φιλοπτώχου» των γερμανικών «διασώσεων».

- Μια χώρα, όπου το μόνο που έχει απομένει να διακυβεύεται εδώ ως πολιτική εκκρεμότητα της περιόδου (και φυσικά ερήμην των πολιτών) είναι αν τα κονδύλια της ίδιας «φιλοπτώχου» θα πάνε σε τσέπες ελλήνων ιδιωτών ή αν θα επιστρέψουν στις χώρες που μας «βοηθούν», εντός του πιο απροκάλυπτου παρά ποτέ στην ιστορία περιστατικού διακρατικού ξεπλύματος κεφαλαίων μέσω των «διασώσεων» (και με πρακτικό αποτέλεσμα η Ελλάδα να χρεώνεται όλο και περισσότερο και οι ευρωπαίοι δανειστές της να καταλήγουν να είναι οι βασικοί υποδοχείς των πιστώσεων από τη δήθεν «υποστήριξη» της χώρας μας -αλλεπάλληλα πια τα επιδοτούμενα από την ΕΕ προγράμματα για να αγοράσουμε νέα αυτοκίνητα, ηλεκτρικές συσκευές και άλλα, που παράγονται στη Γερμανία, ώστε οι επιδοτήσεις-βοήθεια να επιστρέφουν στη χώρα που τις χορήγησε...) 

- Μια χώρα καλπάζουσας μεγέθυνσης της φτώχειας.

- Μια χώρα εκατοντάδων ημερήσιων  θανάτων από την πανδημία.

- Μια χώρα -μοναδική περίπτωση στη δύση- όπου υπουργοί πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη από ανεξακρίβωτες καταθέσεις σε λογαριασμούς τους και την ίδια ώρα η δικαιοσύνη αρχειοθετεί τις υποθέσεις αυτών των υπουργών, παρ’ ό,τι σαφώς αυτοί συνδέονται με το πασίγνωστο και παγκοίνως αναγνωρισμένο σκάνδαλο της Novartis, και παράλληλα δικαστικοί λειτουργοί και δημοσιογράφοι που συνέβαλαν στην αποκάλυψη του ίδιου σκανδάλου διώκονται.

- Μια χώρα, όπου οι δολοφονίες ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ του υποκόσμου, οι σφαγιασμοί νέων ανθρώπων από αντίπαλους αθλητικούς συλλόγους, οι βιασμοί από την «υψηλή κοινωνία» και οι γυναικοτονίες, οι ανοιχτοί εκβιασμοί ύποπτων κύκλων προς κυβενητικούς παράγοντες αλλά και οι εν ψυχρώ εκτελέσεις ρομά από αστυνομικούς συγκροτούν το καθημερινό ποινικό δελτίο των γεγονότων, σχηματίζοντας την εικόνα εμπεδωμένης σήψης και παρακμής.  

- Τέλος (ενδεικτικά και μόνο όλα τα παραπάνω, και για να μην πλατειάζω, άλλωστε η πραγματικότητα είναι σ’ όλους γνωστή…), μια χώρα όπου ο νεποτισμός της κυβερνητικής ηγεσίας πνίγει κάθε έννοια ήθους στον δημόσιο βίο.

Μια χώρα σαν τη σημερινή Ελλάδα, που έχει πλέον -και πάντως μέσα στην τελευταία διετία- απολέσει το δικαίωμα προσέγγισης στη βιούμενη σηπτική οπισθοδρόμηση, με την αίσθηση ότι όλα τα παραπάνω είναι οι εξαιρέσεις της καθημερινότητάς της. Αλίμονο σ’ όποιον καταγράφει και αντιλαμβάνεται τα παραπάνω περιστατικά ως ακραίες συστημικές εκτροπές και δεν κατανοεί ότι τα συμβαίνοντα είναι «το σύστημα», ως φυσική συνέπεια μιας πολιτικής πραγματικότητας, που εφαρμόζεται με τέτοιες μεθόδους ως διακυβέρνηση εμπράκτως στο υψηλότερο επίπεδο της ηγεσίας της, ασκείται ανενδοίαστα από υπουργούς γελωτοποιοιούς της απαξιωτικής για τον μέσο έλληνα πολίτη καθημερινότητάς του και φτάνει λερώνοντας κάθε γωνιά του τόπου ως η σημερινή «εικόνα της πατρίδας μας». Δυστυχώς, η εικόνα της σ’ ολόκληρο τον πλανήτη!   

