1 Μαρ. 2022

Οι επικίνδυνοι σταυροφόροι του 21ου αιώνα

Η ακροδεξιά, η αριστερά,

η Ελλάδα και η Ουκρανία

(Σημ.: Επέλεξα τη σημερινή φωτογραφία για λόγους που αναφέρονται στο κείμενο που ακολουθεί. Η ίδια φιλοξενείται σε αναρτήσεις δηλωμένων "ευρωπαϊστών"...)

Πώς εξελίσσεται ο εσωτερικός πολιτικός διάλογος στην Ελλάδα σχετικά με το ουκρανικό; Μπορέσαμε ως τώρα να τηρήσουμε τη σοβαρότητα μας ως πολίτες χώρας του δημοκρατικού χώρου; Ή μήπως έχουμε κυλήσει (ξανά) στην τελικά επικίνδυνη για μας τους ίδιους ιδεοληπτική ένταξη σε θύλακες άλλων σκοπιμοτήτων, αντί της μόνης σταθεράς που οφείλει να διαπερνά τη συλλογική κρίση ενός λαού μπροστά σε γεγονότα παγκόσμιας εμβέλειας: δηλαδή την προσφυγή στην αναζήτηση του μόνου ενοποιητικού σκοπού μας, την προαγωγή και προάσπιση των συμφερόντων της χώρας μας απογυμνωμένη απ’ οποιαδήποτε άλλη ιδεολογικού ή άλλου τύπου ανησυχία της αφεντομουστουνάρας εκάστου εξ ημών;            

Δυστυχώς για την Ελλάδα, οι εγχώριοι εκ Μητσοτακέικου και αρκετοί εκ ΚΙΝΑΛ συνοδοιπόροι τους σταυροφόροι του 21ου αιώνα (γελοίοι εξ ορισμού, μόνον που πίσω τους κρύβονται εγκληματικές συνενοχές για το σημερινό δράμα της Ευρώπης), με όσα λένε και γράφουν εδώ μέσα ήδη εκόντες-άκοντες επιβαρύνουν πολύ τη χώρα και τους έλληνες. Από την άλλη πλευρά, κυρίως υπό την πίεση και ένεκα των αηθειών των προηγούμενων, πολλοί προοδευτικοί κατά τα άλλα πολίτες, μηχανίστηκα αντιτίθενται στους παραπάνω, μ’ έναν ανεπίτρεπτο τρόπο ανοχής στις βαρβαρότητες του Πούτιν, συμβάλλοντας κι αυτοί από μεριάς τους στην ασυνεννοησία ανάμεσά μας και τη συλλογική ανοησία μας.        

Και οι δύο πλευρές το κάνουν κυρίως με 3 τρόπους, αν και διαφοροποιείται καίρια η στάση της μίας από την άλλη σε κάποια απ’ αυτά, επιμερίζοντας διαφορετικά και ευθύνες:

- Ο ένας τρόπος είναι ότι με πρωτοφανή εκατέρωθεν αναισθησία χρεώνεται ο θάνατος περισσότερων των 10 ελλήνων από τις εμπόλεμες ζώνες στη μια ή την άλλη από τις αντιμαχόμενες πλευρές στην Ουκρανία, ενώ από τα πράγματα και λόγω της στρατιωτικής φύσης της από πάσης πλευράς απαράδεκτης και αιματηρής ρωσικής εισβολής είναι αδύνατο να διακριβωθούν οι συνθήκες υπό τις οποίες έχασαν τη ζωή τους οι έλληνες της φλεγόμενης περιοχής. Έτσι, μετατρέπεται η κορυφαία τραγικότητα της απώλειας ζωών ελλήνων (που από μόνη της θα έπρεπε να παραπέμπει σε πλήρη κατανόηση του γιατί η Ελλάδα οφείλει να είναι ως απαρασάλευτη επιλογή της πολύ προσεκτική στη στάση που τηρεί στις εξελίξεις) σε φθηνό προπαγανδιστικό κόλπο θηρίας εντυπώσεων. Ενώ -και μόνο για τον λόγο αυτό- η χώρα μας είναι υποχρωμένη να επαναλαμβάνει ακούραστα την απαίτηση για άμεση διακοπή των εχθροπραξιών και  ειρήνευση, μαζί φυσικά με την ρητή, αυστηρή και κατηγορηματική καταδίκη της ρωσικής εισβολής. Πρώτα έχεις χρέος να κάνεις οτιδήποτε περνάει από το χέρι σου για να σώσεις τις ζωές των ελλήνων  του Εύξεινου Πόντου που απειλούνται άμεσα και μετά να αναζητήσεις τις ευθύνες για το έγκλημα. (Αν ούτε έτσι όπως το λέω δεν είναι αντιληπτό τί εννοώ, τότε έχει χαθεί τελείως από το μυαλό μας η ουσία και το νοηματικό βάρος της λέξης «αλληλεγγύη» προς ομοεθνείς)        

