6 Μαϊ. 2022

Το πολιτικά ιερό όνομα του μεγάλου κινήματος σε ψηφοθηρικές περιπέτειες

Η τελευταία αισχύνη για το ΠΑΣΟΚ

Σε λίγα 24ωρα το ΚΙΝΑΛ θα επιλέξει εάν θα μετονομαστεί σε ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Πρόκειται για ολοκάθαρη αήθεια και κλασσική πολιτική αρπαχτή προς άγρα ψήφων, μ’ ενα πανίσχυρο και ιστορικά δικαιωμένο πολιτικό σύμβολο, το οποίο το μόνο που ποτέ δεν έκανε στις γνήσιες μέρες του (και πριν μπουκάρει ο τυχοδιωκτισμός του εκσυγχρονισμού) ήταν να υπεκφεύγει από τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των πολιτών, αλλά αντίθετα πάντα να κάνει πολιτική ουσιαστικής ανταπόκρισης στις ανάγκες της χώρας και των πολιτών της. Μοιάζει άραγε σε τίποτα αυτό το τελευταίο με την απόχη ψήφων που στήνει ο Νίκος Ανδρουλάκης; Ο καθένας μπορεί να κρίνει! Ιδίως όσοι ενταχτήκαμε και εκπροσωπηθήκαμε από το λαογέννητο κίνημα και τις αρχές του μεγάλου ιδρυτή του.

Δεν γνωρίζω εάν αυτή η κίνηση ΚΙΝΑΛ-Ανδρουλάκη εκτός από το σαφές ψηφοθηρικό και μικροπολιτικό περιεχόμενό της εντάσσεται παραλληλα και σε μια απόπειρα διαχείρισης του συσσωρευμένου χρέους, το οποίο φόρτωσαν στο ΠΑΣΟΚ οι κληρονόμοι του τίτλου και «αχθοφόροι βαρυτάτου ονόματος». Θεωρώ ωστόσο αυτονόητο ότι από τη στιγμή πολιτικής επανενεργοποίησης του τίτλου αυτού θα ακολουθήσει κατά προτεραιότητα ρύθμιση αυτού του χρέους, με τρόπο πειστικό και που θα αποδεικνύει τον σεβασμό της νέας ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ στους πολίτες, αφού πρόκειται για δημόσιο χρήμα. (Και όταν λέμε «ρύθμιση» αυτή δεν είναι νοητή αλά Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος ρύθμισε το χρέος της ΝΔ, λέει, αλλά ως διά μαγείας το χρέος αυτό επί την ημερών του …διευρύνεται!…)  Αλλιώς η αήθεια επιστράτευσης του ιστορικού ονόματος από το ΚΙΝΑΛ για τα «ψηφουλάκια» θα συμπληρωθεί από το άχθος μιας κοινής πολιτικής και οικονομικής απάτης.

Θυμίζω ότι το κίνημα, ως παρακμιακό απομεινάρι του τεράστιου έργου του, τέθηκε σχετικά πρόσφατα σε κατάσταση πολιτικής διασωλήνωσης με απόφαση της μετα-ανδρεϊκής ηγεσίας του. Μόνος λόγος γι’ αυτή την εξ ορισμού και αυταπόδεικτα προσβλητική για τις παραταξιακές παραδόσεις επιλογή, η λαθροχειρία αποποίησης του συσσωρευμένου χρέους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, που έχει χρεωθεί στον τίτλο ΠΑΣΟΚ. Πριν απ’ αυτό αλλεπάλληλες απόπειρες αλλαγής του ονόματός του είχαν προηγηθεί, με ονομασίες αστείες και πρόδηλα σκόπιμα απαξιωτικές για την ιστορία της παράταξης και με επιλογές όπως «ελιά» κ.λπ.. Άλλωστε από την αποχώρηση του ιδρυτή του από το προσκήνιο από την πρώτη κιόλας στιγμή οι επίγονοί του δεν έκρυψαν το μίσος τους για τις αρχές και τις παραδόσεις του μεγάλου κινήματος. Και είναι τόσο ισχυρές και δικαιωμένες αυτές οι ιδρυτικές αρχές, που επί 25 χρόνια τώρα οι ίδιοι ανάξιοι διάδοχοι ακόμη προσπαθούν να αποδομήσουν το ΠΑΣΟΚ με τη γνωστή «καραμέλα» περί λαϊκισμού και άλλα συναφή, ως προς στο έργο του και ως προς τη βαθύτατη και βιωματική σχέση με τους πολίτες που επάξια εκπροσώπησε. Φυσικά, όσοι στάθηκαν στο πολιτικό πεδίο μέσα από τις γραμμές του ΠΑΣΟΚ, έχουν μαζικά αποχωρήσει προς άλλες πολιτείες. Απλούστατα διότι στην πολιτική η αποσχημάτιστη ψηφοθηρία και ο τυχοδιωκτισμός δεν θα μπορούσαν με τίποτα να υποκαταστήσουν την εδραιωμένη σχέση πειθούς και συνέπειας η οποία επικαθόρισε τους πολίτες που εκπροσωπήθηκαν από το μεγάλο κίνημα.        

