9 Μαρ. 2022

Τα όρια ανάμεσα στην πολιτική συννενόηση και την ενσωμάτωση στο σύστημα

Μέρος Α΄: Ο ανάδρομος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Σε λίγες εβδομάδες συγκαλείται το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Και φυσικά τώρα είναι η ώρα να συζητήσουμε τα πάντα χωρίς πολιτικό φόβο και πάθος.

Αρχίζοντας από τα θεμελιώδη: Ο προσυνεδριακός διάλογος υπήρξε μια μεγάλη απογοήτευση! Όχι γιατί δεν πήραν μέρος πολλοί –και ασφαλώς η πανδημική συγκυρία έπαιξε το ρόλο της γι’ αυτή την αποχή των παραταξιακών κοινών απ’ αυτόν τον διάλογο. Ούτε γιατί τα κείμενα βάσης του διαλόγου δεν ήταν καλά. Το αντίθετο μάλιστα!

Μια συζήτηση μπροστά σε μια άδεια πολιτική σκηνή θεωρώ πως είναι το αίτιο για το μικρό ειδικό πολιτικό βάρος που συνεισέφερε το προσυνεδριακό πεδίο στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στον δημόσιο βίο μας.

Και με τις λέξεις «άδεια πολιτική σκηνή», που χρησιμοποίησα για να περιγράψω τη συγκυρία, εννοώ εδώ μια κομματική δραστηριότητα που μοιάζει να κινείται εκτός τόπου και χρόνου σε ό,τι αφορά τις προσλαμβάνουσες των πολιτών σχετικά με τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα και τον κόσμο.

(Σχετικό παράδειγμα: Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία με το ξαναδιάβασμα των κειμένων του προσυνεδριακού διαλόγου για τους παγκόσμιους συσχετισμούς δυνάμεων και τις διεθνείς εξελίξεις αποδεικνύεται πως αυτά είναι προφανέστατα ελλιπή. Θα μπορούσαν κάλλιστα να ήταν κείμενα ενός συνεδρίου προ δεκαετίας. Και εδώ το επισημαίνω, όχι επειδή θα είχα την απαίτηση της συγκεκριμένης πρόβλεψης του ρωσο-ουκρανικού πολέμου (η πολιτική, ως τέχνη πρόβλεψης των κοινωνικών εξελίξεων, δεν είναι μαντεία). Η πλήρης απουσία όμως του «μετα-» με δεδομένο τον πόλεμο, δεν μπορεί να καλύψει στο ελάχιστο προσδοκίες πολιτικών κοινών (και όχι μόνον των κομματικών). Άρα απουσιάζει η ετοιμότητα αντίδρασης ενός πολιτικού φορέα απέναντι σε εξελίξεις που δεν κυλούν πια με τον αργό ρυθμό που θα βόλευε την οποιαδήποτε παραταξιακή νομενκλατούρα, την οποία το μόνο που παρακινεί είναι η αναπαραγωγή του συστήματος εξουσίας που την τρέφει.

...και ένα δεύτερο παράδειγμα, στο ίδιο σημείο είναι η οικονομία! Που μέσα από τη στρατηγική εξαπάτηση του ευρωπαϊκού ταμείου ανάκαμψης, καμώνεται πως όλα είναι στον σωστό δρόμο και απλά δεν απομένει -και αρκεί γι’ αυτό να ξοδευτεί κάτι παραπάνω, όχι φυσικά μέσω ανακατανομής του πλούτου υπέρ των ασθενέστερων, αλλά από εξωτερικό δανεισμό, που ιστορικά έχει αποδεχτεί πως τελικά κι αυτός χρεώνεται στους ασθενέστερους-  παρά να επιστρέψουμε στα παλιά. Δηλαδή να μείνουμε προσκολλημένοι σ’ αυτά που απολύτως ευθύνονται για την ερειπιώδη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο παγκόσμιος καπιταλισμός ως κυρίαρχο σύστημα και όπως οι συνέπειες του κακού πλήττουν προνομιακά την Ελλάδα.

Τίποτα απ’ αυτήν την προβληματική δεν περιλαμβάνεται στα κείμενα του προσυνεδριακού διαλόγου στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ! Πλην αναφορών -ηρωικού τύπου, οι περισσότερες- σε ανακατανομές πόρων που προέρχονται από τον πρόσθετο εξωτερικό δανεισμό ...δηλαδή από πόρους που την αποπληρωμή τους ξανά αναλαμβάνει ο δημοσιονομικός «χώρος», όπερ μεθερμηνευόμενον ...το κάθε νοικοκυριό ξεχωριστά.      

