25 Φεβ. 2022

Το δεύτερο επίπεδο συμπερασμάτων μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία

Η εκτροπή του Πούτιν

Από τις πλούσιες αναλυτικές προσεγγίσεις σχετικά με τα συστατικά πολιτικά μέρη του πολέμου στην Ουκρανία έχει εκτεθεί εμπεριστατωμένα το βασικό γεωπολιτικό πλαίσιο των πραγμάτων στην επίμαχη περιοχή. Ωστόσο, τα γεγονότα από ώρα σε ώρα ξεδιπλώνουν ένα πολύ ευρύτερο πεδίο παραμέτρων που ήδη επικαθορίζει τις εξελίξεις και κάνει τις ως τώρα αναλύσεις και εκτιμήσεις να μοιάζουν ήδη ξεπερασμένες.  

Εκτός από τις δυτικές ηθικολογικού περισσότερο τύπου (ως προς την αποτελεσματικότητά τους) καταδίκες του Πούτιν, (που βέβαια σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαίο όλοι όσοι εξ ημών που πολιτικά σιτιζόμαστε από το δέντρο της δημοκρατίας να επαναλαμβάνουμε σταθερά επειδή πρωτογενώς η εισβολή της Ρωσίας εκτός από βίαια καταπάτηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου για τις διακρατικές σχέσεις καταπατά σε στιλ διεθνούς τραμπούκου την οποιαδήποτε διάθεση αναζήτησης λύσεων μεσω διαλόγου, δηλαδή συνιστά πλεον εφαρμοσμένη ιστορική περίπτωση επεκτατισμού διά των όπλων), από χθες ήδη έχουμε μπροστά μας νέα δεδομένα.

Τα σημαντικότερα απ’ αυτά είναι 3 σημεία:

1. Ότι ο Πούτιν προφανώς εψεύσθη σκαιότατα σχετικά με τις διαβεβαιώσεις του ότι δεν αποσκοπούσε σε στρατιωτική εισβολή. Το πλήγμα για τη διεθνή αξιοπιστία της Ρωσίας είναι πολύ βαρύτερο του εκ πρώτης όψεως αντιλαμβανόμενου από ένα μη έμπειρο διπλωματικά μάτι, διότι μεγάλο μέρος των διεθνών συμφωνιών εδράζεται στην αξιοπιστία των διαβεβαιώσεων που παρέχονται στη παγκόσμια κοινότητα από τις ηγεσίες των σε κάθε περίπτωση εμπλεκόμενων χωρών. Δηλαδή, η Ρωσία με την πολεμική πράξη στην οποία προσφεύγει, μπορεί βασίμως να υποστηριχτεί από κάποιον ότι ενταφιάζει  οριστικά τη μακρά περίοδο ειρήνης που κατά βάση επικράτησε στον κόσμο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και εγκαινιάζει έναν νέο γύρο αντιπαράθεσης διά των όπλων για να κινηθεί η ιστορική μηχανή παραγωγής των εξελίξεων που θα αποτυπώσει στη συνέχεια τον συσχετισμό δυνάμεων στον κόσμο του 21ου αιώνα.

Αντίθετα, λοιπόν, απ’ ό,τι ισχυρίζεται ο Βλαντίμιρ Πούτιν, δεν «μετράει» πια κανένας συμψηφισμός με τις υπαρκτές και ομολογουμένως επίσης σαφείς παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από μεριάς της δύσης σε μια σειρά άλλων περιπτώσεων μεταπολεμικά (Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, χερσόνησος Ινδοκίνας, κορεατική χερσόνησος κ.λπ.) για τη σημερινή στρατιωτική επίθεση της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Συμβολικά μιλώντας θα έλεγα πως είναι σαν να παραγράφονται με τα γεγονότα των ημερών στην Ουκρανία όλες οι βίαιες επεμβάσεις της δύσης υπό τις ΗΠΑ εδώ και 70 χρόνια και να βρισκόμαστε πια μπροστά σ’ ένα λευκό χαρτί του επόμενου γύρου των διεθνών επεμβάσεων και  μάλιστα ενόπλως, όπου Ρωσία και δύση περίπου με κοινή ευθύνη συμπαρασύρουν τον πλανήτη σ’ ένα αβέβαιο και πιθανότατα αιματηρό μέλλον.  

