26 Φεβ. 2022

3η ημέρα του πολέμου

Ευρώπη: Πώς ήδη άλλαξαν

οι συσχετισμοί δύναμης

Με τις εξελίξεις στα πολεμικά μέτωπα να επιβεβαιώνουν το αναμενόμενο, δηλαδή τη θηριώδη υπεροχή της Ρωσίας έναντι της αδύναμης Ουκρανίας, αποκτά σημασία η προσπάθεια ανίχνευσης των νέων γεωπολιτικών όρων που διαμορφώνονται στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου.

Και τούτο, διότι πέραν των αποφάσεων και των ανακοινώσεων επί του πεδίου του εντυπώσεων, αν προσέξει κανένας στο βάθος των αντιδράσεων της δύσης διαπιστώνεται το εξής: Τα μέτρα κατά της Ρωσίας, οι κυρώσεις σε βάρος της και η γενική δυτική στάση απέναντι στις εξελίξεις υποφέρουν αφόρητα από την παραγωγή της εντύπωσης προς τη διεθνή κοινότητα ότι ήδη στην Ουάσιγκτον και τις δυτικοευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι αποφάσεις λαμβάνονται με το οιονεί μεταπολεμικό σκηνικό που σχηματίζεται στην περιοχή της πολεμικής σύγκρουσης να θεωρείται περίπου δεδομένο!

Τούτο το στοιχείο ενδεχομένως εδράζεται στην αίσθηση που την τελευταία δεκαετία επικαθόρισε κυρίως την εξωτερική πολιτική της ΕΕ στα ανατολικά σύνορά της, σύμφωνα με την οποία οι εξελίξεις στην περιοχή αυτή περίπου είναι μιας απότοκο μιας παρατεινόμενης εκκρεμότητας ως προς τις διευθετήσεις ειρήνευσης που συμφωνήθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συγκεκριμένα, με τις ρυθμίσεις της Γιάλτας να έχουν πληρως παραμεριστεί ήδη από τη δεκαετία του 1990, αντί θα θεωρηθεί από την πρωτίστως ευνοημένη από τη διάλυση της ΕΣΣΔ Ευρωπαϊκή Ένωση ότι οι τότε αλλαγές στην Ευρώπη ήταν η τελευταία πράξη των διευθετήσεων του μεταπολεμικού σκηνικού, επικράτησε αντιθέτως η αντίληψη ότι η διάλυση του συμφώνου της Βαρσοβίας και η ένταξη της ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ ήταν απλά το πρώτο βήμα. Θα ακολουθούσαν δε οι επόμενες ρυθμίσεις, που αφελώς (όπως αποδεικνύεται σήμερα) θα υπέτασσαν οριστικά τη Ρωσία στις επιθυμίες της δύσης.

Η μακρόχρονη διαχείριση μεγάλων αλλαγών στο παγκόσμιο σκηνικό ιστορικά έχει αποδειχτεί πως δεν μπορεί να εγγυάται σταθερή ειρήνη. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Ανατολικό Ζήτημα, που μετά τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας εξακολουθεί και σήμερα ακόμη να αποσταθεροποιεί την ανατολική Μεσόγειο, για παράδειγμα με την τουρκική επιθετικότητα κατά των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου.

Στην περίπτωση της σημερινής πολεμικής ουκρανικής κρίσης ένα από τα βασικά δεδομένα του σκηνικού είναι οι εντεινόμενες συν τω χρόνω πιέσεις από μεριάς της δύσης και με επισπεύδουσα την ΕΕ προς τη Ρωσία, να συναινέσει η τελευταία σ’ έναν β΄ γύρο (μετά τη διάλυση του συμφώνου της Βαρσοβίας) σε βάρος της διευθετήσεων στην ανατολική Ευρώπη, σε συνέχεια λες της διαχείρισης των εκκρεμοτήτων που άφησε πίσω του το μεταπολεμικό σκηνικό στην Ευρώπη του 1950. Αν προσέξει κανένας καλύτερα τις επίμονες προσπάθειες της ευρωπαϊκής συντήρησης -και με την ανοχή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας- να ξαναγραφτεί την τελευταία δεκαετία η ιστορία της ανατολικής Ευρώπης, με τη Ρωσία απεγνωσμένα να σκηνοθετείται εις θέσιν συμμάχου του Γ΄ Ράιχ, καταλαβαίνει αμέσως ότι πίσω απ’ αυτά ανιχνεύεται η απόπειρα γεωπολιτικής νομιμοποίησης του ανομολόγητου πόθου των Βρυξελλών να θέσουν να και να επιβάλλουν στη Ρωσία και νέες σε βάρος της ρυθμίσεις ως τα Ουράλια. (Στην Ελλάδα η ανοησία αυτή, που τελικά αποδεικνύεται αρκετά επικίνδυνη, καταγράφτηκε με το γραφικό περιστατικό με τον παππού της Καϊλή...)

Σε κάθε περίπτωση, η δύση οφείλει να αλλάξει άμεσα τον τρόπο αντίδρασής της απέναντι στην απαράδεκτη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Πρώτο μέλημά της ορθό θα ήταν να καταστεί η ρητή πρόσκληση προς τον Πούτιν να σταματήσει αμέσως τον πόλεμο και να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις για την ειρήνευση, με την παροχή εκατέρωθεν διαβεβαιώσεων ασφαλείας, που αποτελούν το ζήτημα-κλειδί για την παρούσα κρίση. Στο πλαίσιο αυτής της κίνησης η δύση οφείλει την διακήρυξη προς τη διεθνή κοινότητα ότι τα τετελεσμένα που επιχειρεί να προσκομίσει ο Πούτιν στην περιοχή του βόρειου Εύξεινου Πόντου δεν θα νομιμοποιηθηθούν ποτέ στους διεθνείς οργανισμούς και στις διαδικασίες διαχείρισης των διεθνών διαφορών. Το μοντέλο του Κυπριακού, που 48 χρόνια μετά τα τετελεσμένα που προσπάθησε να παγιώσει η τουρκική εισβολή, διατηρείται ανοιχτό ως διεθνής εκκρεμότητα προς ρύθμιση, δείχνει τον δρόμο.

Όπως η Ευρώπη δεν είναι νοητή χωρίς της Ρωσία, έτσι και η Ρωσία εκτός Ευρώπης δεν μπορεί να υφίσταται.

Ας τελειώνουμε λοιπόν με τον πρακτικά απαράγωγο ως μέσο άμεσου τερματισμού του πολέμου γύρο των κυρώσεων και ας προσκληθεί άμεσα και με αυστηρό τόνο η Ρωσία να σταματήσει τις εχθροπραξίες και να προσέλθει άμεσα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με ζητούμενο τις εκατέρωθεν εγγυήσεις για τη διασφάλιση σταθερής ειρήνης.

Το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό για την Ευρώπη για να κρίνεται η έκβασή του από την αγωνία της απολύτως ανάξιας σημερινής ηγεσίας της ΕΕ να διασωθεί, διασώζωντας και την εξ ίσου ανάξια και τελικά επικίνδυνη νομενκλατούρα των Βρυξελλών. Ούτε μπορεί να  εξαρτηθεί από τις ανάγκες σοβαρού επικοινωνιακού κλονισμού της προεδρίας Μπάιντεν στις ΗΠΑ. Απ’ αυτό κρίνεται η ειρήνη και ευημερία της όλης Ευρώπης και των λαών της.