Μετά τα πιο πάνω παραδείγματα λογικά (επανα)τίθεται το ερώτημα (αν και σε διαφορετική από τις ως σήμερα ανάλογες συζητήσεις): τί είναι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ;

Νομίζω πως ΕΙΝΑΙ δύο πράγματα: 1. Ανταπόκριση στις εξελίξεις εγχώριες και διεθνείς, σε επίπεδο αναδιαμόρφωσης παραταξιακών θέσεων. 2. Οργανωτικο-πολιτική διαδικασία μιας μεγάλης διευρυντικής απόπειρας.

Επίσης, νομίζω πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ δύο πράγματα: 1. Δραστηριότητα του πολιτικού φορέα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προς επιζήτηση μιας ρεβάνς του 2019. (Η απαξίωση και η προϊούσα απέχθεια από τη διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη δεν μπορεί να τίθεται στην πολιτική σκηνή, υπό το αιτούμενο της εκδίωξής της το ταχύτερο και αντικατάστασής της ως οιονεί μέρος αποκατάστασης μιας «αδικίας», αλλά μόνον ως πρακτικό αποτέλεσμα μιας εγκληματικής ως προς τα αποτελέσματά της και στο σύνολο σχεδόν των πεδίων που συγκροτούν τη δημόσια ζωή στην Ελλάδα διαχείρισης των υποθέσεων της χώρας). 2. Διαδικασία νομιμοποίησης του εσωκομματικού φατριασμού, υπό το πρόσχημα του εσωκομματικού δημοκρατικού διαλόγου και με απώτερο στόχο τον επηρεασμό των εκλεκτόρων για την εκλογή κομματικής ηγεσίας, με κάθε μία εσωκομματική φατρία να δρα πρωτίστως προς όφελός της.    

Αν αποδεχόταν κανένας τα παραπάνω ως επαρκή καταγραφή των λόγων πραγματοποίησης του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, καταλήγει στη θλιβερή διαπιστωτική επωδό ότι αυτά που ΕΙΝΑΙ το συνέδριο δεν προήχθησαν παρά ελάχιστα και περισσότερο με διεκπεραιωτικό παρά ουσιαστικά πολιτικό τόνο, ενώ αυτά που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ  θριαμβεύουν και ως εντύπωση επί των πολιτικών κοινών αλλά και ως η πολιτική ουσία!

Αν αυτά επικαθορίσουν το ίχνος που θα αφήσει πίσω του συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, τότε όλα θα έχουν προσαρμοστεί σε μια ελάχιστα αισιόδοξη πρόβλεψη για όσα θα ακολουθήσουν. Η ιστορική (και όχι μόνο κατά τη γνώμη μου) αναβίωση της ελληνικής προοδευτικής και αριστερής πολιτικής παράταξης στην Ελλάδα, θα έχει ολοκληρωθεί με τη σχηματικού πολιτικά τύπου διαδικασία μετακόμισης πολιτικών κοινών από το ΚΙΝΑΛ στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Μόνο που στο κομματικό σχήμα που υποδέχεται τα ριζοσπαστικοποιούμενα από την παρατεινόμενη και με χαρακτήρα αλλεπάληλων περιστατικών κρίση, θα έχει μεταφερθεί και το σύνολο των αρνητικών στοιχείων που μετέτρεψαν το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ σε κάποιο άλλο κόμμα, κατά βαση συντηρητικό, και με διαφορετικό όνομα όσο και διαφορετική τοποθέτηση στον εγχώριο πολιτικό χάρτη, ως πολιτικού φορέα με έντονα ανακλαστικά αντίστασης στις ενσωματωτικές πρακτικές του κυρίαρχου συστήματος (πολιτικού, οικονομικού επιχειρηματικού μιντιακού και πολιτισμικού).                  

Επί του κεντρικού πολιτικού «τίτλου» το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καλείται να απαντήσει στο -τιθέμενο στην Ελλάδα αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα- ερώτημα: Θα επενδύσει κανένας από την αριστερά στο ενδεχόμενο οριζόντιας εξέγερσης κινηματικού τύπου, σ’ όλες τις χώρες, ανατολής και δύσης, ως απόρροιας κρίσης που αναδύεται από την εμπεδωμένη και διευρυνόμενη φτώχεια έως εξαθλίωσης ευρύτατων μεσο-κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, ή θα το αφήσουν αυτό στα χέρια του ακροδεξιού λαϊκισμού;

Σχετικά με τη συζήτηση αυτή, περισσότερα στο Β΄ μέρος αυτής της ανάλυσης: Ένας κόσμος που πρέπει να αλλάξει εκ θεμελίων...