19 Απρ. 2022

Το συνέδριο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης

Οδηγός παρακολούθησης των εξελίξεων

στον ΣΥΡΙΖΑ

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκε πριν λίγες ώρες και οι εκτιμήσεις σχετικά με την επίδρασή του στον δημόσιο βίο μας βρίσκονται στον κολοφώνα τους. Απαξιωτικές αναφορές από αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως από μεριάς του ΚΙΝΑΛ), ενδοκομματικές έριδες και αντιπαραθέσεις για ζητήματα συνεδριακών ψηφοφοριών, αυτοεπιβεβαιωτικές θριαμβολογικές αναφορές από συριζαίους και αναλύσεις κάθε μορφής διακινούνται στον δημόσιο διάλογο, σε μια ομολογουμένως εντυπωσιακή αναβάθμιση του πρωτογενούς ενδιαφέροντος για την αξιωματική αντιπολίτευση, που μέσα στο σκηνικό εμπεδωμένης καταστροφής που εκονογραφεί την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, αποτελεί (αρέσει-δεν αρέσει στους ρέκτες του εμμονικού αντισυριζισμού) την εναλλακτική κυβερνητική λύση για την καταλαιπωρημένη Ελλάδα και τους εισοδηματικά εξοντωμένους πολίτες της.

Ακριβώς εδώ, όμως, βρίσκεται και το πρώτο μεγάλο πολιτικό συμπέρασμα που εξάγεται απ’ όλ’ αυτά: Η Ελλάδα μετά από 2,5 χρόνια νεο-μητσοτακισμού, έχει υποστεί τόσο σοβαρή ζημία, ώστε η αναζήτηση εναλλακτικής πολιτικής λύσης για τη διαχείριση των μεγάλων υποθέσεων της χώρας στους ταραγμένους καιρούς μας, είναι πια αναπόσπαστο τμήμα του πολιτικού σκηνικού. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι ακριβώς η εδώ και λίγο καιρό σχετικά απότομη εξαέρωση του σκηνικού γενικευμένης αφασίας της κοινής γνώμης απέναντι στις βαρύτατες συνέπειες της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη (στο αντίποδα, δηλαδή, της αδιαφορίας ή της παράβλεψης για τα υπό συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας απαράδεκτα περιστατικά ξυλοδαρμών πολιτών από αστυνομικούς και για την αδιανόητη μεροληψία της δικαιοσύνης σε οτιδήποτε αφορά στην διαλεύκανση του σκανδάλου της Novartis και προς όφελος υπουργών και παραγόντων του κυβερνώντος κόμματος και πολλά άλλα), έχει αλλάξει άρδην τα δεδομένα. Ο κόσμος δεν βολεύεται πια με το αντισύριζα μένος και τις ανόητες επικοινωνιακές αρπαχτές στήριξης του πρωθυπουργικού προφίλ (πολλές προσβλητικές για τη νοημοσύνη του μέσου πολίτη) και έχει μπει για τα καλά στον προβληματισμό για την επόμενη μέρα, με κεντρικό προαπαιτούμενο αυτής της συζήτησης την απομάκρυνση του Κυριάκου Μητσοτάκη από το σκηνικό.           

Φυσικά, κύριο πολιτικό σημαινόμενο από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η επιβεβαίωση ότι η αξιωματική αντιπολίτευση αποτελεί τον φυσικό χώρο υποδοχής της γενικευμένης αντικυβερνητικής δυσαρέσκειας και με την έννοια αυτή οι αλλαγές στους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ των κομμάτων αρχίζουν να  γίνονται ευκρινέστερες απ’ όσο ήταν ως σήμερα στο πεδίο των κυβερνητικά εξαγορασμένων μέσων ενημέρωσης. Έχω την εντύπωση, μάλιστα, ότι ακριβώς αυτή η σε τελευταία ανάλυση κατασκευασμένη (και με δημοσκοπική ευθύνη) πλασματική εικόνα κανονικότητας που πλάσαρε ο νεο-μητσοτακισμός, αποδομείται ως εισπραττόμενη εντύπωση της κοινής γνώμης, με σχετικά ταχείς (αλλά και επιταχυνόμενους) ρυθμούς, που προοιωνίζονται ενδεχομένως πολιτικές εξελίξεις με τη μορφή της χιονοστιβάδας.