Έτσι, ο τίτλος ΠΑΣΟΚ, επανέρχεται ως σκηνικό και σημαία ευκαιρίας! Και μάλιστα σημαία ευκαιρίας με πολιτικό περιχόμενο, που αντί να είναι τίτλος προοδευτικής δέσμευσης και αντιδεξιού προτάγματος, για τη σημερινή ηγεσία του ΚΙΝΑΛ (νέα, αλλά ως τώρα τόσο μικρότερη του αναγκαίου διαμετρήματος αλλά και ποιοτικά τόσο αναντίστοιχη των αναγκών μιας πραγματικής παραταξης εκπροσώπησης του μεσαίου κοινωνικού χώρου), γίνεται όχημα δυνητικής διάσωσης της εγχώριας δεξιάς, στο αμπαλάζ.συνυπαρκτικής συσκευασίας της με την ακροδεξιά και στελέχη-υπουργούς αποδεδειγμένα θαυμαστές της χούντας. Από πού προκύπτει αυτό; Μα από την ανοίκεια για τις παραδόσεις του ΠΑΣΟΚ επίσημη δήλωση της νέας ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ ότι δεν αποκλείει τη συνεργασία με τη δεξιά-ακροδεξια της ΝΔ. Δήλωση Ανδρουλάκη που έγινε ανερυθρίαστα και μάλιστα με δεδομένη την τεράστια ζημία που έχει επιφέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως ηγεσία της ΝΔ από το 2019 και εντεύθεν. Ίχνος αιδους!  

Επί της πολιτικής ουσίας το ΚΙΝΑΛ και ο Νίκος Ανδρουλάκης αποδεικνύονται ανίκανοι να αντιληφθούν ότι ούτε οι πολίτες επιθυμούν ούτε η χώρα χρειάζεται άλλη μια «διάσωση της Ελλάδας», που από τα συμφραζόμενα των αναφορών Ανδρουλάκη αναδεικνύεται ως η προτίμησή του για τις προσεχείς εξελίξεις, με τον ίδιο ενδεδυμένο σε θέση «ρυθμιστή» (κατά την αμετροεπή και ήδη αποδεδειγμένη ως άστοχη ρήση Βενιζέλου), και ως συνοδευτικό στοιχείο της τυχοδιωκτικής και προσβλητικής για το όνομα επιστράτευσης του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, είναι ολοφάνερο ότι στο σημερινό καθοδικό σπιράλ σήψης και παρακμής της χώρας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την εγχώρια δεξιά-ακροδεξιά σε συσκευασία ενός, μόνη διάσωση για την Ελλάδα που θα ήταν νοητή είναι η απομάκρυνση του πρωθυπουργού και της παράταξής του από την εξουσία και η αντικατάστασή τους από μια προοδευτική κυβέρνηση. Να πάει μπροστά ο τόπος σε συνθηκες ανεξαρτησίας και δημοκρατικής ομαλότητας θέλουμε και χρειαζόμαστε και όχι ξανά να μας «διασώσουν» εκπρόσωποι της ελίτ, που μόνο τα δικά τους συμφέροντα κοιτούν ταυτίζοντάς τα ανεπίτρεπτα με τα συμφέροντα της χώρας. Νωπές άλλωστε οι μνήμες από τη «διάσωση» της δεκαετίας του 2010.  

Σε τέτοιες συνθήκες, το ΚΙΝΑΛ, ακόμη και με προσβλητικό για το όνομα συνοδό τίτλο τη λέξη «ΠΑΣΟΚ» (όνομα-σύμβολο, που η μεγάλη πλειοψηφία όσων εκφράστηκαν και εκπροσωπήθηκαν από το κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου εκτιμούν πως σήμερα δεν αξίζει τέτοιας μεταχείρισης από τους αναξιους κληρονόμους του), φυσικά δεν μπορεί να αξιολογείται ως κόμμα ουσιαστικής αντιπροσώπευσης προοδευτικών και δημοκρατικών κοινών του ενδιάμεσου κοινωνικού χώρου. Τέτοια αντιπροσώπευση δεν είναι νοητή με ανομολόγητα φλερτ του βαθύτερου σκοπού να περισωθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και να γλιτώσει τον πολιτικό καταλογισμό (όχι μόνο εκλογικό) που αναλογεί στην καταστροφή που προκάλεσε, αυτός προσωπικά και η παράταξή του. Και μόνο το γεγονός ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν κατάφερε να αποτινάξει πειστικά αυτό το στίγμα, αντίθετα ισορροπεί μικροπολιτικά στη συνύπαρξη με τους εντός των γραμμών του ΚΙΝΑΛ υβριστές του ίδιου του ΠΑΣΟΚ και των πολιτικών παραδόσεων του (και ανατροπέων του Γ. Παπανδρέου, θυμίζεται, τελευταίου εκλεγμένου πρωθυπουγού του ΠΑΣΟΚ)  ίσως είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του. Και ίσως ταυτόχρονα να είναι ένα ειδος νέμεσης, με παγίωση αυτού του χώρου σε περιθωριακούς ρόλους

Είναι κατάντια του Ανδρουλακη αντί για γραμμή ενίσχυσης του προοδευτικού μετώπου και συστράτευσης στην ανάγκη άμεσης απομάκρυνσης του Κυριάκου Μητσοτακη από την εξουσία να κολακεύει το σημιτικο-βενιζελικο-εκσυγχρονιστικό  στρατόπεδο μέσα στο κόμμα του για μια φουχτα ψηφαλάκια στην κρίσιμη κάλπη της απλής αναλογικής που έπεται.  

Το πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ και η παγίωσή του σε δευτερεύοντα ρόλο (παρά τις απελπισμένες προσπάθειες των πετσοταϊσμένων νεο-μητσοτακικών μίντια) δεν είναι δημοσκοπικό. Αντίθετα, είναι βαθύτατα πολιτικό! Πρόβλημα γραμμής αλλά και πρόβλημα εικόνας τυχοδιωκτισμών της νεας ηγεσίας του. Που οδηγεί όλο το κόμμα σε μια αρπαχτή με ανακλαστικά τελευταίας ευκαιρίας, διακινδυνεύοντας το νέο γύρο του pasokification, του οποίου η έκβαση ίσως μοιραία καταλήγει σε οριστική καταβύθιση στο χρονοντούλαπο της κομματικής ιστορίας μας