Δεν είναι λοιπόν εξαιρέσεις όλ’ αυτά τα μαύρα περιστατικά! Είναι η λασπώδης επίδραση στον πέραν του πεδίου λήψης των διοικητικών κυβερνητικών αποφάσεων χώρο των δημοσίων ηθών, του πολιτισμού, της ποιότητας των ανθρώπινων σχέσεων κ.λπ. συμπεριφορά ενός πρωθυπουργού, μαζί μ’ όλον το συφερτό που τον έφερε και τον υποστηρίζει με το αζημίωτο, που τα προκαλεί όλ’ αυτά! Σε βάρος του καθενός από μας ξεχωριστά, ακόμη κι αν τόσοι ακόμη ανάμεσά μας εξακολουθούν να θάβουν το κεφάλι τους μέσα στην άμμο της νεο-μητσοτακικής ανοχής.

Και είναι για τους παραπάνω λόγους (και όχι για λόγους διαφορών ιδεολογικοπολιτικού περιεχομένου και της κανονικής διακομματικής αντιπαράθεσης), που οι εκλογές πρέπει να γίνουν το συντομότερο!

Επί πλέον: Δεν μπορεί οι επόμενες εκλογές να είναι μόνον κάλπες ανάδυσης των επιζητούμενων απαντήσεων για τα πολιτικά διακυβεύματα που αφορούν στη χώρα, αντανακλώμενες και ανταποκρινόμενες στα διάφορα κομματικά προγράμματα που θα εκτεθούν προεκλογικά! Οφείλουν να είναι κάλπες οριστικού ηθικού και αξιακού εξοστρακισμού του προσώπου που ηγείται της πορείας προϊούσας σήψης της χώρας, ως άμεσο και πρακτικό αποτέλεσμα και συνέπεια της πρωθυπουργίας του σε κάθε εκδήλωση που αφορά στον δημόσιο βίο μας.

Γι' αυτό και κάθε συμψηφιστική αναφορά σε πράγματα και πολιτικά πρόσωπα που έχουν προηγηθεί του νεο-μητσοτακισμού, όχι μόνο βολεύει τον σημερινό πρωθυπουργό αλλά και τελικά λειτουργεί ως πρακτική κοινωνική αήθεια εκ του αποτελέσματος, αφού συμβάλλει στο να εμφανίζεται και να εκτίθεται η παρούσα διάχυτη ελληνική δυστοπία ως κάτι ακόμη ανάμεσα στα άλλα από το υφιστάμενο ελληνικό πολιτικό-κομματικό πλαίσιο (φορείς και πρόσωπα), ενώ δεν είναι -το αντίθετο, μάλιστα, το σήμερα είναι μια μαύρη εξαίρεση από την πολιτική ομαλότητα στην Ελλάδα!             

Η απομάκρυνση του Κυριάκου Μητσοτάκη  έχει πάψει από καιρό τώρα να είναι μια δυνητική πολιτική εξέλιξη, ανάλογα με τις ατομικές απόψεις εκάστου πολίτη. Έχει καταστεί  πρόταγμα επιβίωσης της χώρας και προϋπόθεση αποκατάστασης των βασικών πλαισίων λειτουργίας και κίνησης μιας χώρας του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου.

Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, η ολοφάνερη εμμονή του ίδιου πρωθυπουργού να διασωθεί με κάθε μέσο (ακόμη και με απροσχημάτιστες απειλές σε βάρος όσων εναντιώνονται και αντιδρούν στην καταστροφή), λειτουργεί τελικά απογυμνωτικά ως προς την πραγματική πολιτική και ανθρώπινη υπόστασή του. Ένα πρόσωπο εγωκεντρικό μέχρις του απωτάτου ορίου, που αδυνατεί να διακρίνει την κυρίαρχη λογική διαφορά ανάμεσα στη δραστηριότητα του ως μεμονωμένο άτομο και τη συλλογική υπόθεση προαγωγής των συμφερόντων της χώρας, την οποία πλέον δεν μπορεί να υπηρετήσει με άλλον τρόπο από το να υποβάλλει την παραίτησή του το συντομότερο και να αποσυρθεί στα αζήτητα της πολιτικής ιστορίας μας! Διότι αυτή είναι η πιο πυώδης εκδοχή της βαθύτατα νεποτικής ταυτότητας του νεο-μητσοτακισμού: ότι ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και δρα ως ο ίδιος να είναι «το μέλλον της χώρας» (και κάθε τυχόν άλλος ανθ’ αυτού να είναι εχθρός της Ελλάδας), αρνούμενος ή αδυνατώντας να συναισθανθεί τις δραματικές πρακτικές συνέπειες της παρουσίας του στην ηγεσία. Μια παρουσία που διχάζει τους πολίτες ως ταυτοτικό σημείο αναφοράς του προσώπου, εξ απαλών βουλευτικών ονύχων, κληρονομηθέντων άλλωστε και μηδέποτε κερδηθέντων εξ ιδίων.