- Ο δεύτερος τρόπος είναι η απολύτως ναζιστικής (και όχι απλά ρατσιστικής) κοπής διακίνηση του επινοήματος περί «πραγματικών προσφύγων», εννοώντας τους ουκρανούς, και σε αντίστιξη με τους «ψεύτικους πρόσφυγες» του Αφγανιστάν, της Συρίας, της Αφρικής κ.λπ. (Φυσικά, δεν αυτενεργούν εδώ. Προηγήθηκε η εκστόμιση σε επίσημη δήλωση της ιστορικά και ηθικά απαράδεκτης αυτής ατάκας περί των ουκρανών ως «πραγματικών προσφύγων», από τα χείλη του αρμόδιου για την μετανάστευση υπουργού της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του Νότη Μηταράκη, που έδωσε τη «γραμμή»)     

- Ο τρίτος και σοβαρότερος τρόπος (που συνδέεται αμέσως με το προηγούμενο) είναι πως οι υποστηρικτές της αποδεδειγμένα καταστροφικής πλέον επίδρασης του συντηρητικού «ευρωπαϊσμού στην ευγενή ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, φαντασιώνονται τον εαυτό τους με ανακλαστικά σταυροφόρων που ανακόπτουν με τα ηρωικά στήθη τους την επέλαση των βαρβάρων του Πούτιν προς τη δυτική Ευρώπη. Η εικόνα αυτή δεν είναι γελοία, είναι αυτόχρημα τραγική! Το κάνουν με όρους που όχι μόνο δεν αντανακλούν το σημερινό γεωπολιτικό σκηνικό στη γηραιά ήπειρο, αλλά παραπέμπουν και σε πρόσληψη των σημερινών συσχετισμών δυνάμεων λες και βρισκόμαστε στις προ χιλιετίας ιστορικές συνθήκες, όταν τα ασιατικά στίφη αλλεπάλληλως εξεστράτευαν κατά της μεσαιωνικής Ευρώπης. Έτσι, ακούω ορισμένους με αδιανόητη ελαφρότητα και πάντα δυστυχώς σε βάρος των θεμελιωδών συμφερόντων της Ελλάδας, να διακηρύσσουν ανενδοίαστα «να μη φοβόμαστε» για τα όπλα που στέλνουμε στην Ουκρανία, ενώ εδώ εντοπίζεται και ο μεγαλύτερος φόβος που ανιχνεύεται σε κάθε νοήμονα έλληνα πολίτη σχετικά το πως αντιλαμβάνεται τα γεγονότα των ημερών και την εμπλοκή της χώρας μας σ’ αυτά.                                   

Σε κάποιο τοίχο οπαδού του ΚΙΝΑΛ διάβασα, μάλιστα, και το ανήκουστο επιχείρημα ότι δεν είναι το «περιστεράκι της Ειρήνης» (από τις πιο βάρβαρες ειρωνίες που έχω βιώσει) που θα φέρει τη λύση, αλλά η αντεπίθεση και η καταστροφή της Ρωσίας και του Πούτιν. Μ’ άλλα λόγια, για τα μυαλά αυτά, λύση για τον σημερινό πόλεμο που κήρυξε ο ρώσος πρόεδρος θα ήταν η μακροπρόθεσμη παγίωση της αποσταθεροποίησης, της ανασφάλειας και της ένοπλης αντιπαράθεσης ως μέσου επίλυσης των ενδοευρωπαϊκών διαφορών! Πόσο πιο ανεύθυνα θα μπορούσε να στεκόταν κανένας για την τύχη των επόμενων γενεών; Ακόμη κι αν δεν έχει παιδιά ο φορέας τέτοιων αντιλήψεων;

Μια παρακίνηση προς τον τελευταίο: Ο πασιφισμός ως αυτοσκοπός σε περίοδο Ειρήνης είναι όντως μια αφελής στάση, διότι πίσω του μπορεί να κρύβονται σκόπιμες επιδιώξεις ανάσχεσης των παρεμβάσεων εκείνων που θα παγίωναν την Ειρήνη. (Ένα παράδειγμα εδώ είναι πάντα χρήσιμο για την πλήρη κατανόηση όσων ισχυρίζομαι: Τη δεκαετία του 1980 το ΚΚΕ επιφανειακά σε μια κατ’ αρχάς επίδειξη πολιτικής ανοησίας ανακήρυττε οργανισμούς αυτοδιοίκησης που ήλεγχε ως «αποπυρηνικοποιημένες ζώνες». Και τότε μπορεί  να γελάγαμε μ’ αυτά τα πολιτικά καραγκοζηλίκια αλλά σιγά-σιγά στη συνέχεια αποκαλύφτηκε ότι όλ’ αυτά τα έκανε το ΚΚΕ, μαζί με άλλα παροδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα στη δυτική Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ (ποιός ξεχνάει τον αμίμητο Γκάσχολ) για να δημουργηθεί ευνοϊκότερο πλαίσιο για την τότε κλονιζόμενη οικονομικά ΕΣΣΔ, που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων (συνθήκες SALT I και II).

Πασιφισμός, δηλαδή, όταν έχουμε Ειρήνη, δεν είναι μια στάση που κατ’ ανάγκη ευνοεί τη αρμονική συνύπαρξη λαών και πολιτισμών. Όταν, όμως, έχουμε πόλεμο, εσείς αστείοι σταυροφόροι του 21ου αιώνα, μόνον η επιζήτηση της Ειρήνης μπορεί να είναι το πρόταγμα για την ανθρωπότητα!