Σε τέτοιες συνθήκες το πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά δεν είναι η άνετη επικράτηση του Αλέξη Τσίπρα, κάτι που για πιο εξασκημένα σε πολιτικο-κομματικές διαδικασίες μάτια ήταν περίπου δεδομένο. Ούτε είναι οι μάχες οπισθοφυλακών της κάθε «ομπρέλας». Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αυτό που εκόμισε ήταν η από τα κάτω ενεργοποίηση μιας πολιτικής δυναμικής προς αντικατάσταση του ερέβους που κυριαρχεί γύρω στον δημόσιο βίο μας, με την ωρίμανση ενός κομματικού φορέα. Στην πολιτική, οι αλλαγές -ιδίως οι δομικού χαρακτήρα που κατά κανόνα συνιστούν και όρους επιβιωτικής αναβάπτισης του υποκειμένου της όλης υπόθεσης (χώρες, λαοί, πολιτισμικά και μορφωτικά συστήματα αξιών που κλονίζονται), δεν είναι μια μεταφυσική έννοια ή ένα σύνθημα. Αντίθετα, απαιτείται να συντρέχουν οι συνθήκες της οιονεί καταστροφής που επικρατεί σαν συλλογική εικόνα και εντύπωση με χαρακτηριστικά βιωματικά, με ένα κομματικό υποκείμενο αποφασισμένο και ικανό να φέρει αυτην την αλλαγή με ανακλαστικά διάσωσης.

Με τη νέα αυτή πραγματικότητα που αναδύθηκε από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ας είμαστε υπονομετικοί και ανεκτικοί! Όλα τα παραπάνω είναι σοβαρές αλλαγές που χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να εγκολπωθούν δομικά μέσα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ένα παράδειγμα: Είδα τις αντιδράσεις σχετικά με τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, κατά το περιστατικό ωμής προσβολής του κοινοβουλίου μας από τις ανεπίτρεπτες αναφορές ξεκάθαρης νεο-ναζιστικής καταγωγής στο πλαίσιο της παρέμβασης Ζελένκσι. Και είδα σφοδρές διαμαρτυρίες από προοδευτικούς ανθρώπους, που διαμαρτύρονταν γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποχώρησε σύσσωμος από την αίθουσα. Σ’ αυτά έχω να αντιτείνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια ένα κόμμα αδιέξοδης (και τελικά βολικής για το κυρίαρχο σύστημα) αντιπολίτευσης αλά «ΚΚΕ των αποχωρήσεων». Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σοβαρό θεσμικό κόμμα που διεκδικεί την εξουσία και οφείλει να είναι παρόν στις εξελίξεις, αντί να δραπετεύει από την άκαμπτη ευθύνη του να παρεμβαίνει τρεχόντως στα συμβαίνοντα. Ορθότατα ο ΣΥΡΙΖΑ  ήταν παρόν στη Βουλή στην εν λόγω περίπτωση και  φυσικά ορθότατα αντέδρασε στη συνέχεια έντονα και με συνταταγμένο τρόπο στις αήθειες Ζελένσκι.

Εδώ είναι το κατάλληλο σημείο να λεχθεί επίσης πως ό,τι περιέγραψα ως τώρα ως ταυτοτική αναφορά στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούν περίπτωση «αντιπολίτευσης του ώριμου φρούτου», όπως επιχειρούν να εμφανιστούν επίλεκτοι συστημικοί κονδυλοφόροι. Όταν λέμε «αντιπολίτευση του ώριμου φρούτου»  εννοούμε τη φυσιολογική φθορά που εντοπίζεται για τα κόμματα που ασκούν εξουσία σε συνθήκες πολιτικής ομαλότητας και την προσαρμογή της όποιας αντιπολίτευσης σε κενό προθέσεων ουσιαστικών πολιτικών αλλαγών, κατά την αντιπαράθεση με τους φθειρόμενους κυβερνώντες. «Ώριμο φρούτο» είναι αντιπολιτευτική πολιτική συστημικών πολιτικών φορέων, που δεν επιθυμούν αλλαγές στον πυρήνα των πολιτικών διακυβευμάτων, αλλά απλά επιζητούν οι φορείς αυτοί να έρθουν εκείνοι στην εξουσία αντί των κυβερνώντων.

Αρκεί απλή ανάγνωση του πλαισίου αναφοράς θέσεων στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ για να διαγνωστεί διά γυμνού οφθαλμού ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση!

-συνεχιζόμενη- μακρά νοσηλεία μου για ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, όπως ενδεχομένως γνωρίζετε, δεν μου επέτρεψε να είμαι στο συνέδριο, ούτε να διεκδικήσω την εκλογή μου στην κομματική ηγεσία, παρ’ ό,τι θα το επιθυμούσα. Και τούτο, παρ’ όλο που ως σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ με είχε τιμήσει με την ιδιότητα του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης (ΚΕΑ) του κόμματος. Δεν με ενοχλεί η προσωπική αναγκαστική αποχή από μια διαδικασία που προσελκύει το μεγάλο ενδιαφέρον μου. Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κρίσιμο πολιτικό περιστατικό (και κατά τη γνώμη μου απολύτως θετικό)  στις παρούσες συνθήκες στην Ελλάδα. Κι αυτό έχει σημασία!)