Ως προσωπική προσέγγιση στις εξελίξεις, εκ των πρώτων είχα επισημάνει ότι αυτή θα ήταν κατά πάσα πιθανότατα η συνέπεια της συγκεκριμένης πρωθυπουργίας που θα αποτυπωνόταν στον δημόσιο βίο μας, εάν τυχόν προέκυπτε κάτι τέτοιο. Δεν το εκτιμούσα αυθαιρέτως! Θεωρώ ότι η πολιτική ενηλικίωση του καθενός από μας ως ατόμου, συναρτάται στενά με τις παραστάσεις και τις εμπειρίες που συσσωρεύονται στο οικογενειακό πεδίο. Πολλώ μάλλον αυτό ισχύει με γόνους ισχυρών πολιτικών τζακιών, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν επηρεάσει σημαντικά τις εξελίξεις. Πώς άλλωστε θα μπορούσε, φερ’ ειπείν, όποιος έχει βιώσει την πολιτική διαδρομή του προσώπου που δίχασε εγκαρσίως τους έλληνες πολίτες με κίνητρο να ανέλθει στην πρωθυπουργία καθίζοντας στο σκαμνί τον πολιτικό του αντίπαλο (και με μαρτυρίες παντελώς αναξιόπιστων μαρτύρων, π.χ. επιπέδου κούτας Pampers), να μη θεωρεί και τον εαυτό του φορέα του οικογενειακού «δικαιώματος» να μετέρχεται τέτοιου ηθικού επιπέδου και πολιτικής ποιότητας πρακτικές, για να πετύχει και ο ίδιος τους στόχους του; Ή μήπως η ουρανομήκης ψευδολογία του ίδιου ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε δήθεν ανταλλάξει χέρι με χέρι με τις Βρυξέλλες τη μη περικοπή των συντάξεων με το όνομα «Μακεδονία», είναι κάτι πολιτικά διαφορετικό από τη σκευωρία σε βάρος του μεγάλου ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ; Ή μήπως οι «ανεμελιές» διαφόρων εκδρομών του ίδιου όταν όλοι οι υπόλοιποι πολίτες ήταν με δική του εντολή έγκλειστοι (για τον οποιονδήποτε λόγο), δεν είναι αρκούντως αποκαλυπτικές της αίσθησής του ότι θεάται τον πολιτικό κόσμο και τη σχέση με τους πολίτες ως ηγεσία της χώρας, από μια προνομιακή κατανόηση των εξατομικευμένων δικαιωμάτων του ως πολίτης και ο ίδιος;  

Ευτυχώς καμιά χρεία εσωτερικής δικαίωσης δεν φέρω, για να εγείρω την απαίτηση να μου ζητήσουν συγγνώμη όσοι με μέμφονταν όποτε προέβαινα σε προβλέψεις για τις συνέπειες ανόδου του νεο-μητσοτακισμού στην προωθυπουργία! Μου αρκεί απολύτως ότι πλέον είναι αντιληπτό ως εδραία πεποίθηση ευρύτατων κοινών πως υπάρχει «οικογενιακή ευθύνη» (και μάλιστα βαρύτατη) κατά την αξιολόγηση κατιόντων γνωστών πολιτικών τζακιών! Ποιός θα τολμούσε σήμερα, μετά απ’ όλ’ αυτά να το αμφισβητήσει;     

Έτσι, η συνέχιση (τουλάχιστον από μεριάς μου) της προσπάθειας να αποκαλυφθεί η υπέρτατη πολιτική απάτη που συγκροτεί η δοκιμασία της χώρας να εκλέξει και  να υφίσταται ως πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πλέον παρέλκει. Αν την συνέχιζα με τον εντατικό τρόπο που το έκανα ως σήμερα, θα ήταν σαν να αποδεχόμουν ότι χρήζει απόδειξης το αυταπόδεικτο και εκείνο που ομολογείται ήδη (ανοιχτά ή ως εσωτερική παραδοχή) από τη μεγάλη πλειοψηφία της συλλογικότητας που ορίζει τον κεντρικό πολιτικό παράγοντα των εξελίξεων: τους έλληνες εκλογείς.