2. Επίσης ο Πούτιν εψεύσθη σκαίως σχετικά με τη διακήρυξή του ως προς τα κίνητρα του πολέμου που ανακοίνωσε ότι ξεκινάει με απόφασή του, σχετικά με το επιχείρημα ότι όλα γίνονται για να διαφυλαχτούν δικαιώματα των ρώσων του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ, τα οποία όντως οι ουκρανοί ακροδεξιοί του «Δυτικού Τομέα» υπό δυτική υποκίνηση είχαν θέσει σε αμφισβήτηση. Ήδη τα μέτωπα του πολέμου στην Ουκρανία έχουν πλήρως εκφύγει των ορίων αναμέτρησης για το Ντονμπάς και έχουν επεκταθεί στο σύνολο σχεδόν της ουκρανικής επικράτειας, με εξαίρεση τις περιοχές που γειτνιάζουν με χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, ώστε να αποφευχθεί τυχόν υποκίνηση άμεσης στρατιωτικής ανάμιξης της δύσης στον πόλεμο.        

Ακόμη και να δεχτούμε ότι επιλογή του ρώσου προέδρου είναι να καταστήσει τη διένεξη για την ανατολική ουκρανία αφορμή για μια απόπειρα ευρύτερης γεωπολιτικής διευθέτησης με την επιβολή μιας αναγκαστικής ζώνης ουδτερότητας στη συνοριακή γραμμή με τη δυτική Ευρώπη, ο τρόπος διεξαγωγής του πολέμου, η κλιμάκωσή του, η τέραστια διεύρυνση της εδαφικής αποτύπωσής του, κάνει εξαιρετικά βάσιμη την εντύπωση ότι η Ρωσία δεν προβλέπει σε συνεννόηση μέσω διαλόγου, αλλά σε τετελεσμένα προς όφελός της. Συνιστά ιστορική ασέβεια για  μια χώρα που επί 2 αιώνες τώρα υφίσταται πιέσεις από μεριάς της δύσης, με τη σημερινή διεθνή συμπεριφορά της να δείχνει πως δεν έχει διδαχτεί τίποτα από την εμπειρία ότι οποιαδήποτε ρύθμιση και διευθέτηση όταν δεν ανταποκρίνεται στην αρχή στοιχειώδους σεβασμού  των θεμελιωδών ιστορικών και πολιτισμικών δικαιωμάτων των πληθυσμών στους οποίους αφορά η ρύθμιση αυτή, απλά την καθιστά μη βιώσιμη!

(Σημ.: Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η παρατήρηση αυτή γίνεται υπό την παραδοχή ότι ο όρος «φινλαδοποίηση» που μετά βδελυγμίας σπεύδουν να καταδικάσουν οι δυτικοί ως μέρος μιας λύσης για τις μακροπρόθεσμες ευρω-ρωσικές σχέσεις, κάθε άλλο απορριπτέος είναι τουλάχιστον για τον γράφοντα. Εγώ γνωρίζω ότι η ουδετερότητα, ως στρατηγική επιλογή για μια σειρά χώρες (Ελβετία και σκανδιναβικές χώρες), κάθε άλλο παρά απαράγωγη ως συστατικό στοιχείο μιας παρατεταμένης ειρήνευσης έχει αποδειχτεί. Αρκεί να δει σήμερα κανένας τις χώρες της ζώνης οιονεί ουδετερότητας (κυρίως ας δούμε τη Νορβηγία και την Ελβετία), για να διαπιστώσει του λόγου το ασφαλές   

3. Τέλος, υπάρχει η αναμενόμενη εξέλιξη (που κατά τη γνώμη μου θα καταστεί συντομότατα κεντρικό σημείο της όλης υπόθεσης), της βαρύτατης επιδείνωσης του παγκόσμιου σκηνικού στην οικονομία, που μετά τις νομισματοπιστωτικές αλλά και επί της πραγματικής οικονομίας καπιταλιστικές κρίσεις των περασμένων δεκαετιών, προιωνίζεται μια κάθετη και βίαια μείωση του μέσου εισoδήματος του «παγκόσμιου πολίτη», με εξαιρετικά πιθανό ένεκα τούτου ένα δυσοίωνο μέλλον πείνας και ανέχειας με τις συνεπάγωγες αυτού σοβαρές γεωπολιτικές αναταράξεις που θα παραχθούν.  

Και τούτο επίσης είναι ένα σημείο που η Ρωσία οφείλει να μην παραβλέπει τόσο επιπόλαια.

Αυτά για σήμερα…

Αύριο η συνέχεια υπό τα νέα δεδομένα!