24 Φεβ. 2022

Ένας πόλεμος πάντα είναι στη σκοτεινή πλευρά της ιστορίας

Η Ελλάδα

και ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος

Ελπίζω να γίνομαι αντιληπτός σε όλους! ☹

Στον πόλεμο (πλέον) μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας, η Ελλάδα εμπλέκεται ουσιωδώς με 3 τρόπους:

- Τις οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, ανεξαρτήτως του ότι τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις αυτές έχουν πληγεί σοβαρά από διάφορες κυρώσεις που επανειλημμένα οι ευρωπαίοι επιβάλλουν σε βάρος της Ρωσίας. (Και οι οποίες κυρώσεις σε πολύ μεγαλο βαθμό χωρίς να ταυτίζονται με τα άμεσα ελληνικά συμφέροντα, υιοθετούνται και ακολουθούνται από την Ελλάδα λόγω της προϊούσας παραχώρησης τμημάτων της ανεξαρτησίας -και όχι μόνο οικονομικής- της χώρας μας προς την ΕΕ).

- Τις πολύ κρίσιμες για την γεωπολιτική σημασία του ελληνισμού αλλά και την ιστορική του επίδραση, στην ευρασιατική μεθόριο, στο βόρειο τμήμα της Μαύρης Θάλασσας. Οι έλληνες του Εύξεινου Πόντου είναι εξαιρετικά σημαντικό για τα συμφέροντα της χώρας μας όχι μόνο να προστατευτούν και να παραμείνουν στην περιοχή ως συστατικό μέρος των κοινωνιών της περιοχής αλλά και ως καίριο μέσο επικοινωνίας και συνεννόησης ανάμεσα στη δύση και τον ρωσικό παράγοντα.

- Το Κυπριακό και το Αιγαίο, στο μέτρο που οι εξελίξεις στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο επηρεάζουν την εφαρμοσιμότητα και την αποτελεσματικότητα του διεθνούς δικαίου στην κατεχόμενη Κύπρο αλλά και στις θαλάσσιες ζώνες της ανατολικής Μεσογείου.

Θα είχε εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον να σκεπτόταν ξεχωριστά καθένας από μας που διαβάζουμε αυτές τις γραμμές ποιά θα ήταν η ορθή αντίδραση της Ελλάδας στα γεγονότα, υπό τη θεωρητική προϋπόθεση ότι είμαστε κράτος που διαμορφώνει τη στάση του στις διεθνείς εξελίξεις σε συνθήκες ανεξαρτησίας και αυτονομίας. Αυτή η σκέψη (θα πρέπει να) είναι η αρχή κάθε συλλογισμού,  και κατόπιν να ακολουθήσει η αναγκαία προσαρμογή μας στο πλέγμα διεθνών υποχρεώσεων και αλληλεξαρτήσεων της χώρας μας, ώστε όταν λαμβάνονται τόσο κρίσιμες αποφάσεις για την εξωτερική πολιτική μας, αυτές να ανταποκρίνονται στο σύνολο των κριτηρίων για κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της, τους πολίτες της, την ιστορία της και τον γεωπολιτικό λόγο και ρόλο της.  

Λυπούμαι να πω ότι τα τελευταία χρόνια αυτό το μοτίβο σκέψης σχετικά με τη διεθνή θέση της Ελλάδας έχει σχεδόν εκλείψει. Με σχετικά αυτοματοποιημένο τρόπο η Ελλάδα τοποθετείται μηχανίστικα σε μια σειρά ζητήματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, εμπεδώνοντας την εικόνα ενός κράτους-παρία, που όχι μόνο τα συμφέροντά της σε συνθήκες πειστικής διεθνο-πολιτικής αυτονομίας δεν μπορεί να υπερασπιστεί, αλλά, αντίθετα, παράγει προς τη διεθνή κοινότητα την εντύπωση μιας χώρας «εξαρτήματος» υποστήριξης συμφερόντων, που συχνά δεν συμβαδίζουν με τα δικά της.      

Από πρώτη ματιά ίσως δεν φαίνεται σκόπιμο να κάνουμε σήμερα και με τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο αυτή τη συζήτηση.  Ωστόσο, η άμεση (και καθόλου έμμεση) σχέση και ανάμιξη της χώρας μας στο σκηνικό του Εύξεινου Πόντου, νομίζω πως είναι από μια διαφορετική οπτική μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσουμε για να αποκατασταθεί η εικόνα της Ελλάδας που τηρεί αποστάσεις από απαράδεκτες διεθνείς πρακτικές και που ταυτόχρονα δεν συμβιβάζεται με την αποδοχή διεθνών επιλογών που συγκρούονται με τα περιγεγραμμένα γεωπολιτικά συμφέροντά της.  

Ελπίδα μας η Ειρήνη να κυριαρχήσει το ταχύτερο δυνατόν!